Tekno-stres ve işe yabancılaşma davranışı arasındaki ilişki üzerine bir araştırma

Örgütsel yaşamın her alanına giren teknolojinin, iş yapma usullerinden çalışanların duygularına kadar geniş bir alanı etkilediği söylenebilir. Hızla dijitalleşen iş hayatı, çalışanların işlerini daha hızlı bir şekilde yapmalarına yardımcı olurken, teknolojinin karanlık yüzünden kaynaklı çeşitli problemlerle yüz yüze gelmeleri de söz konusudur. Tekno-stres, 20. yüzyılın sonlarında fark edilmiş v teknolojik gelişmelere paralel şekilde çalışma yaşamında etkilerini sürdürmeye devam etmektedir. Tekno-stres, örgütün fayda sağlamak amacıyla edindiği teknolojilere çalışanların uyum sağlarken yaşadıkları yüksek düzeyli stres olarak ifade edilebilir. Bulunduğu örgütteki teknolojilere uyum sağlamada güçlük çeken çalışanların yapmakta olduğu işe yabancılaşması söz konusu olabilmektedir. Bu araştırma; Kırşehir Milli Eğitim Müdürlüğü'ne bağlı okullarda çalışan öğretmenlerin tekno-stres düzeyi ve işe yabancılaşma davranışı arasındaki ilişkiyi tespit etmeyi amaçlayan ilişkisel tarama modelinde nicel bir çalışmadır. Bu kapsamda, araştırmanın veri seti örnekleme dâhil olan 349 öğretmenden elde edilen cevaplardan oluşturulmuştur. Araştırmada Çoklar, Efilti ve Şahin (2017)'e ait "Tekno-Stres Ölçeği" ve Elma (2003)'ya ait "Öğretmenlerde İşe Yabancılaşma Ölçeği" kullanılmıştır. Ayrıca, bu ölçeklerin geçerlik ve güvenirlik analizleri yapılmıştır. Veri setinden elde edilen bulgular, tekno-stres ile işe yabancılaşma arasında pozitif ve orta düzey bir ilişkinin var olduğunu göstermektedir. En yüksek ilişkinin tekno-stresin sosyal odaklı boyutu ile işe yabancılaşmanın güçsüzlük boyutu arasında olduğu belirlenmiştir. En düşük ilişkinin ise tekno-stresin teknik konu odaklı boyutu ile işe yabancılaşmanın yalıtılmışlık boyutu arasında olduğu görülmektedir.