Yaşlı ve/veya unfit AML hastalarında hipometile edici ajan ve anti BCL 2 kullanımı tek merkez deneyimi

Akut miyeloid lösemi (AML), miyeloid kökenli blasthücrelerinin periferik kan, kemik iliği ve/veya diğer dokularda klonal olarak çoğalmasıyla karakterize edilen bir hematolojik kanser türüdür. Hastalığın tanısı konulduğunda ortanca yaş 68'dir. Yeni tanı konulan AML olgularının yaklaşık %70'i 55 yaş ve üzerindeki bireylerden oluşmaktadır.(1) Akut miyeloid lösemi (AML) insidansı, yaşlanan nüfusun artması ile birlikte, diğer malignitelerin tedavisinde kullanılan kemoterapi ve/veya radyoterapiye bağlı olarak giderek yükselmektedir. Genel olarak, 65 yaş ve üzerindeki akut miyeloid lösemi (AML) hastalarında prognoz olumsuzdur; bu yaş grubunda beş yıllık sağkalım oranı %5 ile %10 arasında değişmektedir.(2) Yaşlı hastalarda artmış komorbidite yükü, komorbiditelerin ciddiyeti ve düşük performans skoru; tedaviye bağlı morbidite ve mortalitenin daha sık görülmesine neden olmaktadır. Ayrıca yaşlı bireylerde AML, olumsuz sitogenetik bulguların daha yüksek sıklıkta görülmesi, ilaç direnç genlerinin artmış ekspresyonu ve öncül hematolojik hastalıkların varlığı gibi kemorezistansile ilişkili çeşitli biyolojik özellikler göstermektedir(3). Bu nedenle ileri yaş AML hastalarında tedavi yönetimi hem zordur hem de halen tartışmalıdır. Yeni tanı konmuş genç AML hastalarında 3+7 tedavi protokolü standart yaklaşımı oluştururken, bu rejim ileri yaş hastalar için her zaman ilk seçenek olarak tercih edilmemektedir. Medikal olarak zayıf durumda olan yaşlı hastalarda yoğun kemoterapi uygulaması, erken dönemde mortaliteyle sonuçlanabilmektedir. Bu nedenle bu hasta grubunda hipometilleyici ajan temelli tedavi protokolleri ön plana çıkmaktadır. Son yıllarda BCL-2 inhibitörü Venetoklaks'ın yoğun olmayan tedavi rejimlerine eklenmesiyle, yaşlı AML hastalarında sağkalımda anlamlı bir iyileşme sağlandığı gözlemlenmiştir .(4) Bu çalışmada, yüksek doz indüksiyon kemoterapisini tolere edemeyen, performans durumu düşük ya da ileri yaştaki hastalarda, hipometile edici ajanlara (azasitidin, desitabin) BCL2 inhibitörü venetoklaks eklenmesinin AML'de genel sağkalım üzerinde olumlu etkisi olup olmadığı, tedavi yanıtını iyileştirip iyileştirmediği , relaps oranını etkileyip etkilemediği ve mutasyon analizine göre kullanılan tedavi rejimi, tedavi yanıtı araştırılmıştır. Ayrıca, hedefe yönelik tedavilere ilişkin gelecekte yapılacak çalışmalara katkı sağlanması amaçlanmıştır. Materyal ve Metod: Bu çalışma Dicle Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Hematolojı kliniğinde 01.01.2019 ile 31.12.2024 tarihleri arasında hipometile edici ajan ve AntiBcl2 tedavisi almış AML tanılı yaşlı ve/veya unfit hastaların tek merkezli verilerinin incelenmesini kapsamaktadır. Çalışmaya, tanı anında 60 yaş ve üzeri olan ya da performans durumu(ECOG >2), komorbiteleri veya organ disfonksiyonu nedeniyle yoğun indüksiyon kemoterapisine uygun olmayan (unfit) ve hipometile edici ajan+Antibcl2 kombinasyon tedavisi almış toplam 40 AML hastası dahil edilmiştir.Sekonder AML,0-18 yaş arası hastalar,relaps/refrakter vakalar ve dosya verileri eksik olan hastalar çalışma dışı bırakılmıştır. Hastaların verileri, hastane bilgi yönetim sistemi ve dosya kayıtları retrospektif olarak taranarak elde edilmiştir.. Demografik bilgiler (yaş,cinsiyet) tanı anındaki hematolojik ve biyokimyasal parametreler, sitogenetik/moleküler risk sınıflaması, uygulanan tedavi protokolleri, tedavi yanıtları(tam remisyon, parsiyal yanıt,refrakter hastalık) ve sağkalım verileri(genel sağkalım ve olaydan bağımsız sağkalım) kayıt altına alınmıştır. Bulgular: Çalışmamızda elde edilen sonuçlara göre; hastaların ortalama yaşı 71,25 ± 5,24 olarak belirlenmiştir. Hastaların %47,5'iin erkek, %52,5'inin kadın olduğu saptanmıştır.Çalışmamızda hastaların ortalama hemoglobin değeri 8,82 ± 1,68 g/dL, ortalama platelet değeri 142,43 ± 130,46 103/ml ve ortalama nötrofil değeri 3,68 ± 4,55 103/ml olarak belirlenmiştir. Çalışmamızda elde edilen sonuçlara göre; hastaların cinsiyetlerine göre tedaviden yanıt alma durumları arasında anlamlı fark bulunmamıştır (p>0,05). Çalışmazıdaelde edilen sonuçlara göre hastaların %40'ının remisyonda olduğu, %7,5'inin kısmi remisyonda olduğu, %25'inin tedaviden yanıt almadığı, %12,5'inin 1.kür sonrası ex olduğu ve %15'inde remisyon durumunun değerlendirilmediği saptanmıştır. Hastaların tedaviden yanıt alma durumlarına göre FLT3, NPM1, IDH1, IDH2, CKIT, t(8;21) ve Inv(16) mutasyonu görülme oranları arasında anlamlı fark tespit edilmemiştir (p>0,05). Çalışmamızda hastaların genel sağkalımları değerlendirilmiştir . Hastaların toplam izlem süresi ortalama 9,60 ± 9,92 ay olarak belirlenmiş olup ortalama sağkalım süresi 14,145 ± 2,298 ay olarak saptanmıştır. Hastaların 1 yıllık OS oranı %78,5, 2 yıllık OS oranı %51 ve 3 yıllık OS oranı %21 olarak bulunmuştur. Hastaların 1 yıllık PFS oranı %79,9, 2 yıllık PFS oranı %56,8ve 3 yıllık PFS oranı %24,8 olarak tespit edilmiştir. Hastaların sekonder olmasına göre genel sağkalımları değerlendirilmiştir . Hastaların ortalama sağkalım süresi sekonder olmayanlarda 15,650 ± 2,746 ay, sekonder olanlarda 8,619 ± 2,518 ay olarak belirlenmiştir. Sekonder olmayan hastaların 1 yıllık OS oranı %44,9, 2 yıllık OS oranı %32,1 ve 3 yıllık OS oranı %12,8; kadın hastaların 1 yıllık OS oranı %27, 2 yıllık OS oranı %13,5 ve 3 yıllık OS oranı %13,5 olarak belirlenmiştir. Hastaları sekonder olmalarına göre sağkalım oranları arasında anlamlı fark bulunmamıştır (LogRank=1,518; p>0,05). Sonuç: Yaşlı akut myeloid lösemi (AML) hastalarının tedavi yönetimi, klinik olarak zorlu ve halen tartışmalı bir konudur. Bu hasta grubunda 1 yıllık genel sağkalım oranları genellikle %30'un altında kalmaktadır. Sonuç olarak, tek merkezli Akut myeloid lösemi tedavisinde ileri yaş ve yoğun kemoterapiyi tolere edemeyen hipometile edici ajan (azasitidin, desitabin)+venetoklaks kombinasyon tedavisi alan hastaların incelendiği çalışmamızda ortanca sağkalım süreleri, literatürde bildirilen gerçek yaşam verileriyle benzerlik göstermiştir.Çalışmamızda HMA+venetoklaks tedavisi alan hasta grupları incelenmiştir. Literatürde HMA+venetoklaks alan ve tek başına HMA alan hasta grupları karşılaştırıldığında HMA+venetoklaks alan grupta ortanca sağ kalım süreleri daha uzun bulunmuş.Ancak HMA+venetoklaks alan grup ile sağ kalım süresi çalışmamız ile benzerdir. Erken dönem mortalitenin önlenmesi ve sağkalımın artırılması amacıyla, bu hasta grubunda hipometile edici ajanlara ek olarak venetoklaks tedavi yaklaşımları tercih edilmelidir. Bununla birlikte, yaşlı AML hastalarında hem etkinlik hem de tolerabilite açısından daha etkili ve güvenilir yeni tedavi seçeneklerine olan ihtiyaç devam etmektedir.