Yusuf Atılgan'ın öykülerinde yapı ve izlek

Modernizmin edebiyatımızdaki güçlü kalemlerinden biri olan Yusuf Atılgan, öyküleriyle varoluş sarmalındaki insanın bireyleşme yolundaki sancılarını konu edinir. Özellikle köy, kasaba, kent gibi farklı mekanlarda kendine ve topluma yabancılaşan bireyin siyasi, kültürel ve ekonomik çıkmazlardaki yalnızlıklarını öykü kişilerinin iç sesleriyle okuyucuya sunar. Yusuf Atılgan, "Kasabadan", Köyden" ve "Kentten" alt başlıklarıyla tasnif ettiği öykülerinde aralarında ruhsal bir yakınlık bulunan köylü, kasabalı ve kentli kişileriyle yeni insan tipini anlatır. Modernleşmenin şekillendirdiği bu yeni tipler varoluş bunaltısının itkisiyle yalnız, iletişime kapalı, yabancılaşmış bireylerin ilk örneklerini oluşturur. Kendini gerçekleştiremeyen bu insan yığını köyde umutsuz, kasabada yalnız, kentte aylak olarak kimliksiz, cinsel yaşamda yetersiz, hayatta amaçsız, sınırları aşmaktan aciz edilgen bireyler olarak karşımıza çıkar. Yusuf Atılgan'ın öykülerinde kullandığı izlekler, güncelin içinde gizlenen imgelerin güftesidir. Öykülerine serpiştirdiği bireyin yalnızlığı, yabancılığı ya da kapalılığı aslında toplumun yalnızlığı, yabancılığı ya da kapalılığıdır. Açar Sözcükler: Kasaba, Köy, Kent, Yalnızlık, Yabancılaşma, Modernleşme, Birey, Toplum