Zemin güçlendirmesinde mikro kazıkların etkisinin deneysel ve nümerik olarak incelenmesi

Nüfusun her geçen gün artması ile yapılaşmaya uygun olan zeminler azalmakta, ormanlar ve tarım arazileri gibi çevresel ve ekonomik açıdan önemli alanlar inşaat amaçlı kullanılmakta ve bu tür uygulamaların çevreye zararlı olduğu bilinmektedir. Buna alternatif olarak yapılaşmanın olması gerektiği ve arazi sıkıntısı olan yerlerde mevcut yapıların üstüne yeni katların yapılmasının, yeni yapıların inşasının önüne geçmek için uygun bir seçenek olduğu düşünülmektedir. Mevcut yapıların üstüne ek katların yapılması yapı temellerine etki eden yüklerin artmasına sebep olmaktadır. Bu durumlarda temel sistemi ve zeminin bu ilave yükleri karşılayabilmesi için güçlendirilmesi gerekmektedir. Zemin güçlendirme tekniklerinden biri olan mikro kazıkların kullanımı, zeminin taşıma kapasitesini arttırmakta ve oturmaları azaltmaktadır. Bu sebeple mikro kazıklar birçok zemin güçlendirme uygulamasında yaygın bir şekilde kullanılmaktadır. Mikro kazıklar, çoğunlukla çelik malzemesinden imal edildiğinden dolayı kazık sayısı artıkça proje maliyetleri de artmaktadır. Bu nedenle bu tez çalışması kapsamında, kazık sayısı ve kazıklar arası mesafenin zemin güçlendirmesi ve taşıma gücüne etkisinin belirlenmesi dolayısıyla da daha ekonomik tasarımların yapılması amaçlanmıştır. Çalışmalar kapsamında deneysel ve nümerik çalışmalar yapılmış olup elde edilen sonuçlar birbirleriyle karşılaştırılmıştır. Düşey yükleme deneyleri, üç adet kazıksız ve radye temelin bir kenar, iki kenar, iki karşılıklı kenar, üç kenar ve dört kenarına 4,5 cm'lik mesafe ile mikro kazıklar yerleştirilerek oluşturulan kazık kombinasyonları üzerinde farklı kum zemini sıkılıklarında (Dr=%10, %40 ve %65) olacak şekilde toplamda 48 farklı deney olarak yapılmıştır. Elde edilen veriler incelendiğinde kazıklar arası mesafe azaldıkça, zemin sıkılığı, kazık sayısı ve kazık çakılan kenarların sayısı arttıkça taşıma gücünün arttığı görülmüştür. Yapılan karşılaştırmalar sonucunda nümerik ve deneysel sonuçların birbirleriyle uyumlu olduğu görülmüştür.