Sosyal güvenlik mevzuatında emeklilik düzenlemelerinin getirmiş olduğu sorunlar ve sosyal politika değerlendirmesi

Sanayileşme ve şehirleşme insanlar için yeni ihtiyaçlar problemler ve riskler getirmektedir. Sosyal devlet bu problemlerin çözümüne yardım etmekte riskleri minimize etmekte ve insanların ihtiyaçlarını karşılamaya da yardımcı olmaktadır. Sosyal devlet üstlenilen sorumluluğun ve müdahaleci yaklaşımların bir ifadesi olarak da ortaya çıkabilmektedir. Sosyal devletin en temel ilkesi sosyal güvenliktir. Sosyal güvenlik insanları sosyal riskten korumaya yardımcı olur ve onları bağımsız kılacak bir hayat standardı kurmaya çalışır. Bu amaçla ülkemizde sosyal güvenlik uygulamaları ilk olarak 1945 yılında 4792 sayılı işçi idaresi Kurumu Kanunu ile uygulanmaya başlanmıştır. Bununla birlikte düzenlemeler tüm toplumun değil bazı grupların ihtiyaçlarına cevap verecek şekilde yapılmıştır. Bu ise zor problemlere sebep olmuştur. Sosyal güvenlik alanındaki sorunların farklı uygulamalardan kaynaklandığı her zaman bilinmesine rağmen sorunların çözümü için gerekli reformlar bir türlü yapılamamıştır. Planlı döneme geçildiğinden bu yana her zaman amaç edinilen sosyal güvenlik kurumlarının birleştirilmesi nihayet 5502 sayılı kanunla gerçekleştirilmiş, bu düzenleme yeni sistemin zeminini oluşturması anlamında bir araç olarak görülmüştür. Asıl hedeflenen, sistemin sadece tek çatı altında toplanması değil; adil, kolay erişilebilir, norm ve standart birliğini amaçlayan, yoksulluğa karşı daha etkin koruma sağlayan, milli açıdan sürdürülebilir bir sosyal güvenlik sistemi oluşturmaktır. Bu amaçla 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu hazırlanmıştır. Bu çalışma da öncelikle sosyal devlet, sosyal politika kavramları, sosyal politikanın amaç ve araçları irdelenecek, daha sonra da ülkemizde bu alanda yapılan reformlar sosyal politika hedefleri açısından analize tabi tutulacaktır. Anahtar Kelimeler: Sosyal Güvenlik, Sigorta, Emeklilik