Yanık ve yara enfeksiyonundan izole edilen Citrobacter freundii'nin antibiyotik profilinin moleküler tayini

Bu çalışma, yanık ve yara enfeksiyonlarından izole edilen Citrobacter freundii suşlarının antibiyotik direnç profilini moleküler ve fenotipik yöntemlerle analiz ederek klinik tedavi stratejilerine katkı sağlamayı amaçlamaktadır. Citrobacter freundii, özellikle immün yetmezliği olan hastalarda nozokomiyal enfeksiyonlara yol açan, çoklu ilaç direnci geliştirebilen önemli bir fırsatçı patojendir. Çalışma kapsamında, Irak'ın Babil Eyaleti'ndeki İmam Sadık Eğitim Hastanesi'ne başvuran 200 yanık ve yara enfeksiyonu hastasından alınan örnekler değerlendirilmiş, bunlardan 60'ında (%30) Citrobacter freundii izole edilmiştir. İzolatların %66,7'si (40 örnek) yanık, %33,3'ü (20 örnek) yara kaynaklıdır. İzolatların antibiyotik duyarlılıkları, disk difüzyon ve minimum inhibitör konsantrasyon (MİK) yöntemleriyle test edilmiştir. Test edilen antibiyotikler arasında Piperasilin/Tazobaktam, Sefazolin, Seftazidim, Sefepim, İmipenem, Amikasin, Gentamisin, Siprofloksasin, Levofloksasin ve Tigesiklin yer almaktadır. Sonuçlara göre, izolatların %85'i Sefazolin'e, %35'i Seftazidim'e, %20'si Sefepim'e ve %5'i İmipenem'e dirençli bulunmuştur. Karbapenem direncinin düşük olmasına rağmen, blaNDM-1 ve blaKPC-3 genleri taşıyan üç izolatta karbapenemaz üretimi tespit edilmiştir. Ayrıca, izolatların %65'inde geniş spektrumlu beta-laktamaz (ESBL) ve %40'ında qnrB kinolon direnç geni saptanmıştır. Moleküler analizler, izolatların %88'inde sitrat kullanımı, %95'inde H₂S üretimi gibi biyokimyasal özelliklerle uyumlu genetik profiller ortaya koymuştur. PCR ile yapılan gen taramalarında, TetB (%30), Erna (%25) ve PIP (%15) gibi direnç genlerinin varlığı doğrulanmıştır. İstatistiksel analizler, yanık kaynaklı izolatların yara izolatlarına kıyasla β-laktam direnç genlerini daha yüksek oranda taşıdığını göstermiştir (p<0,05). Bu çalışma, Citrobacter freundii'nin özellikle hastane ortamlarında çoklu direnç mekanizmaları geliştirdiğini ve karbapenemler dışındaki birçok antibiyotiğe karşı dirençli hale geldiğini vurgulamaktadır. Sonuçlar, enfeksiyon kontrol önlemlerinin artırılması, antimikrobiyal yönetim programlarının uygulanması ve direnç genlerinin moleküler izlemesinin önemini ortaya koymaktadır.