Tepki yüzeyleri ve tasarımları

IV ÖZET Bu çalışmada, deneyci veya araştırmacıların kontrolündeki X vektörü ile gösterilen bir veya daha fazla değişkenden etkilenen, p bilinmeyen parametreler vektörü ve deneysel hataların sıfır ortalama ve 51* varyansı ile normal dağıldığı var sayımı altında, E(Y) = % =f(x,P) şeklinde yazılabilen gerçek tepki yüzeyinin, uygun koşullar altında, Taylor açılımından yararlanarak polinomal yaklaşımı ve her durumda bir diferansiyel denklemin genel çözümü olduğu cebirsel olarak gösterilmiştir. En küçük kareler yöntemi kullanılarak matrissel denklemlerden oluşan bazı sonuçlar ispatlanmış ve tepki yüzeyine, basit yapılı birinci dereceden polinomal modellerle yaklaşım yapılmış, uyum eksikliği veya yüzey eğriselliğinden dolayı ikinci dereceden polinomal yaklaşıma ihtiyaç duyulmuştur. Bu modeli saf birinci dereceden ve karıştı rılmış ikinci dereceden terimlerden arındırmak için önce öteleme sonra dönderme yapılarak bulunan kanonik formun katsayıları yardımıyla uyarlanan yüksek dereceli polinomun geometrik yorumu ile bazı tasarımlar incelenmiştir. Çalışılan uygulamada, [KHURİ. A. And John A. CORNEL (1987) Exercises 5-6] verilerin durumuna göre polinomal modeller uyarlanmış, durağan noktada maksimum ürün elde edilmiş ve uyum eksikliği test edilmiştir.