Steven Millhauser, Aimee Bender, Kelly Link ve Kevin Brockmeier'ın öykülerinde büyülü gerçekçilik

Bu tez, büyülü gerçekçilik ışığında, Steven Millhauser, Aimee Bender, Kelly Link ve Kevin Brockmeier'ın öykülerini incelemektedir. Bu yazarlar öykülerinde karakterlerin sorunlarını, acılarını ve dirençlerini alternatif betimlemelerle belirlerken büyülü gerçekçi ve postmodern ögeler kullanmıştır. Büyülü gerçekçilik, tanım gereği, Batılı olmayan ve post-kolonyal edebiyatla özdeşleştirilse de, birçok kurmaca yazarı bu türden faydalanmaktadır çünkü uyarlamaya elverişli olan anlatı yapısı görünmeyeni, açıklanamayanı, modern hayatın zorluklarını ve muğlak yönlerini tanımlayabilmektedir. Söz konusu yazarlar sömürgeleşmiş ya da gelişmekte olan coğrafyalardan gelmemektedir ve kullandıkları büyülü gerçekçilik Batılı bir toplumunun yaşantısına ayna tutmaktadır. Yazarlar öykülerinde yapıcı bir anlatı kurgulamak için büyülü, fantastik, bilimkurgusal ve postmodern ögeleri bir araya getirmekten çekinmezler. Öykülerinde yapısökümcü düşüncelerin izleri, dilin, kimliğin ve gerçekliğin çıkmazları gözlemlense de büyülü gerçekçi anlatı, tür edebiyatını ve postmodern ögeleri dönüştürerek yadırgatılmış (defamiliarized) zaman ve mekanlar oluşturur ve bu alanlarda hakikat ve temsil arasındaki ilişki yeniden şekillendirilir. Büyülü gerçekçiliğin bu karma formları tür edebiyatı sınırlamalarının, akademik kurumların ve yaratıcı yazım programlarının bildik yazım yöntemlerinin ötesine geçer. Büyülü gerçekçi anlatı uyarlamaları uzun süredir kullanılagelen yıpranmış postmodern anlatıları ve tür edebiyatını dönüştürmekle kalmaz, aynı zamanda hikaye anlatıcılığının sözlü geleneğini, peri masallarını ve fablları da tekrar bir düzenlemeden geçirir. Büyülü, bilimkurgusal, gerçeküstücü ve absürt ögelerin harmanlanması yazarların alışılagelmiş edebi etiketleri yeniden şekillendirmesine ve alternatif temsiller keşfetmesine yardımcı olur.