Tıp eğitiminde simülasyonun önemi ve simülasyon eğitimi ile acil tıp ekibinin kardiyopulmoner resüsitasyon uygulamasında takım performansının artırılması

AMAÇ: Bu çalışmada tıp eğitiminde simülasyonun önemini, simülasyonla eğitimin kardiyo-pulmoner resüsitasyonda takım performansını artırıp artırmadığını ve tıp eğitiminin kalitesini artırmak için yapılması gerekenleri araştırdık. MATERYAL VE METOD: Çalışma Eylül 2013 ve Kasım 2013 tarihleri arasında Gaziantep Üniversitesi Tıp Fakültesi Acil Tıp Anabilim Dalı tarafından yürütüldü. Tıp fakültesi 3. Sınıf öğrencilerinden gönüllü olan 120 kişi 4 gruba ayrılarak Temel Yaşam Desteği eğitimi verildi. Eğitim yöntemleri olarak; geleneksel yolla eğitim, basit manken üzerinde simülasyon yöntemi ile eğitim, yüksek teknoloji içeren manken üzerinde simülasyon yöntemi ile eğitim ve kendi kendine eğitim yöntemleri uygulandı. Takım performansı değerlendirmesi için kontrol listeleri kullanıldı. Uygulamalar kamera ile kaydedildi. İstatistiksel olarak verilerin analizinde Independent-Samples T testi, One-Way Anova (Robust Test: Brown-Forsythe) , Post Hoc analizler için Tukey ve Games-Howell, Paired-Samples T test, Repeated Anova (Wilks' Lambda), Mc-Nemar testi Monte Carlo Simülasyon tekniği ve Pearson Chi-Square testi kullanıldı. İstatistiksel anlamlılık değeri p<0,05 olarak kabul edildi. BULGULAR: Tüm grupların cinsiyet ve yaş ortalamalarına göre dağılımları arasında anlamlı bir fark yoktu (sırasıyla p=0,311-0,217). Tüm grupların teorik bigi düzeylerinin eğitimler sonrası arttığı test edildi. Bu artışta gruplar arasında anlamlı bir farklılık yoktu (p>0,067). Ancak teorik bilgi düzeylerindeki bu artış takım performansı düzeylerindeki artışla uyumlu değildi. Takım performansı ve beceri yeterliliğinde simülasyonla eğitilen 2 grup diğer gruplara göre anlamlı ölçüde daha başarılı bulundu (p<0,001). Simülasyonla eğitilen bu iki grubun arasında performans değerlendirmelerinde anlamlı bir fark yoktu (p=1). Geleneksel yöntem ile eğitilen grupla kendi kendine eğitim alan grup arasında takım performansı açısından anlamlı bir fark yoktu(p=1) ancak beceri değerlendirmesinde kendi kendine eğitim alan grup daha başarılı oldu (p=0,018). Uygulanan anket sonuçlarına göre öğrencilerin kendine olan güveni genel olarak artmıştı(p<0,001). Performans değerlendirmeleri için kullanılan kontrol listeleri kendi aralarında mükemmel düzeyde korelasyon göstermekteydi (p<0,001). SONUÇLAR: Simülasyonla eğitim tekniği resüsitasyon gibi karmaşık olayların yönetilmesinde takım performansını, beceri düzeyini ve öğrencilerin kendilerine olan güvenlerini artırmaktadır. Bu nedenle tıp eğitimine entegre edilmesi gerekmektedir. ANAHTAR KELİMELER: Simülasyon, resüsitasyon, takım performansı.