Staphylococcus aureus'un klinik izolatlarında sınıf 1 integronları ve antibiyotik dirençle ilişkisi

Beta-laktamLarın bakterisidal etkisi, PLP'lere bağlanarak, bakteri duvarında eksik alanlar oluşturarak, maddelerin ortamdan mikroorganizmaların içine geçişine izin vererek, ozmotik şokla ölüme neden olarak transpeptidasyonun inhibisyonu ile bağlantılıdır. Bakteriyel Edinilmiş direnç, genetiğe dayanır ve bir kromozomal mutasyondan veya aktarılabilir (ekstrakromozomal) genetik materyalin edinilmesi yoluyla türetilebilir. Direnç kodlayan genler, hem bakteri kromozomu üzerinde hem de onun dışında, plazmitlerde, transpozonlarda ve integronlarda yer alabilir, ikincisi de kromozomal olarak bulunur. Hem Gram-pozitif hem de Gram-negatif bakterilerde beta-laktamLara direncin ana nedeni, beta-laktamaz üretimidir. Bu enzimLer, penisilinler, sefalosporinler, sefamisinler ve karbapenemLerin yapısında ortak bir element olan beta-laktam halkasının amid bağını hidrolize ederek antibakteriyel aktivitesi olmayan bir bileşiğe yol açar. MRSA'nın ortaya çıkması ve yayılması, hastanelerde mikroorganizmaların yayılmasını önlemek için hijyenik önlemLerin olmaması ve bu merkezlerde yüksek antibiyotik tüketiminin gerektirdiği seçici baskı tarafından desteklenmektedir.