Uluslararası insancıl hukukta çocuklar, kadınlar ve gazetecilere yönelik özel koruma

Uluslararası barış ve güvenliğin sağlanmasının önündeki en büyük engellerden biri silahlı çatışmalardır. Bu çatışmalar sırasında, çatışmaya katılmamış veya çatışma dışında kalan kişilerin korunması, 1949 Cenevre Sözleşmeleri ve 1977 tarihli iki Ek Protokol ile düzenlenmiştir. Bu kişilerin haklarını güvence altına almak amacıyla oluşturulan koruma sisteminin daha etkin bir şekilde işlemesi için Cenevre Sözleşmeleri ve Ek Protokollerde uluslararası mekanizmalar öngörülmüştür. Günümüzde kuvvet kullanımı yasaklanmasına rağmen uluslararası veya yerel düzeyde silahlı çatışmalar devam etmektedir. Bu nedenle, bu çatışmalar sırasında uluslararası insancıl hukukun uygulanması için mevcut mekanizmaların neler olduğu daha iyi anlaşılmalı ve bu mekanizmaların etkin bir şekilde çalışması sağlanmalıdır. Silahlı çatışmalar bağlamında belirli gruplara yönelik özel koruma gereğinin ortaya çıkması, bu grupların ivedi biçimde özel nitelikli bir korumaya ihtiyaç duyduklarını göstermektedir. Her bir grup için korunan kişinin durumu, yaşı, cinsiyeti veya yaptığı işin doğası gibi özel koşullar ve belli şartlar bulunmaktadır. Ayrıca, bazı gruplar, işlerinin doğası ve kendilerine verilen görevler nedeniyle özel bir korumayı hak etmektedir. Bu özel gruplar, savaşın yıkıcı etkilerinden daha fazla etkilenmektedir ve savaşın olumsuz etkilerine karşı özel koruma ihtiyacı duymaktadır. Bu çalışma kapsamında uluslararası insancıl hukukta çocuklar, kadınlar ve gazetecilerin korunmasına yönelik mekanizmalar incelenecektir.