
170
Archived Theses
0
DOIs Assigned
0%
DOI Rate
Discipline
Amerika Birleşik Devletleri'nde benign prostat hiperplazisinin minimal invaziv cerrahi tedavilerine ait 15 yıllık Google trend analizi sonuçları
Bu çalışma, 2010–2024 yılları arasında Amerika Birleşik Devletleri'nde beş minimal invaziv cerrahi tedavi yöntemi olan Holmium lazer prostat enükleasyonu, Su buharı termal terapisi-Rezum®, Aquablasyon, UroLift ve Prostatik arteryel embolizasyon için Google Trends verileri kullanılarak popülerlik eğilimlerini incelemiş ve karşılaştırmıştır. Google Trends, "Holmium lazer prostat enükleasyonu", "UroLift", "Su buharı termal terapisi-Rezum®", "Aquablasyon" ve "Prostatik arteryel embolizasyon" terimleri için göreli arama hacmi analizinde kullanılmıştır. Göreli arama hacmi skorları (0–100), zaman içinde olan ilgiyi yansıtır; veriler Ocak 2010 – Ekim 2024 tarihleri arasında Amerika Birleşik Devletleri'nde yapılan aramalardan sağlanarak istatistiksel olarak analiz edilmiştir. Yıllık ortalamalar hesaplanmış, eğilimlerin belirlenmesi için polinomsal eğri modellemeleri uygulanmıştır. Zaman içindeki eğilimleri ve tedavi yöntemleri arasındaki ilişkileri değerlendirmek için Pearson korelasyon analizi ve doğrusal regresyon analizleri gerçekleştirilmiştir. Anlamlılık düzeyi p < 0.05 olarak kabul edilmiştir. 2010–2024 yılları arasında Holmium lazer prostat enükleasyonunun göreli arama hacminde istikrarlı bir artış gözlemlenmiş, bu artış 2017 sonrası hızlanmış ancak 2020 sonrası plato çizmiştir. Rezum®, 2015–2016'dan itibaren düzenli olarak popülerlik kazanmıştır. Aquablasyon sınırlı bir büyüme göstermiş ve genel olarak daha az aranmıştır. UroLift 2020 civarında zirve yapmış ancak sonrasında düşüşe geçmiştir. Prostatik arteryel embolizasyon ise 2020 sonrasında kademeli bir artış göstermiştir. Korelasyon analizinde Holmium lazer prostat enükleasyonu–Aquablasyon (r=0.95), Holmium lazer prostat enükleasyonu–Prostatik arteryel embolizasyon (r=0.92) ve Rezum–UroLift (r=0.92) arasında güçlü ilişkiler saptanmıştır. Doğrusal regresyon analizinde Holmium lazer prostat enükleasyonu, Rezum® ve Aquablasyon için anlamlı eğilimler bulunmuştur (p < .001), UroLift'in eğilimi ise anlamlı değildir. Prostatik arteryel embolizasyon, sınırda anlamlı bir artış eğilimi göstermiştir (p = .051). Eyalet bazında veriler; Holmium lazer prostat enükleasyonu için Maine, Rezum® için Arizona ve Aquablasyon için Rhode Island'ın en yüksek göreli arama hacmine sahip olduğunu göstermiştir. Isı haritaları, tedavi modalitelerine göre bölgesel ilgi farklılıklarını ortaya koymuştur. Holmium lazer prostat enüklasyonu ve Rezum®, teknolojik gelişmeler ve yaygın klinik uygulama sayesinde belirgin ve sürdürülebilir bir popülerlik artışı göstermiştir. Bu bulgular, tedavi stratejilerinin evrimini, yeni teknolojilerin benimsenme hızını ve halkın artan farkındalığını ortaya koymaktadır. Bu çalışmada sunulan eğilim analizi, yalnızca hasta odaklı ilgiyi değerlendirmek için değil, aynı zamanda teknolojik adaptasyon süreçlerini ve benign prostat hiperplazisi yönetiminde değişen klinik uygulama kalıplarını anlamak için de değerli ve tamamlayıcı bir araç sunmaktadır.
Orta ve yüksek riskli kasa invaze olmayan mesane kanseri hastalarında intravezikal BCG yanıtını öngörebilecek klinik, patolojik ve inflamatuar faktörler
BCG (Bacillus Calmette Guerin) yalnızca rekürrensi değil aynı zamanda progresyon oranlarını azaltarak günümüzde kasa invaze olmayan mesane kanserinde (KİOMK) altın standart tedavi seçeneğidir. Ancak BCG cevabı birçok faktöre bağlı olarak değişkenlik göstermektedir. Çalışmamızda klinikopatolojik faktörlerin yanında; SII (Sistemik immün-inflamasyon indeksi), NLR (Nötrofil lenfosit oranı), PLR (Trombosit lenfosit oranı) ve LMR (Lenfosit monosit oranı) değerlerinin BCG cevabını öngörmedeki yeri incelendi. Ocak 2010 – Mart 2023 tarihleri arasında kliniğimizce takibi yapılmış 163 KİOMK hastası çalışmaya dahil edildi. Hastaların demografik, klinik, patolojik verileri, EAU risk grubu, Tur-m öncesi NLR, PLR, LMR ve SII değerleri incelendi. Hastalar BCG duyarlı ve cevapsız (refrakter) olmak üzere iki gruba ayrıldı. Gruplar arasında klinikopatolojik ve inflamatuar faktörler karşılaştırıldı. Ayrıca nüks ve progresyon durumuna göre ayrı ayrı gruplandırılarak inflamatuar parametreler karşılaştırıldı. Gruplar arasında cinsiyet, tümör evre ve derecesi, multifokalite, prostatik üretra ve mesane boynu tutulumu, histolojik alt tip ve primer/rekürren hastalık açısından anlamlı fark yoktu. Yaşlı hastalarda (>65), Üst üriner sistem tümörü (ÜÜST) hikayesi olanlarda, solid morfolojiye sahip ve CIS eşlik eden tümörlerde, re-TURm'da yüksek dereceli tümör olanlarda ve EAU yüksek risk grubundaki hastalarda daha yüksek oranda BCG cevapsızlığı izlendi. BCG cevapsız grupta SII, NLR ve PLR değerleri BCG duyarlı hastalara göre daha yüksekti. SII cut off değeri 561,9 olarak belirlendi. CIS, ÜÜST hikayesi, solid tümör morfoloji, re-TURm'da yüksek dereceli tümör varlığı, yüksek SII, NLR ve PLR değerleri BCG cevabı, nüks ve progresyonu öngörebilir. Bu hasta gruplarında intravezikal BCG tedavisi yerine radikal küratif tedavi seçenekleri daha çok tercih edilebilir. Anahtar Kelimeler: Mesane Kanseri, BCG Cevabı, İnflamatuar Faktörler, BCG Refraktör
Makine öğrenimi tabanlı modeller ile prostat kanserinde, prostat biyopsisi sonrası upgrade / upstage durumlarını predikte eden faktörlerin tahmini
Prostat kanseri(PK), erkek sağlığını etkileyen önemli bir hastalıktır. Erkeklerde en sık görülen ikinci kanserdir. PK'de tanıdan tedavi aşamasına geçmek için doğru bir risk sınıflaması önemlidir. Risk sınıflamasını yapabilmek için önemli parametreler mevcuttur. Bu parametreler; hastanın klinik özellikleri, yaşı, serum prostat spesifik antijen(PSA) değeri, prostat spesifik antijen dansitesi(PSAD), serbest ve total PSA oranı(S/T PSA), manyetik rezonans görüntüleme(MRG) ve prostat biyopsisi(PB) patolojisi'dir. Literatür incelendiğinde PB' ne ait ISUP derecesi ve MRG'deki T evresi ile nihai RP patolojisi sonuçları arasında ciddi uyumsuzluklar olduğu görülmüştür. Bu uyumsuzluklar tanı anında hastalara doğru risk sınıflamasının yapılamadığını göstermektedir. Çalışmamızda, kliniğimizde RP olan hastaların bilgileri retrospektif olarak değerlendirilmiştir. Hastaların yaş, S/T PSA, PSAD, MRG'de T evresi, PB'de ISUP derecesi, pozitif kor sayısı, klinik anlamlı pozitif kor sayısı, HGPIN varlığı, ASAP varlığı, PNİ varlığı, kribriform patern varlığı, intraduktal morfoloji varlığı bilgileri taranmıştır. Bu özellikler ile makine öğrenimi (MÖ) tabanlı modeller geliştirilmesi ve upgrade, upstage durumlarını predikte eden faktörlerin tahmin edilmesi amaçlanmıştır. Çalışmamızda upgrade ve upstage için MÖ tabanlı 14 model uygulanmıştır. Upgrade prediksiyonu performansı en yüksek model Random Forest Classifier olmuştur. AUC: 0,7 accuracy (doğruluk):0,78 recall (duyarlılık): 0,43 precision: 0,62 F1 skoru: 0,48 sonuçlarına ulaşılmıştır. Literatürdeki çalışmalara yakın sonuçlar elde edilmiştir. Upstage prediksiyonu için uygulanan modeller arasında en başarılı modelin Logistic Regression (LR) olduğu görülmüştür. LR modelinde AUC: 0,79 accuracy: 0,73 recall:0,7 precision: 0,71 F1 skoru: 0,71 olarak bulunmuştur ve model yüksek performans göstermiştir. Literatürde upstage prediksiyonu için çok az sayıda çalışma olduğu görülmüştür. Bu çalışmalar içinde PB'ne ait advers patoloji, HGPİN, ASAP, PNİ gibi önemli özelliklerin parametreler arasında olmaması modelimizi literatürdeki çalışmalardan farklı kılmaktadır. Modelimizin başarısı bu parametreleri de içeriyor olmasından kaynaklanabilir. Sonuç olarak upgrade ve upstage durumlarını predikte edebilmek amacıyla bir model geliştirdik. Bu sayede hastalar için daha doğru bir risk sınıflaması yapabilmeyi ve uygun tedavi planlaması yapılacağını düşünmekteyiz.
Üreterorenoskopi sonrası üreter darlığı gelişim riskini öngörmede nötrofil/lenfosit oranı (NLR)'nın etkisi
Amaç: Endoskopik üst üriner sistem cerrahisi öyküsü olan hastalarda üreteral enflamasyon ve fibrozise bağlı üreter darlığı ve zor üreter gelişim riskini öngörmede Nötrofil/Lenfosit oranı (NLR) ve Platelet/Lenfosit oranı (PLR)'nın prediktif bir değer olarak kullanılabilirliğini tespit etmeyi amaçladık. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya Nisan 2022 ile Nisan 2023 tarihleri arası, özgeçmişinde endoskopik üst üriner sistem cerrahisi ve üreteral enstrümantasyon öyküsü olan toplamda 130 hasta alınmıştır. Çalışma grubu, endoskopik üst üriner sistem cerrahisi sonrası üreter darlığı veya zor üreter gelişen (Grup 1) ve gelişmeyen (Grup 2) hastalar şeklinde 65'er hasta olarak iki gruba ayrılmıştır. Cerrahi işlemler deneyimli ürologlar tarafından gerçekleştirilmiş olup üreter darlığı ve zor üreter tespiti endoskop ile direk vizüalizasyon şeklinde veya peroperatif RGP uygulaması ile tanımlanmıştır. Her iki gruptaki hastaların preoperatif alınan özgeçmiş öyküleri ve rutin kan tetkikleri değerlendirilip geçmiş endoskopik üst üriner sistem cerrahi öyküsüne ait özellikler ile NLR ve PLR değerleri karşılaştırması yapılmıştır. Bulgular: Grup 1'deki hastalarda hidronefroz oranı %67,7 iken grup 2'deki hastalarda %50,8 idi. Hidronefroz varlığının gruplar arası karşılaştırmasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmuştur (p: 0,050). Grup 1'deki hastalarda taş düşürme öyküsü oranı % 52,3 iken grup 2'deki hastalarda bu oran %20 idi. Taş düşürme öyküsü varlığının gruplar arası karşılaştırmasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmuştur (p< 0,001). Grup 1'deki hastaların NLR değeri 2,62 iken grup 2'deki hastaların NLR değeri 2,29 saptanmıştır. NLR'nin gruplar arası karşılaştırmasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunamamıştır (p: 0,139). Grup 1'deki hastaların PLR değeri 136,57 iken grup 2'deki hastaların PLR değeri 118,66 saptanmıştır. PLR'nin gruplar arası karşılaştırmasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunamamıştır (p: 0,076). Sonuç: Literatürde inflamasyon ve fibrozis ile ilişkili olduğu kabul edilen NLR ve PLR, üreter darlığı ve zor üreter olan grupta daha yüksek tespit edilmesine rağmen gruplar arasında istatiksel anlamlı fark saptayamadık. Bu ilişkinin ortaya koyulabilmesi için daha fazla hasta sayısını içeren çalışmalara ihtiyaç mevcuttur. Anahtar Kelimeler: üreter darlığı, zor üreter, nötrofil/lenfosit oranı
Yüksek riskli metastatik olmayan prostat kanserinde neoadjuvan dosetaksel tedavisinin etkinliği
Prostat kanseri (PK) geniş spekturumu nedeniyle tedavi seçiminde zorluklarla karşılaşılabilen bir hastalıktır. Yüksek riskli PK hastaları günümüzde bile tedavi prosedürü net olarak belirlenmemiş bir hasta grubudur. Uluslararası kılavuzlar lokal tedavi ile kombine edilen sistemik tedaviyi önermekle birlikte hangi lokal tedavinin hangi sistemik tedavi ile birlikte uygulanması gerektiği üzerine öneride bulunamamaktadır. Metastatik hastalar üzerinde etkinliği bilinen Dosetaksel kemoterapisinin bu hasta grubunda da etkin olabileceği düşünülmektedir. Bu çalışmada D'Amico risk sınıflamasına göre yüksek riskli ve lokal ileri gruba giren hastalarda neoadjuvan dosetaksel kemoterapisi ile birlikte androjen deprivasyon tedavisi kombinasyonu değerlendirildi. Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi Üroloji Anabilim Dalı'nda 2000-2023 yılları arasında prostat kanseri tanısı alarak retropubik radikal prostatektomi ya da robot yardımlı radikal prostatektomi yapılan 1701 adet prostat kanseri hastasından metastatik olmayan ve D'Amico risk sınıflamasına göre yüksek risk grubuna giren (PSA >20 ng/mL veya ISUP derece 4-5 veya klinik T2c-4 veya N+) 107 hasta çalışmaya dahil edildi. Hastalar neoadjuvan kemohormonal tedavi (3 haftada bir 75 mg/m2 Dosetaksel, 3 ayda bir Leuprolid 22,5 mg) almış, ardından cerrahi tedavi uygulanmış (multimodal tedavi grubu) veya neoadjuvan tedavi uygulanmadan cerrahi tedavi almıştı (monoterapi grubu). Gruplar arasında biyokimyasal rekürrenssiz sağkalım, genel sağkalım, metastazsız sağkalım, tümör derecesinde gerileme, kontinans ve erektil fonksiyonel sonuçlar gibi çeşitli parametreler karşılaştırıldı. 172 hastanın 35'i neoadjuvan tedavi almış, 72'sine ise yalnızca cerrahi tedavi uygulanmıştı. Medyan takip süresi 34,5 (4-140) aydı. Multimodal tedavi grubunda 15 (%44,1) kişide, monoterapi grubunda 28 (%40,6) kişide biyokimyasal nüks görüldü. 5 yıllık biyokimyasal rekürrenssiz sağkalım oranları monoterapi grubu için %45,4 ± %8,3 multimodal tedavi grubu için %41,9 ± %12,1 olarak hesaplandı (HR: 0,79, %95 GA: 0,41-1,52, p=0,494). Lenf nodu tutulumu olan multimodal tedavi grubu hastalarda 2 yıllık BRS oranı %63,0 ± %12,3 iken monoterapi grubu hastalarda %20,0 ± %17,9 idi (HR: 0,16, %95 GA: 0,03-0,74, p=0,019). Multimodal tedavi grubunda 8 kişide (%22,8), Olumsuz Olaylar İçin Ortak Terminoloji Kriterleri (Common Terminology Criteria for Adverse Events; CTCAE) sınıflamasına göre derece 3 ve 4 yan etki görüldü. Tedaviye bağlı ölüm ve sekonder kanser gelişimi görülmedi. Clavien Dindo sınıflamasına göre multimodal tedavi grubunda 5 (%14,2) kişide derece 2, 3 (%8,5) kişide derece 3 komplikasyon görüldü. Monoterapi grubunda ise 3 (%4,1) kişide derece 2, 1 (%1,4) kişide derece 3, 1 (%1,4) kişide ise derece 4 komplikasyon görüldü. Hasta grupları arasında cerrahi komplikasyonlar açısından anlamlı fark bulunmadı (p=0,245). Bulgular neoadjuvan kemohormonal tedavinin cerrahi komplikasyonları artırmadan ve tolere edilebilir yan etki oranları ile yüksek riskli PK hastalarında güvenli bir şekilde kullanılabileceği ve lenf nodu invazyonu olan yüksek riskli PK hastalarında biyokimyasal rekürrenssiz sağkalım süresini uzatacağını destekliyordu. Genel sağ kalım ve metastazsız sağ kalım açısından ise neoadjuvan tedavinin bir avantaj sağlamadığı bulunmuştur.
Transüretral prostat rezeksiyonu, prostat enükleasyonu veya açık prostatektomi uygulanan benign prostat hiperplazisi hastalarının patoloji sonuçlarının retrospektif karşılaştırması
Amaç: Çalışmamızda, HoLEP, açık prostatektomi ve TUR-P yapılmış hastaların, insidental onkolojik tanı taşıma oranları ve bunun hangi klinik parametreler ile ilintili olabileceğinin ortaya konulması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışmamıza Ocak 2021 ve Ekim 2023 tarihleri arasında Hacettepe Üniversitesi Üroloji Anabilimdalı'nda tedavi görmüş, medikal tedaviye rağmen BPH'ya bağlı cerrahi endikasyonu konulmuş, Açık Prostatektomi, TUR-P veya HoLEP ameliyatları uygulanmış toplam 771 hasta dahil edilmiştir. Cerrahi öncesinde, prostat kanseri tanısı olan hastalar çalışma dışı bırakılmıştır. Hastaların yaşı, pre-operatif PSA değerleri, prostat hacimleri ve Patoloji tarafından çalışmaya alınan prostat spesimen hacimleri parametre olarak alınarak ameliyat grupları arasında karşılaştırılmıştır. Ayrıca, PSA dansiteleri, rezeke edilen prostat hacimleri ve pre-operatif ve post-operatif IPSS skorları da karşılaştırmaya dahil edilmiştir. Bulgular: 310 HoLEP, 106 SPTV-P ve 355 TUR-P hastası çalışmaya alınmıştır. Gruplar arası homojenliği karşılaştırma için bakıldığında, yaş açısından SPTV-P grubunun 70,1 ortalama ile diğer iki gruptan istatistiksel anlamlı olarak yüksek olduğu; ancak istatistik kuvveti için yapılan eta kare değerlendirmesinde bu farkın orta derecenin altında bir öneme sahip olduğu anlaşılmıştır. PSA ve pre-operatif prostat hacmi açısından yapılan karşılaştırmada da SPTV-P grubu istatistiksel olarak anlamlı farklı bulunmuş, pre-operatif hasta değerlendirmesi esnasında daha büyük prostatlı (>100g) hastaların sıklıkla SPTV-P'ye yönlendirilmesi ile birlikte klinik pratiğimizle uyumlu bulunmuştur. Gruplar arası PSA dansitesi karşılaştırılmış, anlamlı bir fark saptanmamıştır. Gruplar arası korelasyon analizlerinde, total kohortta ve her üç grubun iç incelemesinde PSA ve prostat hacmi arasında kuvvetli korelasyon bulunmuş; bu korelasyondan doğan trendin malignite tanısı alan hastalarda kaybolduğu görülmüştür. Gruplar arasında yapılan karşılaştırmada, toplam kohortta %6,6 hastada insidental prostat kanseri saptanmıştır. Gruplara arası çoklu ve ikili analizlerde, iPca saptama oranları açısından istatistiksel anlamlı fark olmadığı görülmüştür. HoLEP grubunda %5,5, SPTV-P grubunda %3,8, TUR-P grubunda ise %7,9 hastada iPca saptanmıştır. iPca saptanması açısından parametrelerin anlamlılık düzeyine bakıldığında, yaş ve Patoloji tarafından çalışmaya alınan spesimen hacminin istatistiksel açıdan anlamlı sonuç yarattığı hesaplanmıştır. iPca tanısı alan hasta grubunun PSAd değerinin ortalama 0,13, benign tanı alan hastaların PSAd ortalamasının ise 0,06 olduğu bulunmuş; aradaki farkın istatistiksel açıdan anlamlı olduğu saptanmıştır. Ayrıca üç ameliyat grubu içerisinde pre-operatif ve post-operatif 3.ayda IPSS skorları tespit edilen hastalar için de ix analiz yapılmış, üç ameliyat tipi için de IPSS'te istatistiksel açıdan anlamlı düzelme olduğu tespit edilmiş; gruplar arası üstünlük olmadığı saptanmıştır. Sonuç: Sonuçlarımıza göre, onkolojik açıdan HoLEP cerrahisi, farklı spesimen morfolojisi sunmasına rağmen güvenilirdir. iPca saptanma oranları başlıca hasta yaşı ve Patoloji tarafından incelemeye alınan prostat spesimen hacmi ile ilişkilidir. Anahtar Kelimeler: Prostat, Holmium lazer prostat enükleasyonu, açık prostatektomi, insidental prostat kanseri, prostat hacmi
Tüm vücut titreşiminin immobil sıçanlarda testis morfolojisi ve oksidatif stres üzerine etkisi
İnfertilite, cinsel aktif bir çiftin bir yıl korunmasız, düzenli cinsel ilişkiye rağmen gebeliğin oluşmaması olarak tanımlanır. Çiftlerin yaklaşık %15'i infertil olup, bunların %50'sinden tek başına ve ya kadın faktörü ile beraber erkek faktörü sorumludur. Varikosel, kemoterapotik ilaçlar, Klinefelter sendromu gibi iyi tanımlanmış faktörlerin yanı sıra çeşitli yaşam tarzı faktörlerinin de (örneğin sigara içme, alkol tüketimi, ilaç kullanımı, obezite, sedanter yaşam ve psikolojik stres) erkek infertilitesine neden olabileceği ortaya konmuştur. Sedanter yaşam tarzı, günlük hayat rutininde düzenli hareket aktivitelerinin olmaması ile karakterize olup, fertilite üzerindeki olumsuz etkileri antioksidan/oksidan dengesinin bozulması ve enflamatuar süreçler ile açıklanmaktadır. Oksidatif stres(OS), DNA hasarı ile sonuçlanan bir dizi hücresel reaksiyona neden olmaktadır, testis ve germ hücreleri oksidatif strese oldukça duyarlıdır. Bunun en önemli nedeni testis hücrelerinin yüksek oranda poliansature doymamış yağ asitlerini içermeleridir. Sedanter yaşamın bu olumsuz etkilerini önlemek için antioksidan terapiler ve ya daha ucuz ve kullanışlı olan egzersizler önerilmektedir. Literatürde düşük ve orta şiddetli egzersizlerin OS dengesini olumlu yönde etkilediğini gösteren çeşitli çalışmalar mevcut. Tüm Vücut Titreşimi (TVT), özellikle düzenli egzersiz yapamayan sedanter bireyler için alternatif bir egzersiz modalitesi olarak düşünülmektedir.Bu çalışmamızda immobilizasyonu, sedanter yaşamı taklit edebilecek uygun, fizyolojik bir model olarak değerlendirerek sedanter yaşamın etkilerini testis dokusunda görmeyi hedefledik. Böylece TVT'nin düşük ve ya orta yoğunlukta egzersiz gibi etki göstereceğini ve üreme sistemi ve testis dokusu üzerine olumlu etki edeceğini ve böylece sedanter yaşamın testis dokusunda yol açacağı olası olumsuz etkilerin tüm vücut titreşiminin eklenmesi ile önlenebileceğini öngördük. Bu çalışmada immobilizasyonun testis dokusunda histomorfolojik ve Oksidatif stress üzerine etkilerini araştırmak primer amaç olarak belirlenmiştir. Aynı zamanda literatürde bir ilk olarak TVT'nin immobil sıçanlarda testis dokusunda OS, apoptozis ve serumda hormon düzeylerine etkisi araştırılmıştır. Dört farklı grupta toplam 32 sıçan çalışmaya dahil edildi. Gruplar Kontrol(K), İmmobilizasyon(İ), İmmobilizasyon/Titreşim(İT) ve Titreşim(T) olarak belirlendi. Sıçanlar deney prosedürlerinin sonunda derin anestezi altında iken ötenazi edilmiş ve her iki testis izole edilerek 80 ̊C dondurucuda saklanmıştır. İmmobilizasyon grubunda histomorfolojik değişiklikler ve apoptozis , OS ve hormon düzeyleri arasında istatistiksel anlamlı fark görülmese de, immobilizasyonun antioksidan dengeyi bozarak germinal epitel kalınlığını azalttığı, apoptotik tübül sayısını arttırdığı, ve sonuç olarak hormon düzeylerini azalttığı görüldü. Aynı zamanda TVT uygulamasının İmmobilizasyon /Titreşim gurubunda istatistiksel olmasa dahi klinik olarak bu olumsuz etkileri önleyebileceği gösterildi.
Posterior üretral valv hastalarında böbrek fonksiyonları açısından prognoza etkili olan faktörlerin araştırılması
Ocak 1986 – Temmuz 2023 tarihleri arasında Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi Üroloji Anabilim Dalı'nda PUV nedeniyle opere edilen 128 erkek hastanın verileri retrospektif olarak incelendi. Hastaların serum kreatinin değerleri yaşa spesifik referans değerler üzerinden hesaplanarak; hastaların operasyon yaşları, klinik prezentasyonları, nadir kreatinin düzeyleri, eşlik eden VUR olup olmaması, idrar yolu enfeksiyonu ve uygulanan tedavi seçeneklerinin hastaların son kreatinin düzeyine etkisi tek değişkenli ve çok değişkenli analiz ile değerlendirilmiştir. VUR hastalar unilateral ve bilateral olarak sınıflandırılmıştır. Verilerin analizinde SPSS 24.0 (IBM Corp., Chicago) programı kullanılmış ve p<0.05 istatistiksel olarak anlamlı kabul edilmiştir. Hastaların cerrahi operasyon zamanındaki ortanca yaşı 5 ay (1-144 ay) ve ortanca takip süresi 26 (3-300 ay) bulunmuştur. 128 hastanın 33 sının (%25,8) son bakılan kreatinin düzeyi yaşa özgü referans aralıktan yüksek bulunmuştur. 128 hasta VUR durumuna göre gruplandırıldığında 52 hastada VUR olmadığı, 40 hastada unilateral ve 36 hastada bilateral VUR olduğu görülmüştür. VUR olmayan (%19,2) ve unilateral VUR (%17,5) olan hastalarda son kreatinin değerlerinin yüksek olma durumu benzerken (p=0,832), bilateral VUR (%44,4) olanlarda diğerlerine göre anlamlı olarak yüksek bulunmuştur (p=0,011) (p=0,011). 128 hastanın DMSA ve/veya MAG3 sonuçlarına incelendiği zaman 92 hastanın verilerine erişilmiş olup, sintigrafik verisi olmayan hastaların ultrason bulgularında atrofik böbrek olup olmamasına bakılarak 16 hastanın verilerine erişilmiştir. Unilateral VUR'u olan ve separe renal fonksiyonu <%15 olan hastalar şiddetli renal displazi (VURD) olarak tanımlanmıştır. Bu 108 hastanın 36 tanesinin unilateral VUR olduğu görülmüş olup bunlardan da 16 hastanın VURD olduğu bulunmuştur. Unilateral VUR olan hastalarda şiddetli renal displazisi olan ve olmayanlar hastalar güncel kreatinin seviyelerine göre analiz edildiğinde iki grup arasında istatiksel olarak anlamlı fark bulunmamıştır. iv Bütün hasta grubu incelendiği zaman tek değişkenli analizde nadir kreatinin düzeyi yüksek olanlar (p<0,001), nadir kreatinin değeri 0,8 mg/dl üzerinde olanlar (p<0,001), 1 yaş kreatinin düzeyi yüksek olanlar (p=0,005), bilateral VUR olanlar (p=0,003), postoperatif hidronefrozu düzelmeyenler (p=0,01), ilk tedavisi valv ablasyonu olmayanlar (p=0,016), ürosepsis ile prezente olanlar (p=0,019) son kreatinin düzeyi için anlamlı bulunurken, tanı aldığı yaş anlamlı bulunmamıştır. Çok değişkenli analizde ise nadir kreatinin düzeyi yüksek olanlar ve postoperatif hidronefrozu düzelmeyenler son kreatinin düzeyinin yüksekliği için anlamlı olarak bulunmuştur. Tanıdaki nadir serum kreatinin değeri böbrek rezervini göstermesi açısından prognozu öngörmedeki en önemli faktördür. Displazi şiddetinden bağımsız olmak üzere Unilateral VUR olan hastalar VUR olmayan hastalar kadar iyi prognoza sahiptir. Anahtar Kelimeler: Posterior üretral valv, VURD sendromu, Hidronefroz
Üriner sistem taşı oluşturan ve oluşturmayan primer hiperparatiroidili hastaların bağırsak mikrobiyotasındaki mikroorganizmaların karşılaştırılması
Hiperkalsiüri taş oluşumdaki en önemli predispozan risk faktörlerinden birisidir. Primer Hiperparatiroidizm, hiperkalsiüri ve artmış parathormon düzeyi ile karakterize yaygın bir endokrin bozukluktur. Bu hastalarının %10-20'sinde semptomatik üriner sistem taş hastalığı görülür. Hiperkalsemi ve 24 saatlik idrar analizinde hiperkalsiüri saptanmasına rağmen, neden sadece bir grup Primer Hiperparatiroidi hastasında üriner sistem taşı oluştuğunun mekanizması halen tam olarak anlaşılamamıştır. Son zamanlarda pek çok çalışmada bağırsak mikrobiyatasındaki farklılıkların üriner sistem taş hastalığında rol oynayabileceği gösterilmiştir. Bu çalışmada üriner sistem taşı olan ve olmayan Primer Hiperparatiroidi hastalarının bağırsak mikrobiyatalarını karşılaştırmak, iki grup arasındaki mikrobiyota çeşitliliğini belirlemek ve bağırsak mikrobiyotasındaki çeşitlilikle böbrek taşı oluşumu arasındaki ilişkiyi ortaya koymak amaçlanmıştır. Ekim 2021 ve Ekim 2022 tarihleri arasında Primer Hiperparatiroidi tanısı alan hastalardan üriner sistem taşı olan 15 hasta ve üriner sistem taşı olmayan 25 hasta çalışmaya dahil edildi. Son 3 ayda düzenli antibiyotik kullananlar, bariatrik cerrahi geçirenler, inflamatuvar bağırsak hastalığı, GİS kanserleri, kistik fibrozis, çölyak hastalığı ve konjenital GÜS anomalisi olan hastalar, aynı zamanda Sekonder veya Terisyer Hiperparatiroidili hastalar çalışma dışı bırakıldı. Toplam 40 hastanın bağırsak mikrobiyotasındaki mikroorganizmalar metagenom çalışması ile belirlendi. İki grupta toplam 9 şube, 14 sınıf, 23 takım ve 37 aile seviyesinde mikroorganizma tanımlandı. İki grubun bağırsak mikrobiyotası karşılaştırıldığında, şube seviyesinde istatiksel anlamlı bir fark görülmese de, sınıf seviyesinde Clostridia (p=0.024), takım seviyesinde Lachnospirales (p=0.015), ve "Others" (p=0.015) grupu, aile seviyesinde ise Lachnospiraceae (p=0.015), Bacteroidaceae (p=0.030) ve "Others" (p=0.011) grubundan olan mikroorganizmalar taşlı grupta istatiksel olarak daha fazla bulundu
Üst üriner sistem ürotelyal kanseri nedeniyle cerrahi yapılan hastalarda prognoz ve sağkalım üzerine etkili faktörlerin araştırılması
1987-2023 tarihleri arasında üst üriner sistem ürotelyal kanseri (ÜÜS ÜK) nedeniyle cerrahi yapılan, tanı anında metastazı ve kasa invaze mesane kanseri (MT) öyküsü olmayan 210 hastanın verileri retrospektif olarak incelendi. Mesane rekürrensine ve sağkalıma etkili faktörler araştırıldı. Veriler SPSS 23.0 programında analiz edildi. Ortanca takip süresi 24 (1-324) ay, ortalama ameliyat yaşı 62,5 ± 11 yıl 91 (% 43,3) hasta <62,5 yıl, 119 (% 56,7) hasta >62,5 yıl, kadın/erkek oranı 44/166 olarak bulundu. Mesane tümörü öyküsü, yüksek tümör derecesi ve pozitif cerrahi sınır (PCS) kansere özgü sağkalım için bağımsız risk faktörleri olarak bulundu (p=0,034, p=0,019, p<0,001; sırasıyla). Yüksek T evre ve derecesi, PCS kansere özgü sağkalım için önemli risk faktörleridir. İleri hidronefroz, yaş, derece ve cerrahi sınır durumu genel sağkalımı etkileyen faktörler olarak bulunmuştur (sırasıyla, p=0,048, p=0,003, p=0,003, p<0,001)Patolojik olarak cerrahi sınır devamında tümör bulunan, MT öyküsü veya yüksek dereceli tümörü olanlar postoperatif mesane rekürrensleri için daha dikkatli takip edilmelidir. Anahtar Kelimeler: Üst üriner sistem, ürotelyal karsinom, sağkalım
Üreteropelvik bileşke darlığı ile nitrozatif stres arasındaki ilişkinin araştırılması
Amaç: Üreteropelvik bileşke darlığı (ÜPBD), pediatrik popülasyonda hidronefrozun en yaygın nedenlerinden biridir. Altta yatan patofizyolojik mekanizma hala tam olarak bilinmemektedir. Son yıllarda yapılan çalışmalarda, üreteral obstrüksiyonda nitrik oksit (NO) homeostazının etkilendiği gösterilmiştir. NO organizma için yararlı fizyolojik etkilerin oluşumuna aracılık ederken, fazla üretildiğinde sitotoksik etkilere sahip olan reaktif nitrojen türlerin (RNS) oluşumuyla nitrozatif strese (NS) neden olur. Bu çalışmadaki temel amacımız ÜPBD ile NS belirteçleri olarak bilinen nitrik oksit radikali (NO·), peroksinitrit (ONOO-) ve nitrik oksit sentaz (NOS) aktivitesi arasında bir ilişki olup olmadığının araştırılmasıdır. Gereç ve yöntem: Ekim 2022 ile Haziran 2023 tarihleri arasında çocuk ürolojisi polikliniğine başvuran ve ÜPBD tanısı alan 50 çocuk hasta ile sağlıklı 50 çocuk çalışmaya dahil edilmiştir. Hasta grubundaki tüm hastalara detaylı anamnez ve fizik muayeneyi takiben rutin olarak biyokimya, tam kan, tam idrar tetkiki, idrar kültürü, üriner sistem USG, VCUG ve sintigrafi istemleri yapıldı ve sonuçları kayıt altına alındı. Hasta (grup 1) ve kontrol (grup 2) grubundaki tüm bireylerden elde edilen kan serumları -80ºC'de saklandı. Çalışma ve kontrol grubu hastaları tamamlandıktan sonra saklanan serumlar Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi Fizyoloji laboratuvarında çalışıldı. Nitrozatif stres belirteçleri olarak nitrik oksit (NO·), peroksinitrit (ONOO-) ve nitrik oksit sentaz (NOS) aktivitesi serum örneklerinde spektrofotometrik olarak ölçüldü. Hasta ve kontrol gruplarının karşılaştırılmasında Student-T testi, parametreler arasındaki ilişkiyi karşılaştırmada ise Pearson Korelasyon Analizi kullanıldı. Veriler ortalama ±standart sapma veya ortalama (median) olarak verildi. Gruplar arası farklar SPSS 25.0 programı kullanılarak değerlendirildi. Bulgular: Çalışmaya alınan hasta grubundaki (Grup 1) 50 hastanın 43'ü erkek, 7'si kız olup yaş ortalaması 33,00 (80.25) ay idi. Kontrol grubundaki (Grup 2) 50 hastanın 46' sı erkek 4'ü kız olup yaş ortalaması 45,00 (71,00) ay idi, her iki grup arasında yaş ve cinsiyet açısından fark istatistiksel olarak anlamlı değildi (p=0,223 ve p=0,525, sırasıyla). Hasta ve kontrol grupları arasında NO· ve NOS aktivitesi açısından istatistiksel olarak anlamlı fark görülmedi (p=0.071 ve p=0,926, sırasıyla). Peroksinitrit (ONOO-) seviyesi ise hasta grubunda kontrollere göre daha yüksekti ve IX istatistiksel olarak anlamlı idi (p=0,005). Sonuç: Nitrozatif stres belirteçleri olan NO ve NOS ile ÜPBD arasında kuvvetli bir ilişki bulunamadı. Fakat, daha güçlü bir nitrozatif stres belirteci olan peroksinitrit ile ÜPBD arasında kuvvetli bir ilişki olduğu gösterildi. Parametreler arasındaki farklılıklar bize ÜPBD tanısı alan hastalarda nitrozatif stresin artmış olmasıyla birlikte, NO homeostazının korunması için kompansatuar mekanizmaların da aktiflenebileceğini düşündürmektedir. Ancak bu ilişkinin etkinliğini ve muhtemel mekanizmanın ortaya konulmasını sağlayacak, daha geniş serili ve doku örneklerinin dahil edildiği çok merkezli çalışmalara ihtiyaç vardır. Anahtar Kelimeler: Hidronefroz, nitrik oksit, nitrik oksit sentaz aktivitesi, nitrozatif stres, peroksinitrit, üretero-pelvik bileşke darlığı
Üriner ultrasonografide mesanede kitle saptanan hastaların multiparametrik mesane MR ve transüretral mesane rezeksiyon patoloji sonuçlarının karşılaştırılması
Çalışmamızda başvuran ve kliniğimize görüntülemelerinde mesanede kitle saptanan hastaların multiparametrik mesane MRI çekilerek VI-RADS sonuçlarının belirlenmesini, bu sonuçların hastaya yapılan sistoskopi ultrasonografik ve rezeksiyon materyallerinin patolojik inceleme sonuçlarıyla karşılaştırılmasını ve bu sayede VI-RADS sonuçlarının klinik evrelemeyle ilişkisini ortaya koyup literatüre katkıda bulunmayı amaçladık. Gereç ve Yöntem: Ocak 2020-Ağustos 2024 tarihleri arasında Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Tıp Fakültesi Dursun Odabaş Tıp Merkezi Üroloji Kliniği'ne hematüri, dizüri, pollaküri vb. şikâyetlerle başvuran, yaşları 25 ile 80 arasında değişen, üriner ultrasonografi(USG) görüntülemelerinde mesanede kitle saptanan, USG'de kitle saptandıktan sonra multiparametrik mesane MR görüntülemesi ve transüretral mesane rezeksiyonu veya sistoskopi sonucu patolojik örneklemesi yapılan ve çalışmaya dâhil edilme kriterlerini karşılayan 50 hasta çalışmaya dâhil edilerek veriler retrospektif olarak toplandı. Patoloji sonucuna göre elde edilen verilerin American Joint Committe on Cancer 2017 TNM sınıflamasına göre T evrelemesi yapıldı ve bu sonuçlar MR sonuçlarıyla korele edildi. Bulgular: Çalışmamıza 41'i erkek ve 9'u kadın olmak üzere toplam 50 hasta dâhil edilmiştir. Hastaların yaş aralığı 25 ile 80 arasında değişmekle beraber ortalama kadın yaşı 61,67 ve ortalama erkek yaşı 62,63 iken genel yaş ortalaması 62,46 olarak izlendi. Multiparametrik MRG sonucu VIRADS5 (medyan yaşı 66,5) olan 10, VIRADS4 (medyan yaşı 68,33) olan 6, VIRADS3 (medyan yaşı 42,50) olan 2, VIRADS2 (medyan yaşı 59,20) olan 10, VIRADS1 (medyan yaşı 57,75) olan 8 ve VIRADS0 (medyan yaşı 64,93) olan 14 hasta mevcuttu. Yaş arttıkça VIRADS kategorisinde daha yüksek değerler çıkmakla beraber istatiksel olarak anlamlı bulunmadı (p>0,05). Tüm hastalar içerisinde patoloji sonucu invaziv (T2 ve üzeri) gelen hasta sayısı 15 (11 erkek, 4 kadın), non-invaziv gelen hasta sayısı 21 (20 erkek, 1 kadın) ve temiz gelen hasta sayısı 14 (10 erkek, 4 kadın) olarak izlendi. Sonucu invaziv gelen hastaların %73,3'ü erkek ve %26,7'si kadın hastalardı. Erkek hastaların patoloji sonuçları %26,8'i invaziv, %48,8'i non-invaziv ve %24,4'ü temiz olarak saptandı. Kadın hastalarda ise bu vi sonuçlar %44,4 invaziv, %11,1 non-invaziv ve %44,4 temiz olarak izlendi. İnvaziv patoloji sonucuna sahip erkek hasta sayısı kadın hasta sayısından fazla ve invazivlik oranı ise kadın hastalarda daha yüksek bulunmakla beraber istatiksel olarak bu sonuçlar anlamlı bulunmadı (p=0,084). Yaşa göre patoloji sonucuçlarına bakıldığında ise 25-40 yaş arası 2 non-invaziv sonuç, 41-60 yaş arası 3 invaziv, 11 non-invaziv, 4 temiz sonuç ve 61-80 yaş arası 12 invaziv, 8 non-invaziv, 10 temiz sonuç bulundu. Yaş arttıkça invaziv patoloji sonucuna sahip hasta sayısı artış göstermekle beraber bu durum istatiksel olarak anlamlı bulunmadı (p=0,072). Yaşa göre cinsiyet durumuna baktığımızda 25-40 yaş arası 1 erkek ve 1 kadın hasta, 41-60 yaş arası 15 erkek ve 3 kadın hasta, 61-80 yaş arası 25 erkek ve 5 kadın hasta mevcuttu. Yaş arttıkça her iki cinsiyette hasta sayısı artmakla beraber genel olarak erkek hastalar kadın hastalardan daha fazla sayıda izlendi ve istatiksel olarak anlamlı sonuç bulunamadı (p=0,485). VIRADS sonuçları ile cinsiyet ilişkisine baktığımızda VIRADS5 grubunda 7 erkek ve 3 kadın hasta, VIRADS4 grubunda 5 erkek ve 1 kadın hasta, VIRADS3 grubunda 1 erkek ve 1 kadın hasta, VIRADS2 grubunda 10 erkek hasta, VIRADS1 grubunda 8 erkek hasta, VIRADS0 grubunda 10 erkek ve 4 kadın hasta izlendi. VIRADS sonucu ile cinsiyet ilişkisi istatiksel olarak anlamlı bulunmadı (p=0,194). Yaşa göre VIRADS durumuna baktığımızda 25-40 yaş arası 1 VIRADS3 ve 1 VIRADS2 sonuç mevcuttu. 41-60 yaş arası 2 VIRADS5, 2 VIRADS4, 1 VIRADS3, 5 VIRADS2, 4 VIRADS1 ve 4 VIRADS0 sonuç mevcuttu. 61-80 yaş arası 8 VIRADS5, 4 VIRADS4, 4 VIRADS2, 4 VIRADS1 ve 10 VIRADS0 sonuç mevcuttu. Yaş arttıkça VIRADS5, VIRADS4 ve VIRADS0 sonuçları artış göstermekle beraber istatiksel olarak anlamlı bulunmadı (p=0,06). VIRADS sonucuyla patoloji sonuçlarına baktığımızda VIRADS5 grubunda 10 invaziv sonuç varken sonucu non-invaziv ve ya temiz gelen hasta yoktu. VIRADS4 grubunda 5 invaziv ve 1 non-invaziv sonuç varken sonucu temiz gelen hasta yoktu. VIRADS3 grubunda 2 non-invaziv sonuç varken sonucu invaziv ve ya temiz gelen hasta yoktu. VIRADS2 grubunda 10 non-invaziv sonuç varken sonucu invaziv ve ya temiz gelen hasta yoktu. VIRADS1 grubunda 8 non-invaziv sonuç varken sonucu invaziv ve ya temiz gelen hasta yoktu. VIRADS0 grubunda 14 temiz sonuç varken invaziv ve ya non-invaziv sonuç yoktu. VIRADS5 grubunda %100 invazivlik saptanırken VIRADS4 grubunda %83,3 invazivlik ve %16,7 non-invazivlik saptandı. VIRADS3, VIRADS2 ve vii VIRADS1 gruplarının üçünde de %100 oranında non-invazivlik saptandı. VIRADS0 grubunda ise %100 oranında patoloji sonucunun temiz olduğu görüldü ve bulgular Tablo 9'da detaylı olarak verilmiştir. VIRADS sonuçları ile patoloji sonuçları arasındaki ilişki istatiksel olarak anlamlı bulundu (p=0,001 ve ki-kare=95,238). Sonuç: Literatürde mesane kanserleri hastalarda VIRADS kriterleri ile patoloji sonucunu karşılaştıran sınırlı sayıda çalışma mevcuttur. Bu çalışmalarda genel olarak mesane kanserlerinin T evrelemesini belirlemede VIRADS kriterlerinin yerini ve önemini belirlemek amaçlanmıştır. Ultrasonda mesanesinde kitle saptanan hastalarda VIRADS kriterleri ile patoloji sonuçlarının karşılaştırıldığı çalışmamızda; VIRADS4-5 grubunun T2 ve üzeri evre invaziv mesane kanseriyle ilişkili olduğu, VIRADS3-2-1 grubunun T2 altı evre non-invaziv mesane kanseriyle ilişkili olduğu ve VIRADS0 grubunun tümör dışı patoloji sonuçlarıyla uyumlu olduğu görüldü. Bu sonuçlar istatiksel olarak anlamlı bulundu (p=0.001). Bu bilgiler VIRADS kriterlerinin mesane kanserli hastalarda klinik evrelemenin öngörülmesinde rol alabileceğini göstermektedir. Bu sayede çalışmamızın ileride yapılacak daha kapsamlı çok merkezli çalışmalara temel oluşturabileceğini ve bu çalışmalarla beraber mesane kanseri evrelemesinde daha az invaziv uygulamaların kullanılabileceğini ve klinik evrelemenin daha doğru yapılabileceğini düşünmekteyiz. Bu açıdan literatüre değerli bir katkıda bulunduğumuza inanmaktayız.
Çocuk hasta grubunda ileal augmentasyon ameliyatının uzun dönem sonuçları
Amaç İleal augmentasyon sistoplasti operasyonu yapılan pediatrik yaş grubu hastaların uzun dönem takip sonuçlarının ortaya konulması ile inkontinans, üst üriner sistem bozulması (ÜÜSB) ve reoperasyonu etkileyen klinik faktörlerin ortaya konulması amaçlanmıştır. Metot 1991-2020 yılları arasında kliniğimizde ileal augmentasyon sistoplasti operasyonu yapılan hastaların verileri retrospektif olarak incelendi. Diyaliz sürecinde olan ve transplantasyon öncesi augmentasyon yapılan hastalar çalışmaya dâhil edilmedi. Hastaların demografik verileri ile inkontinans, ÜÜSB, ve re-operasyon oranlarını etkileyen klinik faktörler retrospektif olarak incelendi. Analiz edilen parametreler arasında cinsiyet, yaş, etiyoloji, reflü varlığı, pre-operatif böbrek fonksiyonları, anti-reflü cerrahisi, mesane boynuna müdahale, Mitrofanoff/Monti prosedürü gibi faktörler mevcuttu. Ayrıca, uzun takip süresi olan hastalar (>5 yıl), kısa takip süresi (<5 yıl) olan hastalarla kıyaslandı. Bulgular Hastaların ortalama yaşı 9,5 ± 4,95 yıl, ortanca takip süresi 65 ay (3-289) olarak bulundu. İnkontinans 34 (%25,9) hasta mevcuttu. Çok değişkenli analizde inkontinans için mesane ekstrofisi/epispadias kompleksi (MEEK) anlamlı bulundu (p=0,001, OR: 9,493 %95 CI 3,042 – 29,623). ÜÜST 33 (%25,2) hastada izlendi. Çok değişkenli analizde anti-reflü cerrahisi (p=0,051, OR: 2.287 %95 CI 0,997 – 5,249) ve preoperatif kronik böbrek yetmezliği(KBY) durumu (p=0,056, OR:3,107 %95 CI 0,973 –9,917) istatistiki anlamlılık sınırında bulundu. 45 (%34,3) hastaya, toplamda 91 re-operasyon gerçekleştirildi. Çok değişkenli analizde MEEK (p=0,013, OR 4,235 %95 CI 1,361 – 13,181) ve eş seanslı Mitrofanoff/Monti prosedürü (p=0,022, OR 3,353 %95 CI 1,187 – 9,468) reoperasyon için anlamlı bulundu. Uzun takip süresi olan hasta grubunda reoperasyon, inkontinans ve ÜÜSB oranları, kısa takip süresi olan gruptan farklı izlenmedi (sırasıyla p=0,581, p=1,000 ve p=0,841). Sonuç İleal augmentasyon sistoplasti yeterli mesane kapasitesi olmayan, yüksek depolama basınçları olan ve kontinans sağlayamayan pediatrik hastalarda önemli bir cerrahi tedavi seçeneğidir. MEEK hastaları inkontinans ve reoperasyon için risk altındadır. Eş seanslı Mitrofanoff/Monti prosedürü yapılan hastaların reoperasyon riski daha yüksektir. 5 yıldan uzun takip süresinin komplikasyonları artırdığını söylemek mümkün değildir.
Cinsiyet disforisi hastalarında cinsel yaşam kalitesinin ve cinsel memnuniyetin değerlendirilmesi
Amaç: Çalışmamızda, Cinsiyet disforili bireylerin cinsiyet uyum cerrahilerinin cinsel yaşam kalitesi ve cinsel memnuniyetine etkisini araştırmayı amaçladık. Gereç ve Yöntem: Eylül 2023-Ocak 2025 tarihleri arasında IUC, Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Hastanesi Üroloji polikliniğinde cinsiyet geçiş sürecinde değerlendirilen cinsiyet disforisi tanısı olan bireyler üzerinde yürütülmüş prospektif bir çalışmadır. Hastaların sosyodemografik verileri, Cinsel yaşam kalitesi ölçeği E/K (CYKÖ E/K), yeni cinsel doyum ölçeği (YCDÖ) verileri değerlendirilmeye alındı. Bulgular: 109 trans kadın ve 137 trans erkek birey çalışmaya dahil edilmiştir. Trans bireylerde yaş değişkeni ve hormonoterapi süresi açısından Cinsiyet Uyum Cerrahisi (CUC) geçiren ve geçirmeyen bireyler karşılaştırıldığında gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmaktadır (p<0,05). Trans kadınlarda, CUC geçirenlerin geçirmeyenlere kıyasla hem cinsel yaşam kalitesi hem de cinsel doyum düzeylerinin istatistiksel olarak anlamlı şekilde daha yüksek olduğu saptanmıştır. (CYKÖ, med = 79,00 vs. 60,50; p <0,05) (YCDÖ, med = 88,00 vs. 71,00; p <0,05). Trans erkek bireylerde ise CUC geçirenlerin, cerrahi geçirmeyenlere kıyasla hem cinsel yaşam kalitesi hem de cinsel doyum düzeylerinde belirgin iyileşmeler yaşadığını göstermektedir. CYKÖ açısından CUC geçirenlerde cinsel yaşam kalitesi puanları daha yüksek ve istatistiksel olarak anlamlı saptanmıştır. (med = 70,00 vs. 42,50; p <0,05). YCDÖ verileri analiz edildiğinde ise istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır (med = 80,00 vs. 72,50; p> 0,05). Sonuç: Hormonal ve cerrahi müdahalelerin, trans bireylerin cinsel yaşam kalitesi ve doyum düzeylerinde genel olarak olumlu etkiler yarattığı görülmektedir. Bu sürecin değerlendirilmesinde, trans bireylere özgü validasyon çalışmalarıyla desteklenen ölçme araçlarının kullanılması ve bireyselleştirilmiş, bütüncül bir sağlık yaklaşımının benimsenmesi hem klinik sonuçları hem de yaşam kalitesini iyileştirme açısından önem taşımaktadır.
Beta-3 adrenerjik reseptör agonisti mirabegron'un insan üreter kontraktilitesi üzerine in vitro etkileri
Son yıllarda insan mesane ve üreter dokusuyla yürütülen çalışmalarda dokular üzerinde bulunan β3- AR'ün varlığı ve dağılımı gösterilmiştir. Bu çalışmalarda β3-AR'ün hedef alan ilaçların klinik şartlarda araştırılması önerilmiş ve üreter hastalıklarında potansiyel kullanımları tartışılmıştır. Bizim çalışmamızda aşırı aktif mesane hastalığı tedavisinde FDA onayı alan ve yaygın klinik kullanıma sahip mirabegron isimli ilacın insan üreteri üzerindeki etkilerin incelenmesi amaçlanmıştır. Araştırmanın yürütüldüğü zaman dilimi içerisinde Üroloji kliniğinde donör nefrektomi ameliyatı geçiren hastaların greft böbrek üreterlerinde elde edilen üreter dokuları uygun koşullarda Farmakoloji Anabilim dalı laboratuvarlarına transfer edilerek organ banyosu deneyleri gerçekleştirilmiştir. Fonksiyonel deneylerin odak noktası insan üreter dokuların mirabegron'a yanıtı idi. Bulgularımız mirabegron'un üreter aktivitesini in vitro ortamda baskıladığını göstermektedir. Mirabegron spontan aktivite gösteren izole üreter doku şeritlerinde doz bağımlı olarak kasılma frekansını düşürüyor. Mirabegron spontan aktivite gösteren izole üreter doku şeritlerinde doz bağımlı olarak kasılma gücünü azaltıyor. Mirabegron 10mM KCL ortamında aktivite elde edilen izole üreter doku şeritlerinde kasılma frekansını düşürüyor. Mirabegron 10mM KCL ortamında aktivite elde edilen izole üreter doku şeritlerinde kasılma gücünü azaltıyor.
Renal kitle değerlendirilmesinde TC-99M MİBİ tümör sintigrafisinin rolü: Gerçek fayda var mı?
Amaç: Renal kitlelerin benign vs malign ayırımında Tc-99m methoxy- isobutyl-isonitrile (MİBİ) tümör sintigrafisinin klinik karar vermede rolü olabileceği tartışılmaktadır. Bu çalışmada renal kitle nedeniyle ameliyat edilen hastaların ameliyat öncesi Tc-99m MİBİ tümör sintigrafisi bulguları ile ameliyat sonrası patolojileri karşılaştırılarak Tc-99m MİBİ tümör sintigrafisinin klinik karar vermede etkinliğini göstermek amaçlanmıştır. Materyal-Metod: Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi Üroloji Anabilim Dalı'nda Temmuz 2017 ile Mart 2019 tarihleri arasında < 7 cm renal kitle nedeniyle ameliyat edilen 86 hastaya ameliyat öncesi Tc-99m MİBİ tümör sintigrafisi çekilmiştir. Görüntüler renal kitlelerdeki radyoaktif madde tutulumu ilgi alanı çizilerek ve normal böbrek parankimine oranlanarak lezyon/normal böbrek parankimi oranları hesaplanmıştır. Hastaların ameliyat öncesi Tc-99m MİBİ tümör sintigrafisi bulguları ile patoloji sonuçları karşılaştırılmıştır. Bulgular: Hastaların ortalama yaşı 55,5 ± 11,2 yıl, E/K oranı 67/23, ve ortalama kitle boyutu 4.1± 1.4 cm olarak bulunmuştur. 90 hastanın 42'si (%46.7) 4 cm den büyük kitleye sahipti. Hastaların %77.8'ine parsiyel nefrektomi %22.2'sine radikal nefrektomi yapılmıştır. Patolojik değerlendirmede eksize edilen 90 renal kitlenin 18'i (%20.0) benign (10 onkositom, 4 anjiomiyolipom (AML), 2 kronik sklerozis, 1 fibrom ve 1 hidatik kist) olarak rapor edilmiştir. Benign olarak rapor edilen 18 kitlenin ortalama Tc-99m MİBİ lezyon/normal böbrek parankim oranı 0.6 olarak bulunmuştur. ROC eğrilerinden hesaplanarak tespit edilen ideal eşik değer olan 0.49 kullanılarak yapılan analizde testin duyarlılığı %90 bulunmuştur. Onkositom olarak rapor edilen lezyonların hepsinde Tc-99m MİBİ tutulumu pozitif olarak saptanırken, benign renal kitlelere sahip olduğu halde Tc-99m MİBİ tutulumu olmayan 6 hastada fibrom, kronik sklerozis, hidatik kist ve anjiomiyolipom tespit edilmiştir. Malign olarak rapor edilen 72 lezyonda Tc-99m MİBİ lezyon/normal böbrek parankim oranı 0.37 olarak hesaplanmıştır. Ideal eşik değeri kullanılarak yapılan analizde spesifite %80 olarak tespit edilmiştir. Malign renal kitleye sahip olduğu halde pozitif Tc-99m MİBİ tutulumu izlenen (lezyon/böbrek oranı 0.6) 8 hastanın patolojileri kromofob hücreli RCC (5 hasta) ve onkositik papiller RCC (3 hasta) olarak rapor edilmiştir. Bu sonuçlar incelendiğinde renal kitleye sahip hastalarda Tc-99m MİBİ tümör sintigrafisinin pozitif prediktif değeri %60, negatif prediktif değeri %91.3 olarak hesaplanmıştır. Sonuç: Renal kitlelerde benign/malign ayırımının yapılmasında 99mTc- sestamibi SPECT/BT, klinik ve radyolojik değerlendirmeye katkıda bulunan bir testtir. Ancak tutulum izlenmeyen lezyonlarda malign tümör dışındaki patolojiler ekarte edilemez. Pozitif tutulum gösteren kitleleri genellikle benign karakterli olmakla birlikte göreceli olarak daha iyi seyirli malign tümörlerde de MİBİ tutulumu görülebileceği göz ardı edilmemelidir.
Üreter taşlarının tedavisinde vücut dışı şok dalgaları ile üreterorenoskopinin karşılaştırılması
Giriş ve Amaç: Üreter taşları tüm üriner taşlar içinde %20 sıklıkta görülmekte olup renal koliğin en sık nedenidir. Taş hastalığında, minimal invaziv ve invaziv olmayan tedavi yöntemlerinde son 20 yılda meydana gelen gelişmelerle taşların tedavisi oldukça kolaylaşmıştır. Günümüzde bu gelişmelere paralel olarak hastalarda en az morbidite ve en düşük maliyetle tam taşsızlık amaçlanmaktadır. Bu çalışmanın amacı minimal invaziv ve non invaziv tedavi yöntemlerinden olan URS ve ESWL'yi tam taşsızlık oranları, komplikasyon oranları, hastanede kalış süreleri ve maliyet açısından karşılaştırmaktır. Gereç ve Yöntem: Ocak 2012 ile Ocak 2016 tarihleri arasında Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesinde üreter taşı nedeni ile ESWL ya da URS yöntemlerinden herhangi biri uygulanan ve retrospektif verilerine ulaşılabilen hastalardan ESWL grubunda 184 URS grubunda 702 hasta olmak üzere toplamda 886 hasta randomize olarak seçilerek çalışmaya dahil edildi. Tüm hastaların yaş, cinsiyet, taş tarafı, taş boyutu, taşın üreterdeki lokalizasyonu, işlem sırasında ve sonrasındaki komplikasyonları, hastanede kalış süreleri, double j stent kullanımı ve çıkarılma süreleri, taşsızlık oranları, ikincil tedavi gereksinimleri ve maliyetleri kaydedildi. İstatistiksel analizler SPSS for Windows versiyon 22.0 paket programı kullanılarak yapıldı. Bulgular: Gruplar arasında yaş, cinsiyet ve taraf açısından istatistiksel olarak anlamlı fark yoktu (p>0,05).Tüm taş boyutları ortalamasına göre tedavi başarısı açısından anlamlı fark saptanmadı (p>0,05). Taş büyüklüğüne göre tedavi başarısı (<10mm/10mm) arasında istatiksel anlamlı farklılık saptandı (p<0,05. Gruplar arası taş büyüklüğü ve lokalizasyonuna göre tedavi karşılaştırmasında <10mm üst üreter taşlarında anlamlı fark saptanırken (p<0,05) diğer gruplarda anlamlı fark saptanmadı. Her iki grupta da anlamlı komplikasyon izlenmedi. Gruplar arasında maliyet açısından anlamlı fark saptandı(p<0,05). Sonuç: Tüm üreter taşlarında tedavi başarısı açısından ESWL ve URS benzer etkinlikte tedavi modaliteleri iken <10mm üst üreter taşlarında yüksek taşsızlık oranı ve düşük maliyeti nedeniyle ESWL ilk seçenek tedavi yöntemi olarak önerilebilir. Anahtar kelimeler: üreter taşları; üreterorenoskopi; vücut dışı şok dalga litotripsi
Endoskopik taş cerrahisinde üreteral erişim kılıfının cinsel fonksiyonlara alt üriner sistem semptomlarına ve psikolojik duruma etkileri
Üriner sistem taş hastalığı antik dönemlerden beri insanoğlunu etkileyen hastalıklardan biridir. Çalışmamızda üriner sistem taş hastalığının cerrahi tedavisinde üreteral erişim kılıfı kullanılarak yapılan Retrograd İntrarenal Cerrahi(RIRC) ve Üreterorenoskopi(URS) yapılan hastaları karşılaştırarak; üreteral erişim kılıfının cinsel fonksiyonlara, alt üriner sistem semptomlarına ve psikolojik duruma etki edip etmediği araştırılmıştır. Çalışmaya 18 ile 65 yaş arası 399 hasta dâhil edildi. Yapılan işlemin psikolojik duruma etkisini sorgulamak amacıyla "Beck Depresyon Ölçeği" kullanıldı. Erkek hastalarda, cinsel fonksiyonlardaki etkileri ve alt üriner sistem üzerine etkileri değerlendirmek için Uluslararası Prostat Semptom Skoru (IPSS), Erektil Fonksiyon Uluslararası Ölçeği (IIEF), Erken Boşalmayı Değerlendirme Anketi (PEDA) ve Erkek Cinsel Sağlığı (Ejakülator Disfonksiyon) Sorgulama Formu (EDSF) kullanıldı. Kadın hastalara ise; Aşırı Aktif Mesane Değerlendirme Formu (OAB-v8) ve Kadın Seksüel Fonksiyon İndeksi (FSFI) kullanıldı. Çalışmaya dâhil edilen hastalar RIRC (Grup 1) ve URS (Grup 2) olarak iki gruba ayrıldı. Erkek hastalarda PEDA skoru grup 1 ve grup 2 karşılaştırıldığında anlamlı derecede düşük bulundu (p<0,05). Kadın hastalarda FSFI'nin cinsel istek alt grubunda grup 1 ve grup 2 karşılaştırıldığında anlamlı derecede düşük bulundu (p=0,047). Sonuç olarak, endoürolojik prosedürler, genellikle tedavisiz izlem ile zaman içerisinde tamamen iyileşen geçici postoperatif cinsel işlev bozuklukları ile yakından ilişkilidir. Bu prosedürler için yönlendirilen hastalarda cinsel öykü alma rutin öykünün bir parçası olmalı, postoperatif cinsel işlev bozuklukları ile ilgili bilgiler ameliyat öncesi açıklamalara dahil edilmelidir.
Prostat kanseri olan hastalarda homeobox protein B13 (hoxb13) geni G84E mutasyonunun değerlendirilmesi
Prostat kanseri (PKa) günümüzde sıklığı giderek artan, tanı ve tedavisindeki yeniliklerle birlikte lokalize olarak yakalandığında tam olarak kür sağlanabilen bir hastalıktır. Erken tanı ve tarama amacıyla yüksek riskli erkeklerde 45 yaş üstüne, kalanlara 50 yaş üstüne prostat spesifik antijen (PSA) testi yapılması kılavuzlarda kuvvetle önerilmektedir. PKa insidansı, teşhisi ve tedavisinin artması, PSA testine ulaşılabilirliğin artması ile ilişkilendirilmektedir. PKa'nın genetik zemini ile ilişkili olabilecek muhtemel mutasyonlar üzerine son yıllarda pek çok klinik araştırmaya yer verilmektedir. Literatürde Homeobox Protein B13 (HOXB13) geni, PKa gelişiminde risk faktörü olabilecek bazı mutasyonlar barındıran genlerden biri olarak belirtilmiştir. Söz konusu gene ait nadir rastlanan ancak PKa patofizyolojisinde rol oynadığı düşünülen mutasyonlarından birisi de HOXB13 geni G84E (rs138213197) mutasyonudur. HOXB13 proteininin PKa oluşumundaki rolü ile ilgili pek çok farklı mekanizma açıklansa da günümüzde henüz belirli bir mekanizma ile ilgili fikir birliği oluşmamıştır. Güncel moleküler verilere göre G84E varyantının HOXB13 proteini ile MEIS proteinleri arasındaki etkileşimi değiştirerek PKa gelişimine neden olduğu düşünülmektedir. Çalışmamızda Türk toplumunda PKa ve HOXB13 geni G84E mutasyonu ilişkisinin prospektif değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Çalışmaya Mersin Üniversitesi Tıp Fakültesi Üroloji Anabilim Dalı'na başvuran PKa tanılı 150 hasta ve benign prostat hiperplazisi (BPH) tanılı 150 kontrol grubu dahil edildi. Hastalardan alınan demografik ve klinik veriler prospektif olarak incelendi ve kaydedildi. Çalışmaya katılmayı kabul eden hastalardan EDTA'lı tüplere alınan ve +4°C'de saklanan kan örneklerinden DNA izolasyonu, DNA izolasyon kiti kullanılarak (Roche Diagnostics, GmbHMannheim Almanya) yapıldı. Elde edilen DNA örneklerinde HOXB13 geni G84E mutasyonu (rs138213197) analizi, RT-PCR cihazı kullanılarak (Roche Diagnostics LightCycler 480, GmbH Mannheim, Almanya) gerçekleştirildi. Verilerin kodlanması ve istatistiksel analizleri SPSS 22 software (IBM SPSS Statistics, IBM Corporation, Chicago, IL) paket programında gerçekleştirildi. HOXB13 geni G84E mutasyonunda patolojik allel T idi. Elde edilen bulgulara göre kontrol grubunda hiçbir hastada mutasyon saptanmamışken, hasta grubunda 17 hastada, tamamında TC genotipinde olmak üzere G84E mutasyonu olduğu tespit edildi. Yapılan analize göre CC genotipine sahip olmanın prostat kanseri riskini 0.47 kat azalttığı sonucuna varıldı (OR=0.47, CI=0.415-0.532). Literatür verilerine göre erken tanı yaşı ve ailede PKa öyküsünün G84E varyantı taşıyıcılığı riskini arttığı bilinse de analizlerimize göre mutasyonu taşıyan ve taşımayan grupta tanı yaşı ve ailede PKa öyküsü açısından anlamlı bir fark saptanmadı. Buna karşın aile öyküsü pozitif bireylerde G84E mutasyonu taşıyıcılığının görece daha yüksek olduğu izlendi. Öte yandan oligometastatik hastalık tanılı tüm hastalar HOXB13 geni G84E mutasyonu taşımayan grupta idi (% 22.6 vs. % 0, p<0.001). ISUP derecesi, NCCN risk sınıflaması, tanı PSA'sı, TNM evresi gibi klinik özellikler ile G84E mutasyonu arasında ilişki saptanmadı. Son yıllarda PKa ile ilişkisi araştırılan moleküler ve genetik belirteçler arasında önemli bir yer tutan HOXB13 proteini G84E mutasyonu bugüne dek PKa'lı Türk erkekler üzerinde yapılan hiçbir çalışmada tespit edilmemiştir. Bu durum çalışmamızın özgün değerini arttırmaktadır. Elde ettiğimiz bulgular farklı etnik kökenlerde farklı varyantlarının PKa ile ilişkilendirildiği bilinen HOXB13 geninin, G84E mutasyonunun Türk ırkında PKa etiyolojisinde rol oynadığını desteklemekte ve literatür verisine katkı sunmaktadır.
Pelvik rehabilitasyonun prematür ejakülasyon hastalarında ejakülasyon süresine etkisi
Amaç: Perineal bölgeye uygulanan nöromüsküler transkütanöz elektrik stimülasyonunun (TES), yaşam boyu prematür ejakülasyon (PE) hastalarında ejakülasyon süresi üzerine olan etkisini ve düzenli uygulama ile ilişki öncesi isteğe bağlı kullanımın etkinlik farkını değerlendirmeyi amaçladık. Gereç ve Yöntem: Prospektif, tek-kör, randomize çalışmamıza yaşam boyu PE'si olan 103 erkek hastadan kriterleri karşılayan 47'si dahil edildi. Pelvik rehabilitasyon (PR) grubunda hastalar 3 ay boyunca düzenli pelvik taban kas egzersizlerine (PTKE) ek olarak düzenli perineal TES uyguladı (n = 12). On-demand (OD) grubunda ise hastalar düzenli PTKE yaparken, istedikleri bir ilişki öncesi perineal TES uyguladı (n = 30). Tedavi öncesi ve sonrası IELT, PEDT ve IIEF-5 skorları değerlendirildi. Bulgular: Başlangıçta iki grup arasında demografik veriler ve klinik skorlar benzerdir. PR grubunda IELT 26,9 ± 19,0 saniyeden 82,1 ± 54,3 saniyeye yükselerek %205 artış gösterdi (p = 0,001). PEDT 18,4 ± 1,6'dan 12,8 ± 5,1'e düştü (p = 0,005) ve IIEF-5'te anlamlı artış izlendi (p = 0,015). OD grubunda IELT 29,9 ± 17,0 saniyeden 47,3 ± 33,9 saniyeye çıkarak %58 artış sağladı (p = 0,001). PEDT 18,4 ± 1,9'dan 17,1 ± 3,4'e düştü (p = 0,008); IIEF-5 değişmedi. Gruplar arası karşılaştırmada tedavi sonu IELT'ler arasındaki fark anlamlı değilken (p = 0,057); IELT artışı (p = 0,009), IELT oranı (p = 0,001) ve PEDT düşüşü (p = 0,005) PR grubunda belirgin daha yüksekti. Sonuç: Her iki TES kullanım biçimi de yaşam boyu PE'de IELT'yi artırıp PEDT skorunu azaltmaktadır; ancak düzenli uygulamanın yer aldığı PR protokolü tüm parametrelerde daha üstün bulunmuştur.
Kasa invaze olmayan mesane kanseri hastalarında intravezikal tedavide kullanılan bacillus calmette-guerin (BCG) suşları arasında etkinlik ve yan etkiler açısından farklılık var mı? rıvm ve russıan suşlarının karşılaştırılması
Amaç: Bu çalışmada günümüzde hem Türkiye'de hem dünya çapında kolay ulaşılabilen, sık kullanılan ve -bizim bildiğimiz kadarıyla- bugüne kadar başa baş karşılaştırması olmayan, Kasa invaze olmayan mesane kanseri hastaların intravezikal tedavisinde kullanılan Bacillus Calmette-Guerin (BCG) RIVM suşu ve Russian suşunu tedavi etkinliği ve yan etkiler açısından karşılaştırmayı amaçladık. Gereç ve Yöntem: Ocak 2019 ile Aralık 2022 tarihleri arasında mesane tümörü ön tanısıyla Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi İbn-i Sina Hastanesi Üroloji Kliniğine başvuran hastalara öncelikle tümörün transüretral rezeksiyonu yapıldı, ardından patolojik inceleme sonucuna göre kasa invaze olmayan mesane kanseri tanısını alan tüm hastalar hastalığın evre ve derecesine göre düşük, orta, yüksek ve çok yüksek risk gruplarına sınıflandırıldı. Orta risk grubu, yüksek risk grubu ve radikal sistektomiyi kabul etmeyen ve/veya radikal sistektomi için uygun olmayıp çok yüksek risk grubunda olan hastalar bizim çalışmamızın hedef grubu olmuştur. Bu hastalara intravezikal BCG tedavisi planlanmış olup hastaları randomize ederek iki ayrı gruba ayırdık ve prospektif olarak takip ettik: Grup 1: RIVM BCG suşu alanlar (n=61) ve Grup 2: RUSSIAN BCG suşu alanlar (n=64). Bu iki gruptaki hastaları takip ederek yapılan aralıklı sistoskopik kontroller sayesinde rekürrens(hastalığın tekrarlaması) ve progresyon(hastalığın ilerlemesi) açısından değerlendirip karşılaştırdık. Bununla beraber, hastalara her ilaç uygulaması için başvurdukları zaman tarafımızca oluşturulan takip formaları doldurdu. Bu formlar sayesinde ilaç suşu, dozu, uygulama zamanı ve ilaca bağlı yaşanan yan etkiler kaydedildi. Bulgular: Her iki grubun demografik ve patolojik özellikleri benzer ve homojen dağılım gösterdiği izlendi. Takip süresi Grup 1 için 26.4 ± 9.8 ay ve Grup 2 için 27.8 ± 9.6 ay olarak hesaplandı. Grup 1'deki hastalar ortalama 15, Grup 2'dekiler ortalama 14 BCG kür almış. Yan etki profiline bakıldığında; Grup 1'de 12 hastada yan etki görülmedi, 34 hastada sınıf 1 yan etkiler, 12 hastada sınıf 2 yan etkiler, 3 hastada sınıf 3 yan etkiler izlendi. Grup 1 hastalarında sınıf 4 yan etkiler izlenmedi. Grup 2'de ise, 18 hastada yan etki görülmedi, 28 hastada sınıf 1 yan etkiler, 12 hastada sınıf 2 yan etkiler, 5 hastada sınıf 3 yan etkiler ve 1 hastada sınıf 4 yan etkiler görüldü( P= 0.545). İki grubu progresyon ve rekürrens açısından karşılaştırdığımızda; Grup 1'de 4 hastada (%6.6) ve Grup 2'de 8 hastada (%12.5) progresyon izlendi (P= 0.365). Bununla beraber Grup 1'de 17 hastada (%27.9), Grup 2'de 19 hastada (%29.7) rekürrens görüldü (P=0.822). Kaplan-Meier analiziyle iki grubun rekürrensiz sağkalım ve progresyonsuz sağkalım oranları karşılaştırıldı ve iki grup arasında anlamlı fark izlenmedi (rekürrens için p= 0.875, progresyon için p= 0.267). Sonuç: BCG RIVM suşu ve RUSSIAN suşunu etkinlik ve yan etkiler açısından karşılaştıran bu randomize prospektif çalışmada; ortalama 27 ay takip süresi sonunda iki suş arasında progresyon, rekürrens ve yan etkiler açısından anlamlı fark saptanmamıştır.
Böbrekte medullopapiller kompleksteki kalsifikasyon paterni ile immünhistokimyasal belirteçler ve laboratuar parametreleri arasındaki korelasyonun değerlendirilmesi
Giriş ve Amaçlar: Nefrolitiazis'in önlenmesi ve tedavisi için risk faktörlerinin ve ilişkili patofizyolojik mekanizmaların araştırılması büyük önem taşımaktadır. İdiyopatik kalsiyum oksalat taşı oluşturucularda (ICSF), kalsiyum oksalat (CaOx) taşlarının oluşumunun yaygın olarak kabul edilen yolu Randall plağıdır (RP) ve 'böbrek papillalarının uçlarında kalsiyum fosfat çekirdeğinin interstisyel oluşumu' olarak tanımlanır. Bir teori, proksimal tübüler mineral agregatlarının papilla ucunda daha fazla aşağı yönde agregasyona neden olduğudur, buna 'Anderson-Carr-Randall ilerlemesi' de denir. Bu teoriyi daha fazla incelemeyi ve bu sürece katkıda bulunan olası risk faktörlerini bulmayı amaçladık. Malzemeler ve Yöntemler: Haziran-2019 ile Ocak-2023 tarihleri arasında gerçekleştirilen radikal nefrektomi ve nefroüreterektomi işlemlerinden elde edilen 50 böbrek örneği mikro-BT analizi ile incelendi. Atenüasyon değerleri mikro-BT'deki birikme paterniyle eşleştirildi ve kalsifikasyonun şiddetini belirlemek için taş-doku oranı kullanıldı. Hastaların ameliyat öncesi parametreleri; kan ve idrar laboratuvar analizleri ve 24 saatlik idrar analizleri belgelendi. İlerde taş oluşması durumunda ICSF kategorisinde olmalarını engelleyecek herhangi bir hastalığı bulunan hastalar çalışma dışı bırakıldı. Kategorik değişkenlerin istatistikleri ve skaler korelasyonlar T-test, Mann-Whitney-U, Pearson korelasyonu, lojistik regresyon, lineer regresyon ve ki-kare testleri ile incelendi. Bulgular: RP'nin mevcut olup olmadığına bakılmaksızın, mikro-BT analizi incelenen tüm böbrek papillalarında çeşitli miktarlarda mineral birikimini ortaya çıkardı. Hipertansiyon (HT) ve yaş medüller mineral agregasyonu için risk faktörleri olarak belirlendi. RP oluşumuyla, 24 saat idrar sitrat miktarı, HT varlığı ve idrar volümünün 1275 ml/gün'den düşük olması regresyon modelinde anlamlı saptandı. Sonuçlar: Böbrek papillasındaki histopatolojik değişiklikler RP oluşmadan önce oluşmaya başlar. HT varlığı ve hasta yaşı, RP oluşumuna katkıda bulunan proksimal agregatların oluşumunu artırmaktadır. Bu mineral agregatların RP'ye dönüşümünde ise HT varlığı, 24 saat idrar sitrat düşüklüğü ve idrar volümünün 1275 ml/gün'den düşük olması en önemli risk faktörleridir. Oral sıvı alımı artırılarak, idrarda düşük sitrat varlığı tedavi edilerek ve HT tedavi edilerek taş hastalığı oluşumu yavaşlatılabilir veya önlenebilir.
Mesane kanserinde parabenlerin rolü
Mesane kanseri dünyada yaygın görülen morbiditesi ve mortalitesi yüksek bir hastalıktır. Paraben ve aromatik alkoller kişisel bakım ürünlerinde sık kullanılan koruyucu bileşiklerdir. Literatürde parabenlerin infertilite, obezite, meme ve prostat kanseri ile ilişkilendirilen çalışmaları bulunmaktadır, ancak mesane kanseri ile ilgili bilgi bulunmamaktadır. Çalışmamızda 7 paraben ve 2 aromatik alkol bileşiğinin mesane dokusunda düzeyini ölçmeyi ve mesane kanseri ile ilişkisini araştırmayı amaçladık. Etik kurul onayını takiben 16.11.2022 – 09.08.2023 tarihleri arasında Pamukkale Üniversitesi Tıp Fakültesi Üroloji Kliniği'nde mesane kanseri tanısıyla transüretral mesane tümörü rezeksiyonu (TUR-MT) ve klinik benign prostat obstrüksiyonu (BPO) nedeniyle transüretral prostat rezeksiyonu (TUR-P) yapılan erkek hastalar çalışmaya alındı. Katılımcıların yaşı, boyu, kilosu, çocuk sayısı (ÇS), mesleği, kronik hastalık varlığı, sigara ve kişisel bakım ürünü kullanımı sorgulanarak kaydedilmiştir. Hesaplanan güç analizine göre hasta ve kontrol grubuna en az 26'şar katılımcı alınmasına karar verildi. Hasta grubunda mesane tümörü dokusu ve kontrol grubunda sağlıklı mesane dokusu elde edildi. Deneme çalışmasından sonra tüm numuneler ön işlemin ardından yüksek performanslı sıvı kromatografisi (HPLC) cihazında kromatografik yöntem ile analiz edildi. Demografik veriler ve analiz sonuçları istatistik işleme tabi tutuldu. Hasta ve kontrol grubunda 26'şar erkek hasta bulunmaktadır. Hasta ve kontrol grubunda ortalama yaş sırasıyla 71,5 ve 70,5 hesaplanmıştır. 17 hasta kas invaziv olmayan mesane kanseri (KİOMK) ve 9 hasta kas invaziv mesane kanseri (KİMK) tanısı almıştır. KİOMK tespit edilen 4 hasta klinik açıdan KİMK olarak kabul edilmiştir. Böylece kas invaziv olan ve olmayan grupta 13'er hasta olmuştur. Hasta ve kontrol grubu arasında sigara kullanımı hariç yaş, vücut kitle indeksi, komorbid hastalık, meslek ve çocuk sayısı açısından fark izlenmemiştir. Gruplar arası paraben ve aromatik alkol içeren sabun, şampuan, diş macunu ve deodorant kullanımı açısından fark izlenmemiştir. Parabenler arasında % 21,2 oranla en fazla propilparaben (PrP) tespit edilmiştir. Bütilparaben ve izobütilparaben gözlenebilme sınırı (LOD) altında tespit edildi. Ölçülebilen parabenler arasında kategorik ve sayısal olarak istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmamış, ancak hasta grubunda yüksek seviyede olduğu gözlenmiştir. PE ve PP, hasta grubunda kontrol grubuna göre istatistiksel olarak anlamlı ve yüksek düzeyde tespit edilmiştir. Logistik regresyon analizinde PP ve sigara mesane kanseri riskini artıran faktörler olarak dikkat çekmiş, ancak PE düzeyleri teste uyum sağlamadığı için mesane kanseri riski ile ilişkisi değerlendirilememiştir. PE ve PP ile değişkenler arasında korelasyon saptanmamıştır. Çalışmalarda parabenlerin DNA hasarı, glikolipit metabolizma bozukluğu yaptığı ve östrojen benzeri etki göstererek kansere sebep olabileceği gösterilmiştir. Bu çalışmada parabenlerin mesane kanseri ile ilişkisi tespit edilememiştir. Ayrıca PP'nin mesane kanseri ile ilişkisi olduğu da gözlenmiştir. Örneklem hacmi artırılarak mesane kanseri olgularında idrar örnekleri, tümörlü ve tümörsüz mesane dokuları kullanılarak yapılacak yeni çalışmalara ihtiyaç bulunmaktadır.
Deneysel üretral darlık oluşturulan tavşanlarda oral ve transüretral uygulanan pirfenidon'un darlık oluşumunu engellemede rolü ve biyobelirteçler üzerine etkisi
Özet Amaç: Üretra darlığı, skar dokusu oluşumu nedeniyle üretranın daralmasıyla karakterizedir. Üretra darlığının patogenezi, aşırı kollajen sentezi ve hücre dışı matrisin bileşimindeki değişikliklerden kaynaklanan fibrotik bir süreci içerir. Halofuginon, Mitomisin C, Botulinum toksini A, somatostatin analogları, glukokortikoidler ve Rapamisin dahil olmak üzere, antifibrotik aktiviteye sahip çeşitli ajanlar, üretra darlığı önleme deneysel modellerinde incelenmiştir. Pirfenidon, antifibrotik, antiinflamatuar ve antioksidan etkisiyle bilinen, interstisyel pulmoner fibrozun tedavisinde kullanılan bir ilaçtır. Bu çalışmada, indüklenmiş üretra yaralanması olan erkek tavşanlarda pirfenidonun fibroz, inflamasyon ve biyobelirteçler üzerindeki etkisini değerlendirmeyi amaçladık. Materyaller ve Yöntemler: 120 ± 20 günlük ve 3-4 kg ağırlığında on üç erkek Yeni Zelanda tavşanı kullanıldı. Tüm tavşanlarda üretra dokusu yaralanması oluşturuldu. Tavşanlar üç gruba randomize edildi. Gruplar Sham (sadece üretra yaralanması) idi, 3 tavşan içeriyordu; üretra yaralanması + oral pirfenidon uygulaması, 5 tavşan içeriyordu; ve üretra yaralanması + intraüretral pirfenidon uygulaması, 5 tavşan içeriyordu. Kan örnekleri, yara iyileşmesinin aşamaları dikkate alınarak 0-1-3-5-7 ve 14. günlerde toplandı. TGF-β, IL-1β, TNF-α, PDGF ve FGF'nin serum seviyeleri analiz edildi ve kaydedildi. Tedavi ve izlemeyi takiben 15. günde, penektomi sonrası tavşanlar öldürüldü. Formalinle sabitlenmiş, parafine gömülmüş (FFPE) üretra doku kesitleri, üretra fibrozu ve inflamasyonuna odaklanarak, ışık mikroskobu altında histopatolojik inceleme için Hematoksilen ve Eozin (H&E) ve Masson Trikrom (MT) ile boyandı. Sonuçlar: Histopatolojik olarak, oral pirfenidon tedavisi tavşanlarda üretra yaralanmasından sonra inflamasyonu önemli ölçüde azalttı. Tavşan grupları arasındaki fibroz değerleri benzerdi. Yara iyileşmesi, inflamasyon ve fibroz oluşumunda rol oynayan biyobelirteçler olan FGF, IL-1β ve TGF-β düzeylerinde oral pirfenidon ve intraüretral pirfenidon tedavileri arasında önemli bir değişiklik olmadı. Ancak, oral pirfenidon ile tedavi edilen grupta PDGF ve TNF-alfa düzeyleri baskılandı ve bu da üretra darlığından sonra anti-inflamatuar ve antifibrotik etkilerini destekledi. Sonuç: Antiinflamatuar ve antifibrotik etkileri bilinen pirfenidon, günümüzde tıbbi tedavi seçeneklerinin sınırlı olduğu üretra fibrozisinin tedavisinde yeni umutlar sunmaktadır.
Testis torsiyonu oluşturulan ratlarda shear wave elastografinin doku canlılığını ve spermatogenezi öngörmedeki yeri
Amaç: Skrotal acillerden olan testis torsiyonunun erken tanısında, spermatogenez ve testis canlılığını öngörmede Shear Wave Elastografinin etkinliğini değerlendirmektir. Gereç ve Yöntem: Haziran 2022- Haziran 2023 tarihleri arasında Aydın Adnan Menderes Üniversitesi Tıp Fakültesi Deney Hayvanları Ünitesinde 60 adet Wistar albino 10-12 haftalık erkek rat kullanıldı. Ratlar 4 gruba ayrıldı: Grup 1: Kontrol (sham) grubu(n:6), Grup 2 (n=18): 180 0 testis torsiyonu (TT) grubu, Grup 3 (n=18): 360 0 testis torsiyonu grubu ve Grup 4 (n=18): 720 0 testis torsiyonu grubu olarak belirlendi. Çalışma sırasında 2 adet rat exitus olması üzerine çalışmadan çıkarıldı. Kontrol (Sham) grubu ratlarda, cerrahi bir girişim yapılmadan önce hem sağ testisten hem de sol testisten bazal Shear Wave Elastografi (SWE) ölçümleri yapıldı. Ratlara ketamin (100mg/ml flk) /ksilazin (20mg/ml flk) intraperitonal olarak uygulandı. Anestezi altında (Ketamin 1mg/kg (%10'luk) ve Ksilazin 2mg/kg (%2'lik) dozlarda), skrotal kesi yapılarak sol testis eksplore edildi. Vasküler yapılara zarar vermeden 1dk kadar beklendikten sonra spermatik kord torsiyon yapılmadan kapatıldı. İşlem sonrasında hem sağ testiste hem de sol testiste bazal SWE ölçümleri yapıldı. Cerrahi grup ratlara (Grup 2,3 ve 4) sol testis torsiyonu yapılmadan önce SWE ölçümleri yapıldı. Benzer şekilde sol skrotal insizyon yapıldıktan sonra sol testis dışarı alındı. Ardından sol testis, Grup 2 ratlarda 180 0 , Grup 3 ratlarda 360 0 ve Grup 4 ratlarda ise 720 0 olacak şekilde mediale doğru rotasyon yaptırıldı. Spermatik kordun torsiyone olması sağlandı. Testis alt ve üst kutuplarından skrotuma sabitlendi. Testisin geri dönmesi engellenerek skrotum kapatıldı. Cerrahi grup ratlar (her biri 18 rat içeren Grup 2,3 ve 4), her grup 6 rat içerecek şekilde kendi içinde 3 ayrı alt gruba ayrıldı. A alt grup ratlara 4. Saate, B alt grubu ratlara 12. Saatte ve C alt grubu ratlara 24. Saatte detorsiyon operasyonu uygulandı. Detorsiyon işlemi öncesinde bu alt gruplarda torsiyone sol testisten SWE ölçümleri aynı şekilde gruplarına uygun saatlerde SWE ölçümü yapıldı. SWE ölçümleri alındıktan sonra ratlar 9 tekrar anestezi altında operasyona alınarak torsiyone testisler serbestlenerek eski haline getirildi. Detorsiyone edilerek skrotuma sabitlendi. 4 saat 180 derece ve 24 saat 180 derece gruplarında çalışma devamında birer rat exitus olması üzerine çalışmadan çıkartıldı. Tüm gruptaki ratlara, 72. Saat sonunda sol testis orşiektomi yapıldı ve dokular histopatolojik inceleme için alındı. Spermatogenezin değerlendirilebilmesi için testislerden örnek alındı. Alınan bu örnekler Bouin solüsyonu içine konuldu. Kalan dokular ise formol çözeltisi içerisinde saklandı. Dokuların alınması sonrası yüksek doz anestezik ilaç uygulaması ile ratlar sakrifiye edildi. Bulgular: Çalışmaya dahil edilen 58 wistar albino 10-12 haftalık rat 10 alt gruba ayrıldı. Grupların ve alt grupların kendi içinde torsiyon öncesi SWE (TOSWE) ölçüm değerleri arasındaki p değeri 0,021, detorsiyon öncesi SWE (DTSWE) p değeri 0,018, iki SWE ölçümü arasındaki artış oranı p değeri 0,067, Johnsen skoru p değeri <0,001, ödem derecesi p değeri <0,001, yangı derecesi p değeri 0,118, nekroz derecesi p değeri <0,001 olarak saptanmıştır SWE'de saat ve derece arttıkça, DTSWE ve TOSWE değerlerin farkı; 4 saat 720 derece (n=6, p: 0,05), 12 saat 180 derece (n=6, p<0,001), 12 saat 360 derece (n=6, p:0,02), 12 saat 720 derece (n=6, p:0,01), 24 saat 360 derece (n=6, p: 0,05), 24 saat 720 derece (n=6, p: 0,01) olarak anlamlı bulunmuştur. TOSWE ve DTSWE arası oransal fark ile Johnsen skoru arasında zayıf negatif anlamlı (r:-0,342, p:0,009) korelasyon bulunmuştur. Johnsen skoru ile nekroz derecesi arasında güçlü negatif anlamlı (r:-0,764, p<0,001) korelasyon saptanmıştır. DTSWE ve TOSWE ölçümleri arası oransal artış ile nekroz düzeyleri arasında pozistif zayıf anlamlı (r: 0,350, p: 0,007) korelasyon saptanmıştır. Torsiyon ve detorsiyon işlemleri sonrası patolojiye gönderilen testislerin Johnsen ve nekroz dereceleri arasında (p<0,001) yüksek düzeyde anlamlı fark saptanmıştır. Sonuç: Çalışmamızda Shear Wave Elastografi yöntemiyle, DTSWE ve TOSWE ölçümleri arası oransal fark ile spermatogenez ve testis canlılığı hakkında ön bilgi verebileceği gösterildi. Elde ettiğimiz SWE sonuçları, torsiyon sonrası saat ve derece ile doku sertliğinin değiştiğini gösterdi. Literatür tarandığında çalışmamız farklı derece ve saat gruplarında, SWE ölçümleriyle spermatogenez ve nekroz derecelerinin kıyaslandığı ilk çalışmadır. 10 Testis torsiyonu tanısıyla gelen hastalarda operasyon öncesi testisin SWE ile değerlendirilip kontralateral testisin SWE değerleri ile kıyaslanarak testis canlılığı ve spermatogenezi hakkında ön bilgi verebileceği, hastaya yapılacak cerrahi işlem hakkında yol gösterici olabileceği fikrindeyiz. Testis torsiyonunda SWE ölçümlerinin daha kapsamlı çalışmalarla desteklenmesi önerilmektedir. Çalışmamızda örneklem büyüklüğümüz alt grup sayımız fazla olduğu için yetersizdir ve daha büyük örneklem ve klinik çalışmalarla desteklenmesi önerilir.
Üroloji polikliniğine başvuran ve aşırı aktif mesane bulguları saptanan hastalarda çocukluk çağı travmaları ve depresyon varlığının sorgulanması
Giriş: Aşırı aktif mesane (AAM) insanların iş üretkenliği, cinsel sağlığı ve ruh sağlığını etkileyen önemli bir hastalıktır. AAM'nin etyoloji net olmasa da fiziksel ve cinsel travmalarda son dönemde suçlanmıştır. Bizde çalışmamızda daha geniş kapsamlı bir tanımlama olan çocukluk çağı travması ile AAM ilişkisini araştırdık. Metod: Nisan 2020- Eylül 2020 tarihleri arasında polikliniğimize başvuran ve AAM semptomları olan 40 ve de AAM semptomu bulunmayan 40 hasta çalışmaya dahil edildi. 18 yaş altındaki hastalar, üriner sistem anomalisi olan ve cerrahi öyküsü olan hastalar çalışma dışı bırakıldı. Hastaların AAM durumunun değerlendirilmesi validasyonu yapılmış olan Uluslarası Kontinans Sorgulama Anketi Kısa Formu (ICIQ-SF), Aşırı Aktif Mesane Anketi (OAB-V8), Pelvik Taban Distres Envanteri(PFDI-20), İnkontinans Yaşam Kalitesi Skorlaması(SEAPİ) ve Beck Depresyon anketleri hem kontrol gubuna hem de hasta grubuna kendileri tarafından doldurtuldu. Bulgular:Yaş ortalamaları sırasıyla Grup 1 ve Grup 2'de 47,82 ± 14 ve 45,12 ± 15 (p=0,398), VKİ sırasıyla 29,35 ± 6,13 ve 27,70 ± 5,64 kg/m² idi (p=0,215). Her iki grubun yaş ve VKİ açısından istatiksel olarak anlamlı bir fark saptanmadı.SEAPİ, ICIQ-SF ve Beck depresyon skorları istatistiki anlamlı olarak Grup 1'de yüksek bulundu (20,3± 12,38 ve 3,5± 5,25; 12,225± 6,01 ve 1,425± 2,44; 19,8± 13,13 ve 7,875± 6,54; Grup 1 ve Grup 2, sırasıyla: p<0,001, p<0.001, p<0.001). Çocukluk çağı travma skoru ise Grup 1'de Grup 2'ye göre bir miktar yüksek olsa da (39,15± 13,15 ve 35,875± 8,80; sırasıyla), iki grup arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmadı (p=0,482). Sonuç:Aşırı aktif mesanenin depresyonla ve hayat kalitesiyle ilişkili olduğu buna ek olarak çocukluk çağı travmasıyla ilişkili olabilceği gösterilmiştir. Çocukluk çağı travmasının şiddeti ve süresinin inceleneceği ek çalışmalarla ilişkinin ayrıntılı ortaya konulabileceğini düşünmekteyiz. Anahtar kelimeler: Mesane, Çocuk travmaları, Depresyon
Prostat kanseri tanısı ile radikal prostatektomi yapılan hastalarda östrojen reseptörü α ve β' nın biyokimyasal rekürrense etkisinin analizi
Giriş: Prostat kanseri 50 yaşından itibaren erkeklerde en sık görülen ve başlıca androjen bağımlı bir kanser türüdür. Ancak prostat kanseri gelişiminde östrojenin de etkili olduğu gösterilmiştir. Östrojen reseptör alt tiplerinin nonmetastatik prostat kanseri hastalarındaki etkisi açısından literatürde çelişkili sonuçlar mevcuttur. Bu çalışma östrojen reseptörlerinin nonmetastatik prostat kanserinde, cerrahi sonrası biyokimyasal rekürrens üzerine etkisinin olup olmadığını göstermek için planlanmıştır. Gereç ve Yöntem: 01.01.2011 ile 31.12.2019 tarihleri arasında laparoskopik radikal prostatektomi uygulanan 514 hastanın verileri retrospektif olarak değerlendirildi. Tıbbi kayıtlarına ulaşılamayan, cerrahi sonrası patolojisi pT4 olan, cerrahi sınırı pozitif olan, lenf nodu tutulumu olan ve adjuvan hormonoterapi ve/veya radyoterapi alan hastalar çalışmadan dışlandı. Biyokimyasal rekürrens olan hastalar belirlendi. Kontrol grubu biyokimyasal rekürrens üzerine etkisi kanıtlanmış parametrelerin dahil edildiği ''Propensity Score Mathcing'' yöntemi ile 1:2 oranında oluşturuldu. İki gruptaki hastaların spesmenlerine östrojen α ve β antikorları kullanılarak immünohistokimyasal boyama uygulandı. Biyokimyasal rekürrense etkili bağımsız risk faktörlerini belirlemek için lojistik regresyon analizi uygulandı. Lojistik regresyon analizinde anlamlı çıkan değerler ile sağkalım analizi uygulandı. Bulgular: Medyan takip süresi 69,7 (30-130) ay idi. Hastaların klinikopatolojik özellikleri açısından iki grup arasında fark yoktu (p; >0,05). Lojistik regresyon analizinin sonucunda ERα negatif boyanıp ERβ pozitif boyanma istatistiksel olarak anlamlıydı (p: 0,048) ve bu grupta biyokimyasal rekürrens riskinin 5,8 kat azaldığı saptandı. Ayrıca bu grupta 5 yıllık biyokimyasal rekürrenssiz sağkalım oranı (%85,7' ye %66,1) anlamlı olarak daha yüksekti (p: 0,031). Sonuç: Östrojen reseptörlerinin biyokimyasal rekürrens için prediktif değeri mevcuttur. Ayrıca ERα negatif boyanıp ERβ pozitif boyanan grupta 5 yıllık biyokimyasal rekürrenssiz sağkalım oranı anlamlı olarak daha iyidir.
Seçilmiş böbrek taşı hastalarına uygulanan tüplü ve tüpsüz perkütan nefrolitotomi olgularının hemogram biyokimyasal parametreler ve postoperatif ağrı skorları yönünden değerlendirilmesi.
Amaç: Bu çalışmada, böbrek taşı hastalığının tedavisinde minimal invazivcerrahi bir yöntem olan Perkütan nefrolitotomi (PNL) ameliyatının Tüplü ve Tüpsüzolgularının biyokimyasal parametrelerin değişimleri, hemogram düşme oranları,ameliyat sonrası analjezik ihtiyaçları, hastanede kalış süreleri ve koplikasyonlarıbakımından karşılaştırılması.Hastalar ve Metod: Tek taraflı PNL ameliyatı yapılan toplam 50 hastaçalışmaya dahil edildi. Bunların 25'ine tüp takılmadı. Bütün hastaların ameliyat öncesiincelemeleri, ameliyat pozisyonu, ameliyat tekniği ve anestezi protokolü aynıydı.Ameliyat edilen tüplü ve tüpsüz hastaların hemogram düşme oranları, biyokimyasalparametrelerdeki değişiklikler postop analjezik ihtiyaçları, vizuel analog skorlar,hastanede kalış süreleri ve kopmlikasyonlar bakımında karşılaştırıldı.Bulgular: Operasyon tarafı ve giriş polü açısından iki grup arasında istatistikselfark saptanmadı. Operasyon süresi, pnömotik litotriptör vuru sayısı, kullanılanirrigasyon sıvısı hacmi ve operasyon sonrası hastanede kalış süresi ortalamalarıistatistiksel olarak tüplü grupta daha yüksektir. Ameliyat sonrası üreter kateterininçekilme süresi ortalaması tüpsüz grupta daha düşük olmasına rağmen fark anlamsızdır.Taştan tam temizlenme oranları açısından iki grup arasında anlamlılık görülmedi.Ancak artık taşların boyutu tüpsüz grupta daha yüksektir.İki gup arasında serum BUN, kreatinin ve elektrolit düzeylerinde ve hemogramparametrelerinde ameliyat öncesi ve sonrası ortalamalar arasında fark olmadığı tespitedildi. Operasyon sonrası ağrı kontrolü amacıyla uygulanan analjezik sayısı ve ayrıolarak NSAİD ve meperidine sayıları tüpsüz grupta daha düşük olmasına rağmengruplar arası fark anlamsızdır. Yüzeyel ağrı skoru her iki grupta da 1. saatten 24. saatekadar istatistiksel olarak oldukça anlamlı biçimde azalmıştır. Ancak iki grup arasındaağrı skoru ortalamalarında hiçbir saatte istatistiksel fark bulunmamıştır. Her ne kadar44tüplü grupta ameliyat ve ameliyat sonrası komplikasyon gelişen hasta sayısı tüpsüzgruba göre daha yüksek olmasına rağmen iki grup arasındaki farkın anlamsız olduğubulunmuştur. Her iki grup arasında hastanede kalış süreleri bakımında tüpsüz olguları1,8 günde tüplü grupta ise 4.08 günde hastaneden taburcu edildikleri görüldü.Sonuç: Çalışmamızda tüpsüz PNL'nin, belirgin hidronefrozu olmayan, karşıböbreğin sağlam olduğu, hafif- orta taş yükü olan basit böbrek taşlarının tedavisinde, taştemizliğini takiben işlemin sorunsuz olarak sonlandırıldığı olgularda uygulanabileceğinidüşünmekteyiz.Anahtar kelimeler: Taş hastalığı, tüpsüz PNL, nefrostomi tüpü, analjezik,biyokimya ve hemogram parametreleri.
Stres üriner inkontinanslı kadın hastalarda transobturator tape yönteminin erken ve orta dönem sonuçlarının değerlendirilmesi
Amaç: Stres Üriner İnkontinans (SUİ) tedavisinde 2001 yılında tanımlananTransobturator Tape (TOT) yönteminin erken ve orta dönem inkontinans veyaşam kalitesi üzerine etkinliğini ile güvenirliğini değerlendirmek.Gereç ve Yöntem: Çalışmaya SUİ yakınması ile üroloji polikliniğinebaşvuran hastalar dahil edildi. Daha önce inkontinans ve/veya pelvik organprolapsusu nedeniyle cerrahi geçirenler, ileri düzey sistemik hastalığı bulunanlarve urgency inkontinans komponenti baskın olan hastalar çalışmaya alınmadı.Hastaların preoperatif ve TOT uygulandıktan sonraki postoperatif 3, 6, 12. aylarve en son vizitte idrar kaçırıp kaçırmadıkları ve kullandıkları ped sayısı soruldu.Ayrıca yaşam kaliteleri ICIQ-SF (International Consultation on IncontinenceQuestionnaire-Short Form) sorgulama formu ile değerlendirildi. Wilcoxon signedrank testi ile istatistiksel anlam açısından incelendi.Bulgular: Çalışmaya yaş ortalaması 55,0 yıl (39?76) olan 41 hasta dahiledildi ve postoperatif ortalama 20,3 (5?35) ay takip edildi. Hastaların 25'indepür stres inkontinans 16'sında mikst inkontinans mevcuttu. Operasyonlarortalama 11,4 dk (9-15) sürdü. İnkontinans yönünden toplam 39 (% 95,1)hastada tam kür elde edilirken, 2 (%4,9) hastada başarısız olundu. Operasyonile ilgili erken ve uzun dönemde herhangi bir komplikasyon gelişmedi. Birhastada erken dönemde cinsel ilişkiye bağlı olarak vajen sütürlerinin açıldığı vetape'in vajende görüldüğü tespit edildi ve operasyonla düzeltildi. ICI?Q skoru,preoperatif ortalama 18,8 iken, postoperatif 3. ayda ortalama 1.7, 6. aydaortalama 1.27, 12. ayda 1.25 ve en son vizite 1,20 olarak ölçüldü. Preopdöneme göre post operatif tüm vizitlerde elde edilen ICI-Q skorları istatistikselolarak anlamlı düşüktü (p<0,000). Postoperatif dönemler kendi aralarındakıyaslandığında ICI-Q skorları açısından aralarında anlamlı bir farklılık yoktu(p>05).Sonuç: Kolay uygulanabilen, komplikasyon oranı düşük ve başarı oranıyüksek bir yöntem olan TOT SUİ tedavisinde tercih edilebilecek bir yöntemolarak gözükmektedir. Son yıllarda yüksek başarı oranlarıyla sık uygulanan biryöntem olmakla beraber daha uzun dönem sonuçlarını bildiren ve diğeryöntemlerle karşılaştıran çalışmalara ihtiyaç vardır.
Kompleks (staghorn, semistaghorn, multipl) böbrek taşlarında perkütan nefrolitotominin başarı ve komplikasyonlarının retrospektif olarak incelenmesi
Amaç: Temmuz 2007-Ocak 2010 tarihleri arasında İnönü Üniversitesi Tıp FakültesiÜroloji Kliniğinde kompleks böbrek taşları nedeni ile PNL ameliyatı uygulananhastaların başarı ve komplikasyon verileri retrospektif olarak değerlendirildi. PNLtekniğinin kompleks böbrek taşlarının tedavisindeki etkinlik ve güvenilirliğininbelirlenmesi amaçlandı.Hastalar ve Metod: Çalışmaya 61 hasta (68 renal ünite) alındı. Tüm hastalar yaş,cinsiyet, semptomlar, taş hastalığı nedeniyle önceden uygulanan işlemler ile yandaşhastalıkları içeren bir klinik sorgu formu ile değerlendirildi. Hastaların 7'sinde iki taraflıtaş ve 5'inde soliter böbrek vardı. Yedi hasta çocuk yaş grubundaydı. Bütün hastalarınameliyat pozisyonu, tekniği ve anestezi protokolü aynıydı. Hastalar 3-32 ay (14±7,31ay) takip edildi. Tüm hastaların taşsızlık durumu 3. gün çekilen DÜSG, gerektiğinde 1.ve 3.ayda çekilen DÜSG, USG, İVÜ veya nonkontrast spiral BT ile değerlendirildi.Rezidü taşı kalanlara ikinci işlem olarak ESWL, URS veya re-PNL girişimlerinden enaz biri uygulandı. Sonrasında rezidü taşı kalanlar başarısız olarak değerlendirildi.Gelişen komplikasyonlar majör ve minör olarak kaydedildi.Bulgular: 45 hastada (%66,2) ilk PNL operasyonu ile tam taşsızlık sağlandı. Yedi(%10,3) hastada Klinik önemi olmayan rezidüel fragman( KÖRF) saptandı. KÖRF ilebirlikte başarı oranı % 76,5 olarak bulundu. DÜSG'de rezidüsü olan 16 (%23,5) hastayaikinci işlem uygulandı. Bunlardan biri (%1,5) 1. ayın sonunda tamamen taşsız halegelirken, 15 (%22) hastada ek tedavilere devam edildi ve 3. ayın sonunda 12(%17,6) renal ünitede tamamen taşsızlık sağlandı. Toplam başarı oranı %95,6 oldu. Üç59(%4,4) renal ünitede ise ek tedavilere rağmen rezidü kalması nedeniyle başarısızlıklasonuçlandı. Girişimler 44 (%64,7) orta ve 16 (%23,5) alt, 2 (%2,9) üst pol kaliksine ve6 (%8,8) renal ünitede ise birden çok kalikse yapıldı. Giriş lokalizasyonu 64 (%94,1)subkostal, 2 (%2,9) interkostal ve 2 (%2,9)'de ikisi birlikte oldu. 62(%91,2) renalüniteye tek, 6 (%8,8) üniteye ise birden çok giriş uygulandı.Toplam % 26,5 majör, % 47,1 minör komplikasyon görüldü. Majör olarak 15(%22,1) hastada kanama görülmesi nedeniyle postop transfüze edildi. İki (%2,9)hastada uzamış hematüri nedeniyle postoperatif 7.ve 8. gün renal anjiografi ile AV fistülsaptanarak embolizasyonu yapıldı. 1 (%1,5) hastada hemopnömotoraks nedeniyle göğüstüpü takıldı. Minör olarak postop 15 (%22,1) hastada ateş, 3 (%4,4)'deüriner enfeksiyon, 3 (%4,4) `de perirenal hematom, 7 (10,3)'de ekstravazasyon görüldü.Dört (%5,9) hastada 48 saatin üzerinde uzamış idrar drenajı nedeniyle DJ stent takıldı.Sonuç: PNL ameliyatı kompleks böbrek taşı tedavisinde etkindir. Ancak komplikasyonolasılığı yüksek olduğundan dikkatle uygulanmalıdır.Anahtar Kelimeler: Kompleks Böbrek Taşları (Staghorn, Semistaghorn, Multipl),Perkütan Nefrolitotomi (PNL), Başarı, Komplikasyonlar
Testis iskemi/reperfüzyonu oluşturulmuş ratlarda apocyninin testis dokusu üzerine koruyucu ve tedavi edici etkilerinin araştırılması
Amaç: Testis torsiyonu çocuklarda ve adelosanlarda sık görülen, kısa zamanda müdahale gerektiren ürolojik acillerden biridir. Bu çalışmada amacımız testis torsiyonu sonrası dokudaki oksidatif stresi biyokimyasal, histopatolojik olarak belirlemek ve apocynin tedavisinin bu hasar üzerindeki etkilerini incelemektir. Materyal metod: 250-350 gr ağırlığında 32 adet wistar albino rat gelişi güzel olarak 4 gruba ayrıldı. 1.grup sham grubu olarak belirlendi. 2. grupta torsiyon + detorsiyon oluşturuldu, 3. grupta 2.gruba uygulanan prosedüre ek olarak torsiyonun (iskemi) 210. dk?sında tek doz salin tedavisi intraperitoneal uygulandı (10ml/kg ). 4. grupta 2. gruba uygulanan prosedüre ek olarak iskeminin 210. dk?sında tek doz apocynin tedavisi intraperitoneal uygulandı. (20 mg/kg ). Sham grubu hariç diğer gruplara 240 dk `lık torsiyon sonrasında 60 dk detorsiyon (reperfüzyon) uygulandıktan sonra sol orşiektomi yapılıp ratlardan kan örnekleri alınarak ötenazi uygulandı ve işleme son verildi. Bulgular: MDA, TOS ve OSİ değerleri I/R ve I/R+SF grubunda Sham grubuna göre anlamlı olarak artmış izlendi. Süperoksit dismutaz, CAT, GPX ve GSH değerleri IR ve IR+SF grubunda Sham grubuna göre anlamlı olarak azalmış izlendi. Malonoldialdehit, TOS ve OSİ değerleri I/R+Apocynin grubunda I/R ve I/R+SF gruplarına göre anlamlı olarak azalmış, SOD ve CAT değerleri ise anlamlı olarak artmış izlendi. Myeloperoksidaz değeri I/R+Apocynin grubunda I/R ve I/R+SF gruplarına göre azalmış, TAK değeri ise I/R+Apocynin grubunda I/R ve I/R+SF gruplarına göre artmış izlensede tüm gruplar arasında istatiksel olarak anlamlı bir fark bulunmadı. İskemi reperfüzyon yapılan gruplarda tübül çapının azaldığı, ancak apocynin tedavisi verilen grupta seminifer tübüllerinin ortalama çapının I/R grubuna göre istatistiksel olarak anlamlı derecede arttığı saptandı. Sonuç: Torsiyon sonrasında oksidatif enzimlerde, lipid peroksidasyonda artış testis dokusunda oksidatif stresin geliştiğini ortaya koymaktadır. Çalışmamızın bulguları ışığında apocyninin testisteki oksidatif stresi azalttığını gözlemledik. Bu tedavi modalitesinin insanlarda rutin kullanıma dahil edilebilmesi için randomize, prospektif, geniş kapsamlı ve uzun dönem takip sonuçlarına sahip çalışmaların yapılması gerektiğini düşünmekteyiz.
Malatya Yeşilyurt bölgesinde 35 yaş üzerindeki erkeklerde prostatizm semptomlarının prevalansı ve prostat spesifik antijen serum düzeyleri
BOLUM VII ÖZET Malatya ili Yeşilyurt ilçesinde Kasım 1995 ile Mart 1996 tarihleri arasında 35-85 yaş erkek populasyonünu kapsayan epidemiyolojik bir araştırma yapılmıştır. Çalışmaya alınan 507 kişi %50 sistematik ömeklem alınarak seçilmiştir. Ortalama yaş 55'dir. Modifiye Boyarsky semptom skorunun uygulanmasıyla prostatizm prevalansı %17.8 olarak bulunmuştur. Noktüri %49.5, intermittency %28.2, disüri %24. 1, idrar kalibre ve projeksiyonunun azalması %23.1, pollaküri %21.9, urgency %19.3, tenninal dribbling %18.9, hesitancy %10.5, postvoiding rezidü hissi %7.1 oranmda tüm yaş gruplanmn ortalamaları olarak saptanmıştır. Disüri ve polaküri yönünden yaş grupları arasında istatistiki fark bulunamamıştır (p>0.05).Diğer semptomlar ve semptom skor toplamları 55 yaş ve üzerinde belirgin olarak artmaktadu (p<0.05). Yaşa göre PSA ortalamalarının artışı 55 yaş ve üzerindeki grupta istatistiki olarak anlamlıdır (p<0.05). Rektal muayenede prostatın büyüklüğü, semptom skora toplamı ve PSA ile yalandan ilişkilidir (p<0.01 ve p<0.05). Dijital rektal muayene yapılan 507, transrektal ultrasonografi yapılan 28 kişide prostat karsinomunu düşündürecek diagnostik kriterler saptanmamııştır. Seram PSA değeri 37 kişide (%7.3) 4 ng/ml ve üzerinde bulunmuş, bu hastaların 28 'ine transrektal ultrasonografi ve biopsi yapılabilmiştir.Patoloji sonuçlan 23 hastada BPH (%79.3), 4 hastada prostatit (%13.8), 1 hastada da prostat karsinomu (%6.9) şeklindedir.Bu hastaların ortalama prostat ağırlıkları 38.67±3.90 gr ortalama PSA dansitleri 0.33+0.07 dir.Yine transrektal ultrasonografi yapılan kişilerde prostat ağırlığı ile, semptom skor toplamı ve PSA değerleri arasındaki ilişkiler istatistiki olarak anlamlı bulunmuştur (p<0.05). 4535 yaş ve üzerinde transüretral ve açık prostatektomi prevalansı %4.1'dir. Prevalans 35-44, 45-54, 55-64, 65-74, 75 yaş ve üzeri gruplarda sırasıyla %0.8, %0.9, %4.6, %7.1, %17.2 olarak tespit edilmiştir. Prostatizm semptomlarının özellikle yaşam kalitesini etkileyerek önemli bir sağlık sorunu oluşturduğu sonucuna varılmış, birinci basamaktaki hekimlerle ürologların koordineli çalışmasıyla morbidite ve komplikasyonlarm en aza indirgenebileceği düşünülmüştür. 46
Varikoselli hastalarda pampiniform pleksus ile brakial ven arasındaki kan gazı değerlerinin karşılaştırılması
ÖZETVARİKOSELLİ HASTALARDA PAMPİNİFORM PLEKSUS İLE BRAKİAL VENARASINDAKİ KAN GAZI DEĞERLERİNİN KARŞILAŞTIRILMASIAMAÇ: Varikosel erkek infertilitesinin düzeltilebilir en sık nedenidir ve bugüne kadar patofizyolojisi tam olarak aydınlatılabilmiş değildir. Bu çalışmada,dilate pampiniform pleksus ve brakial ven arasındaki kan gazı değerlerinikarşılaştırarak, varikoselli hastaların testis dokusunun oksijenizasyonunda vemetabolizmasında bir değişiklik olup olmadığını göstermeyi amaçladık.Bilgilerimize göre literatürde kan gazı değerlerinin karşılaştırıldığı böyle birçalışma yoktur.GEREÇ VE YÖNTEM: Üroloji Polikliniği' ne başvuran ve varikosel tanısıylavarikoselektomi yapılan hastalardan 52 tanesi çalışmaya alındı. Varikoselektomiesnasında en dilate venden ve eşzamanlı sol brakial venden kan gazları alınarakpH, laktat, pO2, SO2, pCO2, HCO3- değerleri ölçüldü ve ortalamaları karşılaştırıldı,p değerinin 0,05' in altında olması istatistikû olarak anlamlı kabul edildi.BULGULAR: Hastaların yaş ortalaması 24,4 (17-49) yıldı. Hiçbir hastadaherhangi bir sistemik hastalık yoktu. Hastaların 43' ünde (% 82,7) sol, 8' inde(% 15,4) hastada bilateral, 1' inde (% 1,9) sağ varikosel mevcuttu.Pampiniform pleksus ile brakial ven kan gazları değerleri arasında pH, pO2 veSO2 değerleri arasında anlamlı fark yok iken, pCO2 ve HCO3- değerleri anlamlıdüşük, laktat değeri anlamlı yüksek çıktı. Ancak bu anlamlı farklılıklara rağmenölçülen değerler normal kan gazı değerleri içerisindeydi.SONUÇ: Çalışmamızda kan gazı değerlerine göre, varikosel etkisi altındakitestisle periferik doku karşılaştırıldığında testiste oksijen tüketiminin azaldığı vemetabolizmanın yavaşladığı yönünde istatistikû olarak anlamlı farklılıklar olmaklaberaber testisten elde edilen değerlerin normal venöz kan gazı değerleri41içerisinde kaldığını gördük. Bu değerlerin normal sınırlar içerisinde olmasıazalmış oksijen tüketimi ve matabolizma yavaşlamasının varikoselin testisüzerindeki olumsuz etkisini açıklayamamaktadır. Bu konuda ileride yapılacakçalışmalara ihtiyaç vardır.Anahtar kelimeler: Varikosel, varikoselektomi, kan gazları42
Transrektal ultrasonografi eşliğinde prostat biyopsisi öncesinde povidon iodin ve B.T enema karışımı ile rektal temizliğin işleme bağlı enfektif komplikasyonlara etkisi
Amaç: Transrektal prostat biyopsi yapılacak hastalara işlem öncesi B.T enema + Povidon İodin karışımı ile yapılan rektal temizliğin işleme bağlı enfektif komplikasyonlara olan etkisini prospektif olarak incelemeyi amaçladık. Gereç ve Yöntem: Hitit Üniversitesi Klinik Araştırmalar Etik Kurulu tarafından alınan 40600303/604.02 numaralı kararı sonrası Eylül 2023 ve Mart 2024 tarihleri arasında üroloji polikliniğine başvuran, PSA yüksekliği veya PRM'de şüpheli lezyon varlığı nedeniyle ilk kez transrektal prostat biyopsi yapılması planlanan hastalar, rektal mukoza temizliği amacıyla rektal B.T enema + Povidon İodin karışımı veya sadece B.T enema kullanılarak oluşturulan 60'ar kişilik 2 gruba prospektif olarak randomize edildi. Tüm hastalara işlemden 1 gün önce antibiyotik profilaksisi başlandı ve işleme başlamadan hemen önce povidon iodin ile rektal mukoza temizliği uygulandı. Kontrol grubundaki hastalara işlemden 1 saat önce rektal B.T enema uygulanırken çalışma grubundaki hastalara işlemden 1 saat önce B.T enema ile 10cc povidon iodin karıştırılarak rektal olarak uygulandı. İşlem sonrası hastalar hematüri, hematospermi, rektal kanama, ateş, akut üriner retansiyon, hospitalizasyon, sepsis durumu, idrar kültürü ve kan kültürleri açısından değerlendirilip karşılaştırıldı. Bulgular: Çalışmaya 120 hasta dahil edildi. Kontrol grubundaki 6 hastanın (%10) idrar kültürü pozitif iken çalışma grubundaki hastaların idrar kültürleri steril görüldü ve istatistiksel olarak anlamlı bulundu (p=0,046). Ateşli üriner enfeksiyon nedeniyle kontrol grubunda 6 hasta (%10), çalışma grubunda 2 hasta (%3,3) hospitalize edildi. Hematüri, hematospermi, rektal kanama ve akut üriner retansiyon oranları arasında fark görülmedi. Sonuçlar: Bu çalışmada B.T enema + Povidon iodin karışımı ile yapılan rektal temizlik ile transrektal biyopsi sonrası pozitif idrar kültürü oranında anlamlı düşüş görülmüştür. Ateşli üriner enfeksiyon nedeniyle hospitalizasyon ve sepsis durumunda sayısal olarak düşme eğilimi görülse de istatistiksel olarak farklılık izlenmedi. Daha fazla hasta sayısı ile yapılacak geniş hasta sayılı çalışmalarda daha net veriler elde edilebilir. Anahtar Kelimeler: Prostat biyopsi, B.T enema, Povidon iodin, Enfeksiyon
Mesane tümörlerinde klor iyon kanallarının etkisi
Mesane kanseri genitoüriner kanserler içinde ikinci sıklıkta görülmekte olup, üçüncü sıklıkta ölüme sebep olmaktadır ve yaklaşık %20'si ölüm ile sonuçlanmaktadır. Bu çalışmada patolojik olarak mesane tümörü saptanan hastalardaki klor (Cl-) iyon kanallarının varlığının ve etkinliğinin ortaya konulması amaçlanmıştır. Mayıs 2016 Ocak 2018 tarihleri arasında hematüri şikâyeti ile Üroloji Kliniği'ne başvurup yapılan tetkiklerde (üriner ultrasonografi (USG), bilgisayarlı tomografi (BT) ürografi vb.) mesane tümörü ön tanısı ile sistoskopi ve transüretral rezeksiyon tümör (TUR-T) operasyonu yapılan 55 mesane tümörlü hasta ve kontrol grubu olarak 30 hasta olmak üzere 85 hasta çalışmaya dahil edildi. Elde edilen materyaller tıbbi genetik laboratuvarında Real time polimer zincir reaksiyonu (RT-PCR) tekniği kullanılarak değerlendirmeye tabi tutuldu. Normal ve tümörlü dokulardaki ilgili gen ekpresyonlarının belirlenmesi için Spearman Korelasyon testi, normal ve tümörlü dokulardaki ilgili gen ekpresyon pozitifliklerinin karşılaştırılması için ki kare analizleri kullanılacaktır. P<0,05 değeri istatistiksel açıdan anlamlı kabul edilmiştir. RT-PCR tekniği kullanılarak yapılan çalışmamızda klor iyon kanalı 3 (CIC-3) gen ekspresyonunun tüm kanser dokularında kontrolle karşılaştırıldığında anlamlı olarak arttığı gözlenirken, klor iyon kanalı 1 (CIC-1) gen ekspresyonunda ise kontrol grubuna göre anlamlı bir artış saptanmamıştır. Çalışmamızda özellikle CIC-3 ile ilgili elde ettiğimiz veriler, insanlarda mesane tümörünün tedavisinde kullanılabilmesi yönünden umut vericidir. Bu konu hakkında yapılacak daha geniş katılımlı çalışmalar olası yeni medikal tedavi modellerinin gelişmesini sağlayacaktır. Anahtar sözcükler: Mesane, Tümör, Klor, İyon Kanalı.
Radikal prostatektomi operasyonunun kavernozal düz kas üzerine etkilerinin korpus kavernozum elektromiyografisi ile incelenmesi
Radikal prostatektomi sonrası görülen en önemli komplikasyonlardan birisi erektil disfonksiyondur ve bunun başlıca sebebi prostat etrafında bulunan ve penisin ana otonomik desteğini sağlayan kavernöz sinirlerin operasyon sırasında hasarlanmasıdır. Penisin otonomik desteğini kaybetmesi sonucu gelişen oksidatif stres ve apoptozis süreçleri sonucunda kavernöz cisimlerde düz kas / kollajen oranı azalır ve bu durum ereksiyon mekanizmasında bozulmaya yol açar. Korpus kavernozum elektromiyografisi, penisin otonomik fonksiyonu ve kavernöz düz kas fonksiyonunun değerlendirilmesini sağlayan non-invaziv bir testtir. Bu çalışmada radikal prostatektomi operasyonunun bilateral sinir korunması, tek taraflı sinir korunması ve sinir korunmaması durumuna göre korpus kavernozum elektromiyografisinde sebep olduğu değişikliklerin değerlendirilmesi ve bu değişikliklerin erektil fonksiyonlar açısından klinik yansımasının incelenmesi amaçlanmıştır. Çalışmaya prostat kanseri nedeni ile radikal prostatektomi uygulanan 44 hasta dahil edilmiştir. Hastalar radikal prostatektomi sırasında bilateral sinir korunan (n = 21), tek taraflı sinir korunan (n = 12) ve sinir korunmayan (n = 11) hastalar olmak üzere 3 gruba ayrılmıştır. Gruplardaki tüm hastalara operasyon öncesi ve operasyon sonrası 3. ayda korpus kavernozum elektromiyografisi testi uygulanmıştır. Korpus kavernozum elektromiyografisi kaydı sırasında intrakavernozal 60 mg papaverin uygulaması ile ereksiyon tetiklenmiştir. Papaverin uygulaması öncesi ve sonrası elektromiyografi dalgalarının amplitüd değerleri kaydedilmiştir. Papaverin uygulaması sonrası elektromiyografi dalgalarındaki amplitüd değerindeki düşme yüzdesi olarak tanımlanan relaksasyon dereceleri hesaplanmıştır. Hastalara ayrıca operasyon öncesi ve operasyon sonrası 3. ve 12. aylarda uluslar arası erektil işlev formu (IIEF)-5 sorgulaması yapılmıştır. Gruplar arasında pre-operatif IIEF-5 skorları ve kavernöz düz kas elektromiyografisi değerlerinde anlamlı fark izlenmemiştir (p > 0,05). Post-operatif 3. ayda yapılan korpus kavernozum elektromiyografisinde; bilateral sinir korunan hastalarda kavernöz düz kas relaksasyon derecesi tek taraflı sinir korunan ve sinir korunmayan hastalara göre anlamlı düzeyde daha yüksek izlenirken (sırasıyla p = 0,010 ve p = 0,032), tek taraflı sinir korunan ve sinir korunmayan hastalar karşılaştırıldığında iki grup arasında anlamlı fark izlenmemiştir (p > 0,05). Bilateral sinir korunan hastaların 3. ve 12. ay IIEF-5 skorları diğer 2 gruba göre anlamlı düzeyde yüksek bulunmuştur (sırasıyla p = 0,004 ve p < 0,001). Yapılan regresyon analizinde operasyon sonrası 3. ayda saptanan relaksasyon derecesinin, sinir korunup korunmamasından bağımsız olarak operasyon sonrası 12. ay IIEF-5 skorunu predikte ettirdiği tespit edilmiştir (p = 0,034). Sonuç olarak, radikal prostatektomi sonrası erken dönemde yapılan korpus kavernozum elektromiyografisi, hastaların uzun dönem erektil fonksiyonları için prediktif değere sahiptir. Kolay uygulanabilen ve non-invaziv bir test olan korpus kavernozum elektromiyografisi radikal prostatektomi sonrası hasta yönetiminde önemli bir yer edinme potansiyeline sahiptir.
Erektil disfonksiyonlu hastalarda yeni bir oksidatif parametre: Tiyol disülfid homeostazisi
Erektil disfonksiyon (ED), yaygın görülen bir ürolojik hastalık olup özellikle "organik kaynaklı impotans" genç erkek hastaları hem yaşam kalitesi hem de psikososyal açıdan ciddi olarak etkileyen önemli bir sağlık sorunudur. Mevcut durumun etiyolojisi halen daha tam olarak aydınlatılabilmiş değildir. Erektil disfonksiyonun etiyolojisinde yer alan faktörlerin açığa kavuşturulmasının; hastalığın erken tanı ve tedavisinde yeni çığırlar açacağı düşünülmektedir. Oksidatif stres ile ED arasındaki ilişkinin kanıtı yetersizdir; ancak, giderek artan sayıda çalışma, ED patogenezinde reaktif oksijen türlerinin (ROT) oluşumu ve vücut antioksidan savunmaları arasında bir dengesizliğin rolünü bildirmiştir. Erektil disfonksiyonda etiyolojiyi ortaya koymak için pek çok test geliştirilmiştir. Son yıllarda kullanılan tiyol oksidatif stres testi de erektil disfonksiyon etiyolojisinde rol alan oksidatif stresin rolünü belirlemede kullanılan yöntemlerden biridir. Bu çift taraflı dengenin 1979 yılından beri ancak tek tarafı ölçülebilinirken, Erel & Neşelioğlu'nun geliştirdiği yeni yöntemle her iki değişken düzeyi de ayrı ayrı ve toplamsal olarak ölçülebilmekte ve hem bireysel hem de bütünsel olarak değerlendirilebilmektedir. Tiyol-Disülfid Homeostazisi yaşamsal bir öneme sahiptir. Diğer oksidatif parametreler kullanılarak erektil disfonksiyonun etiyolojisi açıklanmaya çalışılmış ancak ED hastalarında bu yeni test kullanarak plazmadaki oksidatif stresin etkisi araştırılmamıştır. Bu nedenle Tiyol – Disülfid Homeostazisi testi ile erektil disfonksiyonlu hastalarda oksidatif/antioksidatif denge araştırılmıştır. Anahtar Kelimeler: Erektil Disfonksiyon, Tiyol-Disülfid Homeostazisi, Yeni Oksidatif Parametre
Vezikoüreteral reflülü çocuklarda subüreterik enjeksiyon öncesi ultrasonografi ile ölçülen subüreterik tünel uzunluğu, mesane duvar kalınlığı ve distal üreter çapının tedavi başarısı ile ilişkisi
Primer vezikoüreteral reflülü (VUR) çocuklarda subüreterik enjeksiyon tedavisi öncesi ultrasonografi (USG) ile ölçülen subüreterik tünel uzunluğu (detrüsör giriş-orifis mesafesi), mesane duvar kalınlığı ve distal üreter çapının tedavi başarısı ile ilişkisini değerlendirmek amaçlandı. Çalışmamıza bu amaç doğrultusunda 2020-2022 yıllarında primer VUR nedeniyle subüreterik enjeksiyon yapılan 1-16 yaş arasında 35 hasta (53 renal ünite) dahil edildi. Veriler prospektif olarak toplanıp değerlendirildi. Hastalara ameliyat öncesi yapılan USG ile üreter orifisi konumundaki mesanenin duvar kalınlığı, subüreterik tünel uzunluğu ve üreter distal çapı ''mm'' olarak ölçüldü ve kaydedildi. Aynı zamanda yaş, cinsiyet, VUR derecesi, taraf, hidronefroz derecesi, başvuru şikayeti, mesane-bağırsak disfonksiyonu, renal skar bulguları kaydedildi. Bu verilerin tedavi başarısı üzerine etkisi değerlendirildi. Hastaların ortalama yaşı 6,83 ± 3,84 yıl olarak hesaplandı. Hastaların 32' si kız (%91,4), 3'ü erkekti (%8,6). Hastaların 6' sında (%17,1) reflü sağ tarafta iken, 11' inde sol (%31,4), 18' inde (%51,4) bilateraldi. Sağda en sık grade 3 (%25,7), solda ise grade 4 reflü (%34,3) izlendi. Ameliyatın genel başarısı %79 (n=42/53) olarak hesaplandı. Başarısız ve başarılı gruplar yaş, cinsiyet, VUR derecesi, taraf, bilateralite, hidronefroz derecesi, başvuru şikayeti, mesane-bağırsak disfonksiyonu, mesane duvar kalınlığı ve distal üreter çapı açısından karşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı farklar saptanmadı (p0,05). Başarılı grupta 16 hastada (%38,1) renal skar, başarısız grupta 10 hastada (%90,9) renal skar mevcuttu. Başarılı ve başarısız gruplar arasında renal skar varlığı açısından istatistiksel olarak anlamlı bir fark saptanmıştır (p=0,002). Başarısız olan grupta detrüsör orifis mesafesi ortalama 7,32 ± 3,15 mm, başarılı olan grupta ise 10,64 ± 3,78 mm olarak ölçülmüştür. Her iki grup arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark ortaya çıkmıştır (p=0,004). Detrüsör orifis mesafesinin üreter distal çapına oranına (D/Ü oranı) bakıldığında başarısız olan grupta ortalama 1,37±0,45 olarak hesaplanmış iken başarılı olan grupta 2,12±0,83 olarak hesaplanmıştır. Başarısız olan grupta bu oranın başarılı olan gruba göre anlamlı olarak düşük olduğu görülmüştür (p=0,006). Detrüsör orifis giriş mesafesi <7,4 mm olanlarda başarısızlık ihtimali %81,82 (%95 CI=48,2-97,7), bu değerin üstünde olanlar için başarı ihtimali %80,95 (%95 CI=65,9-91,4) olarak tahmin edilmiştir. VUR' un endoskopik enjeksiyon tedavisinin başarısını öngörme, hastanın ebeveynlerinin bu doğrultuda bilgilendirilmesi ve uygun tedavi yöntemine karar verilebilmesi açısından USG ile ölçülen detrüsör orifis mesafesi ve D/Ü oranı güvenilir parametrelerdir. Anahtar Kelimeler: vezikoüreteral reflü, subüreterik tünel, endoskopik enjeksiyon
Tekrarlama riski yüksek üriner sistem taş hastalığı olan hastalarda risk faktörlerine göre uygulanan spesifik ve nonspesifik medikal tedavilerin nüks oranlarına etkisi
Rekürrens açısından yüksek riskli taş hastalarına var olan metabolik risk faktörüne göre spesifik medikal tedavi önerilerek, risk faktörü olmayan taş hastalarına ise yaşam tarzı değişikliklerine ek olarak nonspesifik medikal tedavi önerilerek hastalar takip edildi ve hastaların nüks açısından değerlendirilmesi amaçlandı. Çalışmaya 18 yaş üzeri rekürrens açısından yüksek riskli 64 üriner sistem taş hastası dahil edildi. Bu hastaların kontrastsız bilgisayarlı tomografi ile var olan taşları tespit edildikten sonra hastalara uygun yöntem ile taşsızlık sağlandı. Postoperatif dönemde hastalara çekilen düz karın grafi ve üriner ultrasonografi ile taşsızlık sağlandığı doğrulandı. Ardından hastalara detaylı metabolik değerlendirme yapıldı. Elde edilen taş fragmanları X ışını difraksiyon yöntemi ile analiz edildi. Ardından hastalar taş çeşitlerine ve metabolik risk faktörü taşıyıp taşımamalarına göre gruplandırıldı. Metabolik risk faktörü taşıyanlara spesifik medikal tedavi, taşımayanlara ise nonspesifik tedavi uygulandı ve nüks açısından değerlendirildi. Hastalarda yapılan taş analizine göre en sık saptanan taş çeşidi %68,8 oranda kalsiyum oksalat taşı idi. Hastaların %65,6'sında metabolik risk faktörü varlığı tespit edildi. Hastalarda izlenen en sık metabolik risk faktörü ise %53,1 oranında hipositratüri idi. Hastaların ortalama 2 yıllık takipleri süresince nüks oranı %15,6 olarak bulundu. Spesifik medikal tedavi uygulanan ve nonspesifik tedavi ile takip edilen hastalar arasında 2 yıllık takip süresince rekürrens açısından benzer oranlar bulundu. Üriner sistem taş hastalığında rekürrensi önlemek açısından yaşam tarzı değişiklikleri ve medikal tedavi önemli bir yer tutmaktadır. Literatürde spesifik medikal tedavinin gerekliliğini savunan ve karşı çıkan çalışmalar bulunmaktadır. Biz de çalışmamızda spesifik medikal tedavi uygulanan rekürrens açısından yüksek riskli hastalarda nüks oranlarının azaldığını ve rekürrens açısından düşük riskli hastalardakine benzer seviyelere gerilediği sonucuna ulaştık.
Robotik radikal prostatektomi sonrası pT3 patolojiye sahip hastaların postoperatif tedavi yönetimi ve onkolojik sonuçlar
Beklenen yaşam süresinin ve yaşlı nüfusun artmasına paralel olarak prostat kanseri insidansı yaşla birlikte artmakta(1), erkekler için dünyada önemi gittikçe artan bir hastalık olarak karşımıza çıkmaktadır. Prostat kanserinin altın standart tedavisi, 10 yıldan fazla yaşam beklentisi olan hastalarda radikal prostatektomidir. 2000'li yılların başından itibaren uygulanmaya başlayan robot yardımlı radikal prostatektomi ise bu tedaviye getirilmiş minimal invaziv bir alternatif yaklaşım olarak gün geçtikçe önem kazanmaktadır. Patolojik T3 prostat kanseri ekstraprostatik yayılım anlamına gelmektedir ve daha agresif bir hasta grubunu içeren bu hastalığın tedavi yönetimi konusunda hala fikir birliğine varılamamıştır(2). pT3 prostat kanserinin tedavi yönetimi hakkında standart bir protokol oluşmaması sebebiyle yapılan bu çalışmayla literatüre ve ileride oluşturulacak tedavi algoritmalarına katkı sağlamak amaçlanmıştır. Kliniğimizde 2010-2017 yılları arasında robot yardımlı laparoskopik prostatektomi uygulanmış olan ve patoloji sonucu T3 olarak gelen 483 hasta retrospektif olarak incelenmiştir. Preoperatif hormonoterapi, kemoterapi veya radyoterapi alan hastalar; postoperatif kemoterapi alan hastalar; klinik t1a ve t1b olan hastalar ile takip süresi 36 ayın altında olan hastalar çıkarılmış ve toplam 326 hasta çalışmaya dahil edilmiştir. Bu hastalar için postoperatif uygulanan tedavi yöntemleri karşılaştırılarak onkolojik sonuçlar değerlendirilmiştir. Çalışmada PSA nüksü için sınır değer 0,2 ng/mL olarak alınmıştır. Hastaların tümüne PSA nüksü gerçekleşene kadar tedavisiz izlem uygulanmış, PSA nüksü gerçekleştikten sonra ise hastalara kurtarma tedavileri verilmiştir. Hastalara PSA nüksüne kadar tedavisiz izlem uygulanmış; PSA nüksünden sonra ise hastalara kurtarma tedavileri verilmiştir. Bu tedaviler radyoterapi, hormonoterapi veya radyoterapi+hormonoterapi alan hastalar olacak şekilde gruplandırılmıştır. Biyokimyasal nüks saptanan hastaların hangi özellliklerinin PSA nüksünü artırdığına dair istatistiksel analizler yapılmıştır. 3 ve 5 yıllık biyokimyasal nükssüz sağkalım, kanser spesifik sağkalım ve genel sağkalım değerleri hesaplanmış ve literatürdeki verilerle karşılaştırılmıştır. Anahtar kelimeler: pT3 prostat kanseri, robot yardımlı laparoskopik radikal prostatektomi, postoperatif tedavi, onkolojik sonuçlar
Vezikoüreteral reflü tedavisinde subüreterik enjeksiyon materyallerinin etkinliklerinin karşılaştırmalı değerlendirmesi; dekstranomer hyaluronik asit ve poliakrilat polialkol kopolimer
Vezikoüreteral reflü (VUR) gelişmekte olan ülkelerde önlenebilir son dönem böbrek yetmezliğinin sık karşılaşılan nedenlerindendir. Tedavisinde palyatif yöntemler, endoskopik ve açık cerrahi yöntemler, uygun hastalara uygulanmaktadır. Çalışmamızda endoskopik subüreterik enjeksiyon tedavisinde kullanılan materyallerden olan Dekstranomer Hyaluroik Asit (DxHA) (Urodex®, Dexell®) ile Poliakrilat Polialkol Kopolimer (PPC)(Vantris®)'in etkinliklerini karşılaştırmayı amaçladık. Ortalama takip süresi 14 ay olan çalışmada DxHA grubunda ortalama yaşı 8.4 olan 50 renal üniteye (E:17, K:33), PPC grubunda ortalama yaşı 5.4 olan 50 renal üniteye (E:21, K:29) subüreterik enjeksiyon tedavisi uygulandı. Altıncı ayda VCUG sonuçları karşılaştırıldı. DxHA grubunda 2 renal ünitede evre I, 7 renal ünitede evre II, 18 renal ünitede evre III, 13 renal ünitede evre IV, 10 renal ünitede evre V VUR mevcuttu. PPC grubunda ise evre I olan 3 renal ünite, evre II olan 5 renal ünite, evre III, IV ve V VUR olan 14'er renal ünite mevcuttu. Bunlardan DxHA grubunda 39'u, PPC grubunda ise 36'sı primer olguydu. Çalışmanın sonunda DxHA ve PPC grubunda sırasıyla %32 ve %56'lık tam iyileşme gözlendi (p=0.016). DxHA ve PPC grubunda sırasıyla %61 ve %82 renal ünitede evrede gerileme gözlendi (p=0.027). Sekonder enjeksiyon uygulanan hastalarda ise DxHA grubunda 11 hastanın 5'inde tam iyileşme izlenirken, PPC grubunda 16 hastanın 7'sinde tam iyileşme izlendi. Her iki materyalin sonuçlarına baktığımızda genel anlamda PPC'nin istatistiksel anlamlı farklılık oluşturacak düzeyde daha etkin bir iyileşme sağladığını görsekte daha uzun takip süreli daha geniş serilere ihtiyaç duyulmaktadır. Anahtar kelimeler: Vezikoüreteral reflü, dekstranomer hyaluronik asit, poliakrilat polialkol kopolimer
Metastatik prostat kanserli hastaların tedavisinde gnrh agonisti olarak kullanılan leuprolide asetate 22.5 MG ile goserelin asetate 10.8 MG ilaçlarının kastrasyon üzerine olan etkilerinin karşılaştırılması
Prostat kanseri erkeklerde en sık izlenen kanser olup yavaş seyirli bir kanser olmasına rağmen her yıl çok sayıda erkek bu sebeple ölmektedir. Prostat kanseri lokal, lokal ileri evre ve metastatik olarak 3 gruba ayrılabilir. Tedavisinde hastalığın evresi, hastanın yaşı, metastaz olup olmaması gibi faktörlere bağlı olarak birçok seçenek vardır. Bunlar arasında bekle-gör tedavisi, aktif izlem, radikal prostatektomi, radyoterapi, hormonal tedaviler, brakiterapi, kriyoterapi, hifu (yüksek yoğunluklu odaklanmış ultrason) bulunmaktadır. Çalısmamızda metastatik prostat kanserli hastaların tedavisinde GnRH agonisti olarak kullanılan leuprolide acetate 22.5 mg ile goseraline acetate 10.8 mg ilaçlarının kastrasyona olan etkilerini 2 yıl süreyle karşılaştırmayı amaçladık. Yeni tanı almış ortalama yaşları 65.5 olan 25 hastaya goseraline acetate 10.8 mg tedavisi, ortalama yaşı 64.4 olan 25 hastaya ise leuprolide acetate 22.5 mg tedavisi başlandı. Leuprolide acetate 22.5 mg tedavisi alan grupta ortalama Gleason skoru 7.8 iken goseraline acetate 10.8 mg tedavisi alan grupta ise ortalama Gleason skoru 7.84' idi. Leuprolide acetate 22.5 mg tedavisi alan toplam 2 hastanın (%8) testosteron seviyeleri kastrasyon düzeyinin üzerine çıkmıştır. Goseraline acetate 10.8 mg tedavisini kullanan toplam 3 hastanın (%12) testosteron seviyeleri kastrasyon düzeyinin üzerine çıkmıştır. 2 grup arasında 2 yıllık takipleri sırasında kastrasyon seviyesinin üzerine çıkan hasta sayıları karşılaştırıldığında istatiksel olarak anlamlı fark saptanmadı. Ancak çalışma sonucunda görülmüştür ki Gleason skoru yüksek olan (>9), tanı anında birden fazla metastaz saptanan, takipleri sırasında PSA değerleri >5 olan hastalarda yüksek ihtimalle kullanılan GnRH agonistinden bağımsız olarak testosteron seviyeleri daha erken kastre düzeyin üzerine çıkmaktadır. Çalışmamız sonucunda iki ilaç arasında benzer sonuçlar görsekte daha uzun süreli daha geniş serilere ihtiyaç duyulmaktadır.
Böbrek taşlarının cerrahi tedavisinde ultra-mini perkütan nefrolitotomi
Amaç: Böbrek taşlarının tedavisinde ultra-mini perkütan nefrolitotominin (UMP) etkinlik ve güvenilirliğini saptamak. Materyal-Metod: Ekim 2014- Mayıs 2015 tarihleri arasında UMP yapılan 35 hastanın demografik verileri ve operatif verileri prospektif olarak kaydedildi. Tüm hastalarda standart olarak floroskopi altında toplayıcı sistemine giriş yapıldıktan sonra trakt tek aşamalı olarak 13Fr.'e kadar dilate edildi. 3.5 Fr. optik ile toplayıcı sisteme girilip taş bulundu ve Holmiyum lazer probu ile taş fragmantasyonu sağlandı. Kırılan taş parçaları salin infizyon yardımıyla veya basket ile dışarı alındı. İşlem tüpsüz olarak veya 10 Fr. feeding tüp konularak sonlandırıldı. Bulgular: Otuz beş hastanın ortalama yaşı 34.79 (2-83) yıl ve vücut kitle indeksi 26.13 (17.6-32.8) kg/m2 idi. Ortalama taş boyutu 26.1 mm (10-50) idi.Çalışmaya alınan olguların üç tanesinde soliter böbrek, iki tanesinde at nalı böbrek ve 2 tanesinde de divertikül taşı mevcuttu. Otuz iki (%91.5) hastaya tek akses yapılırken 3 (%8.5) hastada ikinci aksese ihtiyaç duyuldu. Taşlar sırasıyla 10 hastada izole pelvis taşı, 10 hasta da izole alt kaliks taşı, 4 hastada pelvis + multiple kaliks taşı, 5 hastada parsiyel koraliform taş, 4 hastada pelvis + alt kaliks taşı ve 2 hastada da divertikül taşı şeklinde dağılım göstermekteydi. Ortalama operasyon süresi 82 dk.(30-180), ortalama skopi süresi 93.6 sn. (9-225), ortalama hemoglobin düşüşü 0.6 g/L olup hiçbir hastada kan transfüzyonuna gerek olmadı. Postoperatif 12. saat VAS (ağrı değerlendirme çizelgesi) değeri ise 2 (0-6) olarak tespit edildi. Postoperatif 2 hastada perkütan giriş yerinden ıslatma olması nedeniyle üreteral stent, 1 hastada da hidrotoraks gelişmesi nedeniyle toraks tüpü takıldı. Ortalama hastanede kalış süresi 2.3 gün (1-7) idi. Postoperatif birinci ay değerlendirmesinde 32 (%91.4) hastanın tamamen taşsız olduğu tespit edildi.
Modifiye lich-gregoir üreteroneosistostomi tekniği, unilateral ve bilateral veziko-üreteral reflü tedavisinde ayaktan tedavi olarak yapılabilir mi?
Amaç: Yeni oluşturulmuş submukozal tünelin bütünlüğünün korunarak detrüsöre sabitlenmesi ile yapılan Lich-Gregoir reimplantation (LGR) techniğinin günübirlik reflüyü önleme prosedürü olarak uygulanabilirliğini bildiriyoruz. Metotlar: Primer vezikoüreteral reflüsü (VUR) olan 45 çocuğa (Ort yaş:8.2) 2004-2009 yılları arasında LGR operasyonu yapıldı. Bilateral VUR'lu 10, üreteral duplikasyonlu 2, megaüreterli 3 ve daha önce subüretral enjeksiyon yapılmış 10 hasta vardı. Pfannenstiel kesi ile aynı taraf üreter, üreterotrigonal bütünlük bozulmadan yukarıya doğru mobilize edildi. Üreterovezikal bileşkeden göbeğe doğru 3-5 cm detrusorotomi yapıldı, üreter mukoza üzerine yatırıldı ve 3/4-0 poliglaktin sütür ile detrüsörün bir tarafından, 1-2 mm ısırık alacak şekilde üreter adventisyasından ve karşı taraf detrüsörden geçilerek detrüsörafi yapıldı. Postoperative 1. ayda ultrasonografi ve 3. ayda voiding sistografi (VCUG) çekildi. Çocuklar yıllık ultrasonografiler ile üriner sistem enfeksiyonları belirtileri takip edildi. Bulgular: Ortalama ameliyat süresi 58 dakika idi. Çocukalrın %81'i günübirlik olarak tedavi edildi. Bilateral prosedür uygulanan 2 çocukta geçici işeme zorluğu oluştu. Elliüç (%96) üreterde 30 aylık (6-60) ortalama takipte reflü tedavi edildi. Aynı tarafta tıkanıklık ultrason izleminde belirgin değildi. Sonuçlar: LGR yüksek başarı oranı ve düşük morbiditeli günübirlik bir prosedürdür. Yeni olşuşturulan submukozal tünelin bütünlüğü uzun dönem başarı için önemlidir.
Radikal prostatektomi operasyonunda rabdoid sfinkterden geçilen sütürün inkontinans üzerine olan etkisi
Amaç: Başarılı bir radikal retropubik prostatektomi (RRP) etkili derin venöz komplex kontrolüne, gerektiğinde nörovasküler demetin korunmasına, su sızdırmaz ve geniş vezikoüretral anastomoz varlığına bağlıdır. Rabdosfinkteri de içeren vezikouretral anastomoz, yani çizgili kasın mesane boynuna fikse edilmesi, sadece uretranın kaudal retraksiyonunu önlemez bunun yanında üretranın daha anatomik pozisyonda yerleşmesini sağlar. Bu çalışmadaki amacımız rabdosfinkteride içeren vezikouretral anastomozlu hastalarda kontinans durumunu belirlemektir.Materyal ve Metod: Kasım 2004 ile Eylül 2010 tarihleri arasında aynı cerrah tarafından RRP yapılan 90 hasta çalışmaya alındı. Hastaların ortalama yaşı 64,3 ( yaş aralığı 51-78) idi. Bütün vakalarda, RRP esnasında vezikouretral anastomoz rabdosfinkteride içerecek şekilde uygulandı. Anastomozlar simfizis pubisin açısına ve pelvik yapının durumuna bağlı olarak ortalama 2,9 (aralık 0-7 adet) kesintili 2-0 vicryle ile gerçekleştirildi. Tüm hastalarda preoperatif total prostat spesifik antijen (tPSA), transrektal ultrason eşliğinde biyopsi (TRUS-Bx) ve tüm vücut kemik sintigrafisi yapıldı. İntraoperatif ve postoperatif hastaların kanama miktarı, operasyon süresi, hospitalizasyon süresi, kateterizasyon süresi ve patolojik değerlendirme değerleri kaydedildi. Bütün hastalara postoperatif 1., 3., 6. ve 12. ayda ped testi uygulandı. Ped kullanmayan hastalar `kontinan', günde 1 ped kullanan `hafif inkontinan', günde 2-3 ped kullanan `orta düzeyde inkontinan' ve 4 ped ve üzerinde kullanan hastalar ise `şiddetli inkontinan' olarak değerlendirildi.Bulgular: Operasyon öncesi PSA düzeyi ortalama 12,2 ng/ml (2,7-84 ng/ml) idi. Preoperatif TRUS-Bx sonuçları 7 hastada (7,7%) Gleason skoru 5, 53 hastada (%58,8) 6, 21 hastada (%23,3) 7 ve 9 hastada (%10) 8 olarak tespit edildi. İntraoperatif kanama miktarı ortalama 780 ml (150-3500 ml) idi. Ortalama operasyon süresi 103 dakika (60-200) olarak hesaplandı. Ortalama hastanede kalış süresi 4,6 gün (2-20 gün) ve ortalama kateterizasyon süresi 14,6 gün (9-28 gün) olarak hesaplandı. Postoperatif patolojik incelemede Gleason skoru 5 hastada (%5,5) 5, 43 hastada (%47,7) 6, 32 hastada (%35,5) 7 ve 10 hastada (%11,1) 8 olarak saptandı. Postoperatif ped testine göre 1.ay kontrolünde 38 (%42,2), 3. ay kontrolünde 48 (% 53,3), .6. ay kontrolünde 55 (%61,1) ve 12. ay takibinde 75 hasta (% 83,3) kontinan olarak tespit edildi.Sonuç: Standart RRP üzerinde yaptığımız vezikoüretral anastomoz tekniğindeki değişiklikle, üretranın pelvik tabana fiksasyonu sırasında daha anatomik pozisyona yerleştiğini, kaudal retraksiyonunu engellediğini ve fonksiyonel üretra boyunun uzun kalmasını sağladığın düşünmekteyiz. Ayrıca uretradan tam kat geçilen sütür üretrayı asarak kontinansa katkıda bulunmaktadır. Erken dönem kontinans oranlarımız literatüre kıyasla daha yüksek olmasına rağmen uzun dönem sonuçlarımız literatürle benzerdir.Anahtar Kelimeler: RRP, vezikoüretral anastomoz, inkontinans, rabdosfinkter
Anti-aging hormon olan dehidroepiandrosteronsülfat'ın sıçanlarda uzun süre kullanımının androjen bağımlı organlardan prostat ve testis üzerine etkileri
ÖZETANTI-AGING HORMON OLAN DEHİDROEPİANDROSTERONSÜLFAT'INSIÇANLARDA UZUN SÜRE KULLANIMININ ANDROJEN BAĞIMLIORGANLARDAN PROSTAT ve TESTİS ÜZERİNE ETKİLERİGünümüzde insanlar yaşlanma ve beraberinde getirdiği sağlık sorunlarınedeniyle yaşlanmaya yol açan faktörleri davranışsal ya da tıbbi olarak önlemeye,yaşam kalitelerini arttırmaya çalışmakta ve bu da anti-aging olarak isimlendirilmektedir.Dehidroepiandrosteron ve dehidroepiandrosteronsülfat'ın popüler ve sıkça kullanılananti-aging ilaçlardan olmalarına karşılık, henüz uzun süreli kullanımının etkilerineilişkin yeterince bilgi yoktur. Bu çalışmada uzun süreli DHEAS kullanımının sıçanlarınprostat ve testis dokuları üzerindeki etkileri ile serum testosteron ve DHEASdüzeylerinin saptanması amaçlanmıştır.Bu amaçla, Wistar Kyoto cinsi, ağırlığı 300-400 gr arasında değişen, 4-5 aylık37 adet erkek sıçan kullanıldı. Kontrol grubunda 10, sham grubunda yedi ve deneygrubunda 20 adet sıçan vardı. Deney grubunda yer alan 20 sıçana 6 ay boyunca haftada5 gün, günde bir kez sıçan başına 5 mg/kg olmak üzere DHEAS süspansiyonu, kontrolgrubundaki sıçanlara ise eş zamanlı olarak serum fizyolojik solüsyonu ağız yolu ileverildi. Çalışmanın sonunda sıçanlar sakrifiye edilerek prostat ve testisleri çıkarıldı.Ardından hormon seviyelerinin belirlenebilmesi için intrakardiyak kan örneği alındı.Hazırlanan doku örnekleri ışık mikroskobunda değerlendirildi.Sıçanların prostatları incelendiğinde; stroma-gland oranı, papiller komponent vehiperplazi varlığı her üç grupta da birbirine göre anlamlı bir fark göstermezken, shamgrubu ve kontrol grubuna göre deney grubunda atrofi skor ortalaması anlamlı olarakdaha düşük bulundu (p<0.001 ve p<0.01). Testis dokusunda ise bir değişiklikbulunamadı. Serum total testosteron ve DHEAS seviyelerinde deney grubunda anlamlıderecede yükselme saptandı (p<0.001).Çalışmada uzun süreli DHEAS kullanımının prostat ve testis üzerine zararlıetkisinin olmadığı, üstelik fertilitenin devamı için önemli bir organ olan prostatıatrofiden koruduğu ve ayrıca serum testosteron ve DHEAS seviyelerini de yükselttiğibelirlendi.Anahtar Sözcükler: Prostat, testis, anti-aging, sıçan, DHEASvi
Böbrek taş hastalığı tedavisinde uygulanan perkütan nefrolitotomi komplikasyonlarının yıllara göre değerlendirilmesi
Amaç: Bu çalışmada kliniğimizde perkütan nefrolitotomi uygulanan ve ayrıntılı kayıtları tutulan 1905 hastada gelişen komplikasyonlar yıllara göre değerlendirildi. Taş boyutu, giriş sayısı ve yaşın, operasyon süresi ve kan transfüzyonu gerektiren kanamaya etkisi araştırıldı. Yöntem ve gereçler: Retrospektif dökümante edilmiş hasta verileri 11 yıllık alt gruplara ayrılıp SPSS programı kullanılarak regresyon analizi, tek yönlü varyans analizi, eş yapma yöntemi ve ?2 (ki-kare) testi ile analiz edildi. Bulgular: Onbir yıllık süreç içerisinde kan transfüzyonu gerektiren kanamanın istatistiksel olarak anlamlı azaldığı, taş boyutunun ve giriş sayısının artışının operasyon süresini artırdığı ve buna paralel olarak ta kan transfüzyon ihtiyacının arttığı tespit edildi. Sonuçlar: Böbrek taşı tedavisinde altın standart olan perkütan nefrolitotomi operasyonunda klinik deneyim arttıkça komplikasyon oranları azalacaktır. Ancak her hasta kendine göre dikkatli bir şekilde değerlendirilerek operasyon planlanmalıdır.
Transrektal ultrasonografi kılavuzluğunda prostat biyopsisi alınan hastalara uygulanan üç farklı analjezi yönteminin karşılaştırılması
Amaç: Bu prospektif randomize çalısmada, transrektal ultrason (TRUS)kılavuzlugunda prostat biyopsisi alınan 100 hastada uygulanan 3 farklı anestezi teknigininetkinligini karsılastırdık.Yöntem ve Gereçler: Ocak 2007-Mayıs 2007 tarihleri arasında çalısma kriterlerineuyan 100 hastadan TRUS esliginde 12 kor prostat biyopsisi alındı. Hastalar randomizeolarak her biri 25 kisiden olusan 4 gruba ayrıldı; anestezi kullanılmayan grup (Grup 1),periprostatik blokaj (Grup 2), intrarektal lidokainli jel (Grup 3) ve sedoanaljezi (Grup 4).gne ile biyopsi sırasında (VAS 1), biyopsiden hemen sonra (VAS 2) ve 1 saat sonraki(VAS 3) agrı skorları degerlendirildi.Bulgular: Dört grubun ortalama yasları, PSA degerleri arasında istatistiksel olarakanlamlı bir fark yoktu. Gruplar arası VAS 1, VAS 2, VAS 3 agrı skorları sonuçlarıdegerlendirildiginde istatistiksel olarak anlamlı farklılıklar oldugu tespit edildi (p=0,001).Grup 1 ve 3 hastalarına ait agrı skorları yüksekken aralarında anlamlı fark yoktu (p>0,05)Grup 1 ile 2'ye bakıldıgında VAS 1 ve VAS 2 agrı skorlarında azalma anlamlı idi.Sedoanaljezi grubunda agrı skorları diger 3 gruba göre anlamlı derecede düsüktü(p=0,0001). Grup 2 ile 3 karsılastırıldıgında, Grup 2'deki VAS 1, VAS 2 ve VAS 3 agrıskorlarında azalma anlamlı idi. PPB ve intrarektal jel grubu ile sedoanaljezi grubunabakıldıgında sedoanaljezi grubunda VAS 1, VAS 2, VAS 3'teki agrı skorlarındaistatistiksel olarak anlamlı düsüklük görüldü (p=0,0001).Sonuç: TRUS kılavuzlugunda prostat biyopsisi esnasında hastalarda agrı verahatsızlık kontrolünün saglanması oldukça önemlidir. Yapmıs oldugumuz çalısmadaperiprostatik blokaj veya sedoanaljezi ile hasta konforunun daha iyi saglandıgı ve azalmısagrı skorları elde edilebilecegini gösterdik.
Transplantasyon sonrası erken dönemde görülen üriner sistem enfeksiyonlarının epidemiyolojisi ve risk faktörleri
Amaç: Son dönem böbrek yetmezliğinin en önemli ve başarılı tedavisi olan renal transplantasyon sonrasında başta idrar yolunda olmak üzere enfeksiyonlar önemli sıklıkta görülmektedirler. Kliniğimizde böbrek nakli yapılmış hastalardaki idrar yolu enfeksiyonu etkenleri ve risk faktörlerinin tespit edilmesi amaçlanmıştır.Yöntem ve Gereçler: Çalışmada 63 hasta bir yıllık prospektif takibe alınmıştır. Risk faktörlerinin değerlendirilmesi amacıyla kronik böbrek yetmezliği etiyolojileri, preoperatif diyalize girme süreleri, operasyon süreleri, canlı veya kadavradan nakil yapılması, dren ve kateterle takip süreleri, aldıkları immun baskılayıcılar, hastanede yatış süreleri ve sayıları gibi değişkenler takip edilerek hastalarda görülen idrar yolu enfeksiyonlarıyla ilişkileri değerlendirilmiştir.Bulgular: Oniki hastada toplam 24 enfeksiyon atağı görülmüş, en sık izole edilen mikroorganizmalar E. coli ve K.pneumonia olarak belirlenmiştir. Enfeksiyonların en sık görüldüğü zaman aralığı transplantasyon sonrası ilk 120 gün olarak tespit edilmiştir. İncelenen değişkenler arasında nakil sonrası taburcu edildikten sonraki hastaneye yatış sayılarının, enfeksiyon atağı geçiren hastalarda, enfeksiyon atağı geçirmeyenlere göre istatistiksel olarak anlamlı olmasa da (p= 0,052) belirgin derecede fazla olduğu görülmüştür. Bunun dışındaki değişkenler açısından belirgin farklılık saptanmamıştır.Sonuç: Renal transplantasyon yapılan hastaların takibinde ilk bir yıl, özellikle ilk 120 gün içinde üriner sistem enfeksiyonları açısından dikkatli olunmalıdır. Çeşitli nedenlerle hastaneye yatırılan nakil hastaları, özellikle de daha önce idrar yolu enfeksiyonu geçirme öyküsü var ise, hastalık gelişimi açısından mutlaka değerlendirilmelidirler.
Nörojenik alt üriner sistem disfonksiyonu olan hastalarda onabotulinum toksin A enjeksiyonu etkinliğinin ürodinamik parametrelerle ilişkisi
Klinik yönetiminde multidisipliner yaklaşımı gerektiren, patolojinin gerçekleştiği nöral saha lokasyonu temelinde semptomlar birlikteliğiyle öne çıkan nörojenik alt üriner sistem disfonksiyonlu hastalarda onabotulinum toksin A (onaBoNT-A) uygulaması, etkinlik ve güvenliği çoğu çalışmada gösterilmiş olan, bir tedavi seçeneğidir. Çalışmamızdaki amaç onaBoNT-A enjeksiyonu başarısını ömgörebilecek ürodinamik parametrelerin araştırılmasıdır. Çalışmamız kapsamında, kliniğimizde son 10 yılda, ilk kez 200 İÜ onaBoNT-A enjeksiyon tedavisi uygulanmış ve dahil edilme kriterlerini karşılayan 74 hasta; laboratuvar, radyolojik ve ürodinamik parametreler bakımından incelendi. OnaBoNT-A uygulanımından 6 ay sonraki hasta verileri üzerinden analizler yapıldı. Hasta memnuniyeti temelinde 200 İÜ onaBoNT-A enjeksiyon tedavisinden fayda gören ve fayda görmeyen hastalar iki gruba ayrıldı. Etkinliği öngörebilecek faktör araştırmamızı fayda sağlanan subgrup özelinde; günlük kullanılan ped sayı düşüşü ve onaBoNT-A enjeksiyonundan görülen fayda süresi ile ürodinamik parametreler arasında çoklu regresyon analiziyle korelasyonu irdelendi. Çalışmamızda birincil analiz noktamızda, onaBoNT-A tedavisine yanıt veren ve tedaviye yanıtsız gruplar arasında etkinliği öngören ürodinamik, laboratuvar ya da radyolojik parametre izlenmedi. İkincil değerlendirme noktasında ise; kompliyans düştükçe onaBoNT-A' nın etkinlik süresinin uzadığı, maksimum detrüsör basıncı arttıkça fayda süresinin uzadığı ve düşük sistometrik kapasite ile günlük kullanılan ped sayı düşüşünün daha fazla olduğu görüldü (sırasıyla; p=0.035, p=0.018, p=0.024) Nörojenik alt üriner sistem disfonksiyonu (NAÜSD) hastalarında onaBoNT-A uygulamasının etkinliği ve güvenilirliği gösterilmiştir. Bu tedaviye yanıtı öngörebilecek parametrelerle ilişkili çalışma sayısının kısıtlı olduğu bilinmektedir. Çalışmamız neticesinde onaBoNT-A uygulamasından görülebilecek faydayı öngörebilen parametre gösterilememiştir. Ancak etkinlikle korele bazı ürodinamik parametreler saptanmıştır. Düşük kompliyans ve yüksek detrüsör basıncının fayda süresiyle pozitif yönde, düşük kapasite ile günlük ped sayısı arasında negatif korelasyon görülmüştür. Anahtar kelimeler: Prediktif faktör, Onabotulinum toksin A, Ürodinami