Türk resim sanatında doğa soyutlamaları

Doğa kendini sürekli değiştiren ve yenileyen, insani faktörlerin etkin olmadığı etrafımızı çevreleyen varlığın tamamını kapsamaktadır. Soyutlama ise sanatçı tarafından seçilen formun ilk hali ile pek az bağlantısı kalıncaya kadar yalınlaştırması veya değişime uğratmasıdır. Doğa gerçek dünyanın kendisini oluşturduğu için, pek çok sanatçı tarafından tarihin ilk zamanlarından günümüze kadar soyutlanarak resmedilmiştir. Doğa konusunu ele alan sanatçılar hayal güçleriyle konuyu zamanın ötesine götürebileceklerini ortaya koymuşlardır. Bu tez çalışmasında, tarihi süreçler ele alınarak, ilkel zamanda mağara duvarına çizilen ilk resimlerden, zaman içerisinde boya ve tekniğin sanatçılar tarafından keşfedilmesi ile günümüze kadar gelen doğa soyutlamaları ele alınarak Batı resim sanatındaki akımlar incelenmiştir. 18'inci yüzyıla kadar geleneksel çizgide seyreden Türk resim sanatı, batılılaşma hareketlerinin sonucunda 19'uncu yüzyıldan itibaren Batı resim sanatının etkisinde kalarak ilerlemeye başlamıştır. Türk resim sanatında kullanılan teknikler Osmanlı İmparatorluğu dönemindeki minyatürlerden başlayarak incelenmiş ve günümüz çağdaş resim sanatına gelene kadar geçen süreçte Batı resim sanatının Türk resim sanatçıları üzerindeki etkisi analiz edilmiştir. Doğa soyutlamalarının Türk resim sanatındaki işleniş biçimi yapıtlar üzerinden değerlendirilmiştir. Büyük sanatçıların yapıtları referans alınarak gelecekteki ressamlara doğanın nasıl ele alınacağı, işleneceği ve daha da güçlendirileceği konusunda ışık tutması amaçlanmıştır.