Travmalı hastalarda posttravmatik erken dönem sitokin değerleri, travma skorları ve mortalite arasında ilişki

Multibl travmalı hastalarda vakaların büyük kısmında (%30'dan fazla ) ciddi organ komplikasyonlar olur ki buda yüksek morbidite ve bazı vakalarda ölüme neden olur. İnflamasyonun ana kaynakları olduğu anlaşılan (l/R) hasan ve doku hasarının derecesinin sınırlanması primer terapötik yaklaşımdır. Çalışmalar vücudun konak defans mekanizmasını destekleyecek immünomodülatör mekanizmaların geliştirilmesine odaklanmıştır. Majör proinflamatuar sitokinler IL-1, IL-6, IL-8 ve TNFa pek çok çalışmada araştırılmıştır. Bizim yaptığımız çalışmada travmaya maruz kalan hastalarda posttravmatik erken dönem sitokin değerleri, travma skorları, mortalite arasındaki ilişkiyi araştırmak planlandı. Hastaların sitokin değerleri (IL-1, IL-2, IL-6, IL-8 ve TNFa), RTS, ISS, APACHEII skorlamaları belirlendi. Hastalar 5 gruba aynldı.1.Grup:Kafa travmalı (n=39), 2. Grup Göğüs travmalı (n=11), 3. Grup Abdomen travmalı (n=16), 4. Grup Extremite travmalı (n=18), 5. Grup Mixt travmalı (n=15) hastalardan oluşmaktaydı. Elde edilen veriler değerlendirildiğinde IL-6'nın travma sonrası oldukça yükselen bir sitokin olduğunu belirledik. lL-6'nın ex olan hastalarda (n=17) yaşayan hastalara (n=82) göre daha fazla arttığı görüldü (p<0.05) ve ISS>16 olan hastalarda ISS21 6 olan hastalara göre daha fazla yükseldiği belirlendi (p<0.05). Gruplara baktığımızda toplam 99 hastada oran olarak en fazla mortalitenin göğüs travmalı Grup H'de (n=3, %27), ikinci olarak kafa travmalı Grup l'de (n=9, %23 ) belirlendi. IL-1, IL-2, IL-8 ve TNFa Grup 3'de, IL-6 Grup 2'anlamlıydı.Tüm gruplarda IL-6'da bariz yükselme bulundu. IL-6 travmaya maruz kalıp ölen hastalarda travma sonrası erken dönemde artabilir. Sonuç olarak IL-6'nın yüksek bulunması mortaliteyi önceden tahmin etmede yardımcı olabilir. Bu konuda geniş çalışma gerekmektedir.