Sosyal medyada yoksulluğun imgeselleştirilmesi: Bir bağış biçimi olarak görünürlük vaadi

Çoğu zaman, karşımızdakinin kötü bir davranışı neden sergilediğini, kötücül bir duyguyu neden beslediğini sorgularız ancak iyi bir davranışı yahut iyicil bir duyguyu sorgulamaya tabi tutmadan olduğu gibi kabul ederiz. Bu çalışma, hikmetinden sual olunmayan bir iyilikle, yoksullara niçin yardım ettiğimiz sorusuyla başlar. Ardından çağın üretim biçimine göre şekil değiştiren "yoksullara yönelik bakış"ı ana izlek hâline getirerek yoksullara ortaçağdan bu yana kimlerin ve hangi kurumların yardım ettiğini ve bu yardımların arkasındaki asıl saikleri irdeler. Daha sonra yoksulluğun mekân üzerinde nasıl kurulduğu soruşturularak yoksulların gitgide nasıl görünmezleştirildiği; aynı esnada, zıt yönde bir eğilimle, önce televizyon, sonra sosyal medya aracılığıyla yoksulluğun ve yoksulların nasıl gösteriselleştirildiği ortaya konur. Bu çalışma, Kilise, çalışma evleri, refah devleti ve sivil toplum kuruluşlarının ardından, sosyal medyada yoksulların fotoğraflarını paylaşmanın onlara yardım etmekle eşdeğer tutulacak bir noktaya geldiğini, görünürlük vaadinin yeni bir bağış biçimi olduğunu ve bunun yoksullara yardım konusunda yeni bir evreye işaret ettiğini öne sürmektedir.