Tarihi süreç içerisinde 31 Mart İsyanı ve II. Abdülhamid algısı

31 Mart Olayı II. Meşrutiyet Dönemi'nin başında yaşanan askeri bir isyandır. Anayasal monarşiye geçişin ilk denemesi 23 Aralık 1876'da gerçekleşmiş ancak I. Meşrutiyet Dönemi, 1878 tarihinde, II. Abdülhamid'in meclisin tatil kararıyla uzun ömürlü olmamıştır. Bu karar yönetime karşı daha güçlü bir muhalefet grubunu ortaya çıkarmıştı. İttihat ve Terakki Cemiyeti liderliğindeki muhalefet, sistemli bir şekilde hareket ederek, II. Abdülhamid yönetimine baskı yapmış ve II. Meşrutiyet'in ilan edilmesini sağlamıştır. Meşrutiyet'in ilan edilmesinin temelinde var olan düşünce Osmanlı Devleti'nin, demokratik ve çağdaş bir yönetime geçmesini sağlamak ve Osmanlı birliğini güçlendirerek, imparatorluğun dağılmasını önlemekti. Ancak, 1908 ihtilalinden kısa bir süre sonra hükümetin icraatlarına karşı, asker ve halk arasında tepkiler oluşmaya başlamıştır. İttihat-Terakki'nin, hükümete müdahaleleri de, muhalefet ve huzursuzluğu giderek artırmış ve 31 Mart İsyanı çıkmıştır. Rumi takvimle 31 Mart 1325 tarihinde, Osmanlı Devleti'nin başkentinde, Avcı Taburları tarafından çıkarılan bu isyan hareketi, Selanik'ten, Meşrutiyet'i korumak için gelen "Hareket Ordusu" tarafından bastırılmıştır. İsyanda parmağı olanlar kurulan Divanı Harb-ı mahkemelerinde yargılanmıştır. 31 Mart İsyanı, Osmanlı Tarihi'nde derin izler bırakmış, sonuçlarıyla da sonraki dönemi etkilemiştir. Çalışmamızda bu konular üzerinde durulmuştur.