Articulating socialism with nationalism: A critical analysis of nationalism in the Turkish leftist tradition in the 1960s

Bu tezde, milliyetçiliğin, 1960'ların Türkiye sosyalist hareketinin en önemli karakteristiklerinden biri olduğu iddia edilmektedir. Türkiye'de bu dönemin sosyalist hareketine baktığımız zaman milliyetçilik kavramıyla karşılaşırız. Diğer bir deyişle, Türkiye'de kendilerini milliyetçiliğin gerçek temsilcileri olarak gören Türkiyeli sosyalistlerin, sosyalizmle milliyetçiliği bilinçli bir tercih olarak birbirine eklemleme çabalarına tanık oluruz. Bu tezin amacı, özel olarak, milliyetçilikle 1960'ların Türkiye solu arasındaki, genel olarak ise, sosyalizmle milliyetçilik arasındaki gergin ilişkiyi araştırmaktır. Bu çalışmanın temel meselesi, solun 1960'lar Türkiye'sinde milliyetçiliği neden ve nasıl politik söylem, strateji ve programlarına dâhil ettiğini incelemektir.Bu çalışmanın ilgilendiği önemli konulardan biri Türkiye'de sosyalizmin milliyetçiliğe eklemlenmesinin dâhili kaynaklarını araştırmaktır. 1960'larda Türkiye solunun saflarında egemen söylemlerden biri haline gelen Kemalizmin `sol' bir varyantı, söz konusu dönemin solcu entelektüellerinin, milliyetçiliğin ilkelerini sosyalizmin diliyle harmanlama girişimlerinde oldukça önemli bir rol oynamıştır. Türkiye solu 1960'larda Kemalizmi ilerici, anti-emperyalist, anti-feodal ve kalkınmacı bir dünya görüşü olarak yeniden icat etmiştir. Bu anlamda, bu çalışma, rejimim kurucu ideolojisi olarak Kemalizmin (milliyetçilikle beraber) yalnızca ana siyasi partiler ve hareketlerin temelini oluşturmadığını, aynı zamanda, belli biçim ve miktarlarda, Türkiye'de sosyalist hareketlerin değişik parçaları içinde de bulunabileceğini tartışmaktadır.Türkiye sosyalistlerinin milliyetçilikle olan angajmanlarının kaynakları yalnızca Türkiye bağlamına bakılarak tamamen anlaşılamaz. Aksine, bu durum uluslararası bir bağlam ve perspektif içine yerleştirilmelidir. Türkiye sosyalistleri, milliyetçiliği sosyalizmle birleştirme çabalarında yalnız başlarına değillerdi. 19. yüzyılın ortasından post-kolonyal döneme, sosyalizmle milliyetçilik arasındaki ideolojik ve pratik ilişkinin tarihi, ?milletin sosyalizasyonu?ndan ?sosyalizmin nasyonalizayonu?na bir değişimi yansıtmaktadır ve bize bu ilişkinin nasıl düşmanlıktan yakınlaşmaya dönüştüğünü göstermektedir. 1960'lı yılların Türkiyeli sosyalistleri, stratejik ve taktik ilhamlarının önemli bir kısmını bu uluslararası deneyimlerden almışlardı. Fakat onların temel esin kaynakları, Stalinizm ve post-kolonyal dönemin Üçüncü Dünyacılığıydı. Bu açıdan, bu çalışma, Türkiye solunun milliyetçilikle olan deneyimini, bu uluslararası deneyimlere referansla, fakat özellikle, sosyalizmin milliyetçilikle eklemlenmesinin Üçüncü Dünyacı varyantına özel bir vurguyla, analiz etmektedir.Bu çalışmanın temel birincil kaynakları, 1960'lar Türkiye'sinin belli başlı sosyalist hareketlerinin politik faaliyetlerinin ürünü olan dergiler, gazeteler, kitaplar, broşürler, programlar, tüzükler, kongre raporları ve kararları, seçim bildirileri ve diğer basılı materyallerden oluşmaktadır. Bu birincil kaynaklar, milliyetçilik ve onun Marksist yorumları, Üçüncü Dünyacılık, ekonomik milliyetçilik, kalkınmacılık, emperyalizm, bağımlılık ve taklit ve biriciklik kavramları üzerine genel bir literatür içinde değerlendirilmiştir.