Sinema ve eğitim: Örgün eğitimin Türk sinemasında temsili

Sinema, sanatları kendi bünyesinde toplayarak yeni bir sanat alanı açmıştır. İcat edildiği günden bugüne kadar sinema, imkânlarını genişletmiş, izleyenlerini büyüleyerek onlara yeni bakış açıları kazandırmıştır. Sinema, başlı başına bir okul olarak insan eğitimi için okullarda ya da her bir kişinin kendi bireysel örgün ve örgün olmayan eğitim serüvenine eşlik etmiştir. Sinemanın potansiyeli keşfedildikçe eğitimcilerin dikkatini daha çok çekmiş, onu okullarda derslerinin bir parçası haline getirerek derslerini zenginleştirmişlerdir. Eğitim tüm zamanların tartışılan konularından birisidir. Bu tartışmalar dinamik ve değişime açık olan eğitimin hem kendi dışındaki etkenlere bağlı olarak gelişmesine hem de eğitimin kendi dışındakileri etkilemesinden kaynaklanmaktadır. Bu çalışmanın amacı örgün eğitimin Türk sinemasında nasıl temsil edildiğini incelemektir. Eğitim unsurları olarak bilinen eğitim yöneticisi, öğretmen, öğrenci ve veliler Hababam Sınıfı(1975), Öğretmen(1988), Sınav(2006), İki Dil Bir Bavul(2008) ve İmkânsız Olasılık(2016) film örnekleri üzerinden örgün eğitimin Türk sinemasında nasıl temsil edildiği söylem analizi yöntemiyle incelenmiştir. Çalışmanın ilk bölümünde eğitim kavramının çerçevesi çizilmiş, ikinci bölümünde sinema ve eğitim ilişkisi ele alınmış, üçüncü bölümde ise Türk sinemasının eğitimi nasıl temsil edildiğine odaklanılmıştır. Filmlerin eğitimi nasıl ele aldığı eğitim bilimleri çerçevesinde araştırılarak, Teun Van Dijk'in metinleri incelediği eleştirel söylem analizi için belirlemiş olduğu başlıklardan çalışmaya uygun olanlar seçilip eğitimin Türk sinemasında temsili ortaya çıkarılmıştır. Türk sinemasının eğitimde eksik görülen noktalara daha çok eleştirel bir yaklaşımla baktığı tespit edilmiştir. Filmler olumsuz sahnelenen eğitimin bileşenleri bağlamında ne tür tedbirler alınacağına dair bir rehber görevi üstlenmiştir.