Sıla-i Rahim yalnızlık psikolojik iyi oluş ve yaşam doyumu arasındaki ilişkiler

Bu araştırma sıla-i rahim ile yalnızlık, psikolojik iyi oluş ve yaşam doyumu değişkenleri arasındaki ilişkileri incelemeyi amaçlamaktadır. Araştırma giriş, teorik çerçeve, yöntem ve uygulama, araştırma bulguları ve yorumlar, sonuç ve öneriler olmak üzere toplam beş bölümden oluşmaktadır. Araştırmanın evreni, genel anlamda Türkiye'deki farklı demografik özelliklerde 18 yaş üzeri bireyler, dar anlamda ise 10 ilden, farklı demografik özelliklere sahip, kolayda örnekleme yöntemi ile belirlenen 1.182 katılımcıdır. Araştırmada veri toplama aracı olarak, araştırmacı tarafından geliştirilen yedi adet kişisel bilgi formu, yine araştırmacı tarafından geliştirilen yedi adet sıla-i rahim araştırma sorusu, UCLA yalnızlık, psikolojik iyi oluş ve yaşam doyumu ölçekleri kullanılmıştır. Verilerin analizinde SPSS (Statistical Package for Social Sciences) paket programı kullanılmıştır. Bulguların analizinde t-testi, ki-kare, ANOVA analizlerinden faydalanılmıştır. Araştırmada katılımcıların sıla-i rahimi önemsedikleri, akrabaları ile belli aralıklarla ziyaretleştikleri ve birbirleri ile ilgilendikleri, yüz yüze iletişimi tercih ettikleri belirlenmiştir. Sıla-i rahim gerekçelerindeki en belirleyici unsurun dini inanç gereği tercihinin olduğu görülmüştür. Fiziki ayrılıkların, ailevi sıkıntıların, akrabalarla ortak noktada buluşamamanın, maddi imkansızlıkların, iş yoğunluğunun, medya ve bilişim dünyasının sıla-i rahimi olumsuz etkilediği sonucuna ulaşılmıştır. Sıla-i rahim gerekçelerinde yer alan dini inanç gereği ile yaş, cinsiyet, medeni durum, eğitim durumu, yaşanılan yer ve meslek değişkenleri arasında anlamlı ilişki belirlenirken; ekonomik duruma göre ise anlamlı bir ilişki ortaya çıkmamıştır. Sıla-i rahim gerekçelerinde yer alan dini inaç gereği ile yalnızlık, psikolojik iyi oluş ve yaşam doyumu değişkenleri arasında anlamlı bir ilişki belirlenmiştir. Farklı boyutları ile sıla-i rahim katılımcıların yalnızlık düzeyini düşürürken, psikolojik iyi oluş ve yaşam doyumu düzeylerini de yükselttiği belirlenmiştir. Araştırmada sonuç olarak; sıla-i rahim ile yalnızlık arasında negatif, psikolojik iyi oluş ve yaşam doyumu arasında ise pozitif bir ilişki tespit edilmiştir.