Doğa ve iktidarın itici gücü olarak su (Hidroelektrik santraller [HES'ler] ve antropolojik bakış açısıyla kalkınma ve ekoloji ikilemi)

Yaşamın iki vazgeçilmez bileşeni olan su ve kalkınma birbirlerini sürekli biçimlendirirken insanlar da tarih boyunca besin ihtiyaçlarını karşılamak, sulama yapmak, enerji elde etmek gibi nedenlerle daima suyu kontrol altına almak istemiştir. Batılı ülkelerde ortaya çıkan ve daha sonra özellikle de Endüstri Devrimi'ni takiben gelişmekte olan ülkelere 'ihraç' edilen devasa baraj ve hidroelektrik enerji santrali projeleri kalkınmanın en önemli unsurları olarak hayata geçirilmiştir. Sonuç, yeryüzünde özgürce neredeyse akan hiçbir nehrin/derenin kalmaması olmuştur. Bu santraller modern yaşamın gereklilikleri için pek çok fayda sağlamaktadır, ancak hızla artan dünya nüfusu ve giderek azalan taze su kaynakları, santrallerin nehirler etrafındaki ekosistem üzerindeki etkileri ve aynı zamanda toplumsal, kültürel ve çevresel etkileri hesaba katılmadığından sonuçta elde edileceği iddia edilen temiz ve yenilenebilir hidroelektrik enerjinin sürdürülebilirliği kalmamıştır. Bu çalışma, Kalkınma ve Enerji çerçevesinde antropolojik bir bakış açısından hidroelektrik enerji santrallerini (HES) tartışmakta ve iki nehir tipi hidroelektrik santralinin Erzurum'un İspir yöresindeki Aksu Vadisi'nde yaşayan yerel halkın gündelik yaşamlarına etkilerini değerlendirmektedir.