Zihinsel engelli kaynaştırma öğrencilerinin din öğretimi (Bireyselleştirilmiş öğretim programının öğrencinin başarısına etkisi)

Türkiye'de hafif düzey zihinsel engelli öğrenciler kaynaştırma yolu ile genel eğitim sınıflarında eğitim görmektedirler. Bu sınıflarda 2005-2006 eğitim ve öğretim yılından itibaren yapılan din eğitiminin dayandığı kurumlardan biri de yapılandırmacı öğrenme yaklaşımıdır. Ancak, öğrenmenin birey tarafından yapılandırılarak gerçekleştiğini iddia eden bu yaklaşımın zihinsel engelli kaynaştırma öğrencilerine uygun olup olmadığı henüz yeterince tartışılmamıştır. Bu araştırmanın amacı, yapılandırmacı öğrenme yaklaşımına dayalı örgün din eğitiminin zihinsel engelli öğrencilerin başarılarına etkisini tespit etmektir. Bu amaçla, ilkokul 4. sınıfta okuyan 6 hafif düzey zihinsel engelli kaynaştırma öğrencilerine yönelik genel eğitim sınıfında verilen eğitime ek olarak, destek eğitim odasında bir eğitim ve öğretim yılı boyunca haftada 2'şer saat eğitim yapılmıştır. Yarı deneysel olarak tasarlanan çalışma tek denekli çoklu başlama modeline göre düzenlenmiştir. Araştırmacı tarafından geliştirilen Başarı Testi, Öğretmen Gözlem Formu, Öz Değerlendirme Formu ve Veli Değerlendirme Formlarına dayanan ön test, son test ve kalıcılık testleri ile bu eğitimin sonuçları belirlenmeye çalışılmıştır. Eğitim sürecinde elde edilen veriler, İlköğretim Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi (İDKAB) dersi öğretim programında yer alan öğrenme alanlarına göre tasnif edilerek ortaya konulmuştur. Öğrenciler tek tek ele alınarak İDKAB dersi öğretim programında yer alan kazanımları başarma dereceleri yüzdelik olarak belirtilmiştir. Ayrıca, çalışma grubu öğrencilerinin din eğitimlerine ilişkin özel bulgular, betimsel olarak işlenmiştir. Çalışma sonucunda yapılandırmacı öğrenme anlayışına dayalı kaynaştırma din eğitiminin zihinsel engelli kaynaştırma öğrencilerinin başarılarını olumlu etkilediği görülmüştür. Bu çerçevede öğrencilerin toplumdan özellikle de akranlarından etkilendiği, zaman verildiğinde dini bilgiyi yapılandırdıkları, normal bireylerin dini davranışlarını anlamlandırdıkları, daha duygusal oldukları, günlük yaşamda kullanılmayan dini bilgileri unuttukları, hedef kazanımları elde ettikleri, başardıkça öz güven ve öz saygılarının arttığı ve değerleri içselleştirdikleri tespit edilmiştir. Bu sonuçlara bağlı olarak, zihinsel engelli kaynaştırma öğrencilerine (ZEKÖ) yönelik dini etkinliklerin tasarlanması, destek eğitim odasında Bireyselleştirilmiş Eğitim Programı (BEP) ve Bireyselleştirilmiş Öğretim Programı (BÖP) dâhilinde din eğitiminin bireyselleştirilmesi ve gündelik hayatta öğrencilerin bağımsız yaşamalarını destekleyen dini etkinliklere yer verilmesi önerilebilir. Anahtar Kelimeler: Kaynaştırma, Din Eğitimi, Zihinsel Engelliler, Yapılandırmacılık.