Türkiye'nin nükleer silahların yayılmasının engellenmesine ilişkin uluslararası rejimle 'uyumsuz' olduğu örnekler

Türkiye, Nükleer Silahların Yayılmasının Önlenmesine Yönelik Küresel Rejim'e yasal ve politik açıdan riayet etmekte, bu rejimin temelini oluşturan nükleer silahların yayılmasının engellenmesi, nükleer silahsızlanma ve nükleer enerjinin barışçıl amaçlarla kullanılması normlarını desteklemektedir. Türkiye, rejimi güçlendirmek amacıyla oluşturulan ihracat denetim mekanizmaları ve UAEA'nın Ek Protokol'ünü kabul etmiştir. Ayrıca Türkiye, Nükleer Silahların Yayılmasının Engellenmesi Anlaşması'nın 4. Maddesi uyarınca, UAEA ile uyumlu olan Nükleer Silahsız Ülkeler'in nükleer enerjiyi barışçıl amaçlarla kullanabilme hakkını savunmaktadır. Ancak, bu teknolojiler için altyapısı yoktur. Buna rağmen, uranyum zenginleştirme ve kullanılmış nükleer yakıtın yeniden işlenmesi gibi iki hassas teknolojinin kendisi gibi UAEA ile uyumlu devletler için engellenmemesini uluslararası platformlarda savunmaktadır. Türkiye'nin uluslararası rejimle ilgili tutumuyla çelişen diğer bir nokta, Türkiye'nin nükleer silahsızlanma normunu ve Ortadoğu'nun kitle imha silahsız bölgeye dönüşmesini desteklerken, İncirlik Üssü'nde taktik nükleer silahları bulundurmaya devam etmesidir. Bu tez, uluslararası rejime bağlı kalmasına rağmen Türkiye'nin nükleer teknolojiye ilişkin öznel güç kavramsallaştırması nedeniyle rejime karşı duruşuyla çelişen iki karar verdiğini savunmaktadır ve Türkiye'nin güvenlik algısı incelendiğinde, bu yaklaşımını nükleer silahlanmaya yönelik bir eğilim değil, Türkiye'nin nükleer teknolojiye ve NATO'nun nükleer şemsiyesi altında yer almaya atfettiği güçten vazgeçmekteki isteksizliği olarak yorumlamaktadır.