Tanzimat sonrası devlet-aşiret ilişkisinde ekonomik motivasyonun etkileri: Milli Aşireti (1839-1914)

Osmanlı Devleti'nin Tanzimat sonrasında merkezileşme çabaları ve bu bağlamda aşiretlerle kurduğu sosyo-ekonomik, kültürel ve idari ilişkiler, Osmanlı iktisadi ve sosyal tarihinin en önemli konularından biridir. Bu çalışmada Milli Aşireti'nin 19. Yüzyıl boyunca Diyarbakır, Urfa ve Mardin arasında geniş bir yer tutan Berriye alanı ile Karacadağ yaylağı üzerinde sürdürdüğü göç faaliyetleri ele alınmıştır. Milli Aşireti'nin bu geniş bölgedeki hâkimiyet mücadelesi, hayvancılık faaliyetleri, vergiler, Hamidiye Alayları'na katılımı sonrasında diğer aşiretler ve aşiretsiz gruplarla ilişkisi ve talan ekonomisi başlıkları altında incelenmiştir. Bu incelemede disiplinler arası pek çok çalışmanın yapıldığı aşiret literatürü dikkatle gözden geçirilerek 19. Yüzyıl boyunca Devlet Arşivleri'nde tutulan kayıtlar ve İngiliz konsolos raporlarından elde edilen veriler kullanılmıştır. Birincil kaynakların incelenmesiyle ulaşılan bilgiler, mevcut literatürdeki aşiret-devlet idari ve ekonomik ilişkilerinin açıklanmasıyla karşılaştırılarak; Osmanlı Devleti'nin 19. Yüzyıldaki dönüşümünün anlaşılmasına Milli Aşireti örneği üzerinden katkı yapılmaya çalışılmıştır.