Atwood's The Handmaid's Tale and The Testaments as totalitarian feminist dystopias

Tarih boyunca, totaliter rejimler demokrasinin sunduğu özgürlükten faydalanıp, baskıcı ideolojileriyle halkı manipüle ederek bu hakkı sömürmüştür. Totaliter rejimler özünde ataerkildir, iki ideolojinin de buluştuğu nokta kadınları baskılamaktır. "Total" kontrolü ele geçiren bu ataerkil toplumlara dayalı rejimler, kadınları sömürerek sadece domestik alanla ilgilenmesi beklenen ideal kadın imajı yaratmıştır. Edebiyat, çoğu kez bu tür rejimler altında mahvolan hayatlara değinir. Diğer taraftan, yazarlar sadece totaliteryan yönetim tarafından ezilen halkı desteklemek için değil, aynı zamanda insanların pasif ve duyarsız kalabilmeleri durumunda gerçekleşebilecek olan muhtemel bir hükümet değişikliğine karşı uyarmak için de seslerini yükseltmişlerdir. Bu sebeple, Margaret Atwood, okuyucularını ikaz etme amacıyla, Gilead isminde totaliter bir hükümetin kontrolü altında yönetilen distopik bir dünya yaratmıştır. Gilead'de düzen Komutanlar ve Komutanların astı olan ve onların kurduğu sistemi gözetmekle yükümlü olan Teyzeler tarafından yürütülür. Otorite, vatandaşları hayatın her alanında, hem kamusal alanda hem özel alanda kısıtlamaktadır. İzole edilmiş ve yalnızlaştırılmış bireyler, ya da yığınlar, totaliter ideoloji tarafından oluşturulan kurguya inanmaları için boyun eğdirilirler: gerçekler çarpıtılır, cinayetler bir insanın vatanı uğruna yapmak zorunda olduğu fedakarlıklar olarak adlandırılır ve yeni "normalle" birlikte atomize edilmiş bireylerin sosyal gruplara ait olma hissinin yıkıldığı bir hiyerarşik düzen yaratılır. Bu tezin amacı totaliter kontrolün öncelikli hedefi olan kadınların hayatını incelerken, Gilead hükümetinin yapısına ışık tutmaktır.