Üniversite öğrencilerinin programlamaya ilişkin algılanan öğrenme düzeylerini yordayan faktörlerin incelenmesi

Bu araştırmanın amacı, üniversite öğrencilerinin programlamaya yönelik tutum, motivasyon, kaygı, öz yeterlik algıları ile programlamaya ilişkin algılanan öğrenme düzeylerini inceleyerek aralarındaki ilişkiyi belirlemek ve bu değişkenlerin programlamaya ilişkin algılanan öğrenme düzeylerini yordama düzeyini saptayabilmektir. Araştırma yordayıcı ilişkisel tarama modeline göre tasarlanmış olup 2023–2024 eğitim öğretim yılının bahar döneminde Selçuk Üniversitesinde öğrenim görmekte olan, programlamaya yönelik herhangi bir ders almış 207 öğrencinin katılımı ile gerçekleştirilmiştir. Araştırmada veriler demografik bilgi formu, "Bilgisayar Programlama Tutum Ölçeği", "Bilgisayar Programlama Derslerinde Öğrenme Motivasyonu Ölçeği", "Bilgisayar Okuryazarlığı Eğitimi için Bilgisayar Programlama Öz Yeterlik Ölçeği", "Bilgisayar Programlama Kaygı Ölçeği", "Algılanan Öğrenme Ölçeği" kullanılarak Google Formlar aracılığıyla çevrim içi olarak toplanmıştır. Veri analizinde betimsel analizlerden aritmetik ortalama, frekans ve yüzde hesabıdan faydalanılmıştır. Ayrıca bağımsız örneklem t-testi, tek yönlü varyans analizi, Pearson korelasyon analizi ve çoklu regresyon analizi kullanılmıştır. Yapılan analizler sonucunda üniversite öğrencilerinin programlamaya karşı tutum, motivasyon, öz yeterlik algıları ve algılanan öğrenmelerinin yüksek düzeyde, programlamaya karşı kaygılarının ise orta düzeyde olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Çalışma kapsamında programlamaya karşı tutum, motivasyon, öz yeterlik algısı, kaygı ve algılanan öğrenme değişkenleri cinsiyet, programlamaya yönelik tecrübe yılı ve alınan programlama dersi sayısı faktörlerine göre incelenmiştir. Araştırma bulgularına göre programlamaya karşı öz yeterlik algısının; alınan programlama dersi sayısı ve programlama tecrübe yılı faktörlerine göre, programlamaya yönelik kaygının cinsiyet ve programlama tecrübe yılı faktörlerine göre, algılanan öğrenmenin ise programlama tecrübe yılı faktörüne göre anlamlı farklılık gösterdiği sonucuna ulaşılmıştır. Ayrıca programlamaya karşı algılanan öğrenmenin, programlamaya karşı tutum, motivasyon ve öz yeterlik algısı değişkenleri ile pozitif ve anlamlı bir ilişkiye sahip olduğu görülürken, kaygı değişkeni ile negatif ve anlamlı bir ilişkiye sahip olduğu tespit edilmiştir. Son olarak programlamaya karşı tutum, motivasyon, öz yeterlik algısı ve kaygı değişkenlerinin birlikte programlamaya karşı algılanan öğrenmeyi anlamlı bir şekilde yordadığı tespit edilmiştir.