Coleridge'ın seçili eserlerinde doğaüstü ve ceza

Doğaüstü, geçmişten bugüne edebiyatta hayal gücünün sınırlarını genişleten bir öge olmasının yanı sıra, insanların günlük hayatlarında, folklorik ve dini inançlarında bilinmeyeni açıklamak için bir vasıta olmuştur. Romantik dönemin önde gelen şairlerinden biri olan Samuel Taylor Coleridge, eserlerinde doğaüstünü olağandışı bir manzara, bir karakter, bir olay veya bir güç gibi birçok farklı şekilde kullanmasıyla tanınır. Şair eserlerinde doğaüstünü, onu yönlendiren kişiye bağlı olarak, hem iyi hem de kötü olarak yorumlar. Bu bağlamda, bu tezin ilk bölümünde Coleridge'ın "The Wanderings of Cain" (Kabil'in Gezintisi) (yazım 1798, basım 1828), Yaşlı Gemici (yazım ve basım 1798), "Kubla Khan" (Kubilay Han) (yazım 1800, basım 1816) eserlerindeki tanrı veya ruhani güçler tarafından sahip olunan tanrısal doğaüstünün, doğaya, bir insana veya tanrısal emirlere karşı işlenen günahların cezalandırılması olarak gönderilmesi işlenir. İkinci bölümde, Osorio (yazım ve basım 1797), "Christabel" (yazım 1797-1800, basım 1816) ve "The Three Graves" (Üç Mezar) (yazım 1797-8, basım 1809) eserleri insanlar ve insan şeklindeki varlıklar tarafından sahip olunan ve kontrol edilen dünyevi doğaüstünün, kötü niyetle cezalandırma yöntemi olarak kullanmasına odaklanılarak incelenir. Bahsi geçen eserlerde tanrısal doğaüstü, adaleti koruyan bir güç olarak sunulur ve dolayısıyla didaktik amaç taşır. Öte yandan, doğaüstüne kötü tabiatlı insanlar tarafından hükmedildiğinde, masum insanları cezalandırma ve onlara zarar verme amacıyla kullanılır. Sonuç olarak bu tez, adı geçen eserlerde Coleridge'ın doğaüstünü bir cezalandırma aracı olarak sunduğunu ve aynı zamanda kötüler ve günahkarlar tarafından altüst edilmiş doğanın dengesinin, doğaüstünün tanrısal bir gücün hakimiyetinde olması durumunda tekrar düzene kavuşacak, aksi takdirde karmaşaya neden olacak bir etken gibi sunduğunu öne sürmektedir.