Türk Ortaklıklar Kukukunda tahvil

Tahvil, Türk sermaye piyasası hukukunda, menkul kıymetler kategorisinde borçlanma araçları içinde yer alan, şirketlerin orta ve uzun vadeli fon temin etmek üzere çıkardıkları borç senetleridir. Tahvil denince akla ilk olarak devlet tahvilleri gelmektedir, ancak 4749 sayılı Kanun'un 3. maddesinde tanımlanan devlet tahvilleri, bu tezin konusu dışında kalmaktadır. Tezimizin konusunu oluşturan tahvil türü, sermaye piyasası hukukuna tabi olan özel sektör tahvilleridir. Bu bakımdan tezimizde, tahvil terimi, yalnızca sermaye piyasası mevzuatı özellikle ilgili tebliğler ile düzenlenen özel sektör tahvilleri anlamındadır. Tahvil, borçlanma araçları arasında en bilinen türdür. Bu borçlanma aracı sayesinde, şirketler hızlı ve ucuz ödünç para bulabilmekte, buna karşılık yatırımcılar da periyodik faiz geliri ve/veya tahvilin türüne göre başkaca menfaatler elde etmektedirler. Tahvilin gerek ihraççı şirket gerekse de yatırımcı için önemli avantajları, dezavantajları ve riskleri bulunmaktadır. Tahvil ulusal ve uluslararası alanda kullanılan ve şirketlere, pay sahipliğinin aksine şirketin yönetimine katılma hakkının söz konusu olmadığı alternatif bir fon kaynağı sunan bir enstrüman olması sebebiyle ulusal ve uluslararası finans dünyasında önemli bir yere sahiptir. Tezimizde, tahvilin tarihsel gelişimi, Türk hukukundaki ve karşılaştırmalı hukuktaki yeri, hukuki niteliği, türleri, tahvil taraflarının hak ve yükümlülükleri, tahvillerin konu olduğu hukuki işlemler ve tahvil yatırımcılarının korunmalarına ilişkin düzenlemeler ele alınmıştır.