Tek akciğer ventilasyonu yapılan göğüs cerrahisi operasyonlarında solunum parametrelerinin değerlendirilmesi

Son yıllarda tek akciğer ventilasyonu (TAV) sırasında oksijenasyonun iyileştirilmesi, barotravmanın önlenmesi üzerine basınç ya da volüm kontrollü modlardan hangisinin daha avantajlı olduğu konusunda farklı çalışmalar mevcuttur. Son dönemlerde VCV ile PCV'nin avantajlarını birleştiren PCV-VG modu anestezistlerin dikkatini çekmektedir. Çalışmamızda TAV yapılan göğüs cerrahisi olgularında düşük tidal volüm ve FiO2 altında, VCV ve PCV-VG modlarından hangisinin intraoperatif olarak daha iyi solunumsal ve hemodinamik veriler sağladığını bulmayı amaçladık. ASA I-II, 70 hastanın dahil edildiği prospektif randomize klinik çalışmada, hastalar TAV öncesi ÇAV döneminde (ÇAV1) 30 dk VCV modunda FiO2 0,5, TV 6-8 mLkg-1 olacak şekilde ventile edildi. Hastalar TAV sırasında iki gruba ayrıldı. Ventilatör ayarları birinci grupta (Grup VCV) VCV modu, FiO2 0,7-0,8, TV 5 mLkg-1; ikinci grupta (Grup PCV-VG) PCV-VG modu FiO2 0,7-0,8, TV 5 mLkg-1, şeklindeydi. TAV sonrası ÇAV (ÇAV2) sırasında iki grupta da yeniden VCV moduna dönülerek ventilatör ayarları başlangıçtaki şekline döndürülerek 30 dk takip edildi. Çalışma boyunca belirli aralıklara hastaların hemodinamik verileri, solunumsal parametreleri ve kan gazı analizleri yapıldı. TAV sırasında PCV-VG modu uygulanan grupta Ppeak değerlerini 20. ve 30. dk'da istatistiksel açıdan anlamlı düşük, 10. ve 60. dk kompliyans değerlerini de anlamlı yüksek bulduk. Oksijenasyon açısından çalışma boyunca iki grup arasında anlamlı fark bulunmasa da, PaCO2 değerleri ÇAV2 döneminde PCV-VG grubunda 20. ve 30. dk'da daha düşük saptandı. Sonuçta; PCV-VG modunun VCV'ye klinik olarak üstünlüğü gösterilemese de, alternatif bir yöntem olabilir. Ancak, bu konuda daha ileri çalışmalarla seçilmiş hasta gruplarında, özellikle hava yolu basıncı yüksek olan hastalarda, bu iki modun karşılaştırılması ile daha anlamlı sonuçlar bulunabilir.