Yabancı dil olarak Türkçe öğretiminde İranlı öğrencilerin motivasyonları üzerine bir araştırma

Bu araştırma, İranlı öğrencilerin yabancı dil olarak Türkçe öğrenmeye yönelik motivasyonlarını içsel, araçsal ve kültürel boyutlara göre incelemek amacıyla hazırlanmıştır. Amaca ulaşmak için öğrenenlerin cinsiyetleriyle, yaş gruplarıyla, ana dilleriyle, eğitim durumlarıyla ve Türkçe seviyeleriyle Türkçe öğrenmelerine karşı içsel, araçsal ve kültürel motivasyonları arasında istatistiksel olarak farklılığın olup olmadığı tespit edilmeye çalışılmıştır. Araştırmanın evrenini Tahran Allame Tabatabai Üniversitesinde Türk Dili ve Edebiyatı Bölümünde eğitim gören ve Tahran Yunus Emre Enstitüsünde Türkçe eğitimi alan öğrenciler oluşturmaktadır. Araştırma, 2019-2020 akademik yılınının bahar döneminde Türkçe seviyeleri B1, B2, C1 olan toplam 165 öğrenci üzerinde yapılmıştır. Araştırmanın verileri Sevim (2019) tarafından geliştiren "Yabancı Dil Olarak Türkçe Öğrenmeye Yönelik Motivasyon Ölçeği" kullanılarak toplanmıştır. Çalışmada nicel yöntem kullanılmıştır. Verileri analiz etmek için betimsel istatistik sonuçlarıyla birlikte non-parametrik testlerden Kruskal Wallis-H testi ve Mann Whitney-U testi analizi kullanılmıştır. Araştırma sonucunda Tahran Allame Tabataba'i Üniversitesinde Türk Dili ve Edebiyatı Bölümünde eğitim gören veya bu bölümden mezun olanlar ve Tahran Yunus Emre Enstitüsünde Türkçe eğitimi görenlerin Türkçe öğrenmeye yönelik motivasyonları sırayla içsel, araçsal ve kültürel olarak belirlenmiştir. Öğrencilerin bu üç motivasyon boyutundaki puan ortalamaları yüksek düzeyde çıkmıştır. Ayrıca Türkçe öğrenenlerin cinsiyet, yaş ve eğitim durumlarıyla Türkçe öğrenmeye karşı içsel, araçsal ve kültürel motivasyonları arasında anlamlı bir farklılık bulunamamıştır. Bununla beraber öğrencilerin ana dilleri ve Türkçe seviyeleriyle Türkçe öğrenmeye karşı motivasyonları arasında anlamlı bir farklılık bulunmuştur.