Dicle University
Discipline

General Surgery

Dicle University

207

Archived Theses

0

DOIs Assigned

0%

DOI Rate

Discipline

50 Theses
Medical SpecialtyOpen AccessTR

İdiyopatik granülomatöz mastitte makrofaj alt tiplerinin tedavi yanıtını belirlemedeki önemi

Çalışmamızda; ülkemizde sık görülen ve genellikle genç yaştaki kadınları etkileyen, mevcut tedavilere yanıtı belirsiz olan, hastaların yaşam kalitesini düşüren, yönetimi zor olan idiyopatik granülomatöz mastitin (İGM) tanısında M1-M2 makrofajların sayıları, ortalamaları ve M1/M2 makrofaj oranları tespit edilerek tedavi yanıtını belirlemedeki önemini saptamak ve çıkan sonuçlar doğrultusunda hastalara en uygun tedavi protokolünü başlatmak amaçlandı. Çalışmada; 2011-2019 yılları arasında kliniğimize başvuran İGM tanısı almış ve sistemik steroid tedavisi kullanıp en az 2 yıl takip edilmiş 40 hasta, tedaviye verilen yanıta göre iki gruba ayrıldı. Parafin bloklara, CD163/RBP-J ve CD163/CMAF dual boyamaları yapılıp M1 ve M2 makrofaj tayini yapıldı. Elde edilen veriler SPSS 25.0 paket programında analiz edilerek, parametrik verilerde bağımsız t-testi ve One way ANOVA, parametrik olmayan verilerde Mann Whitney U testi ve Kruskal-Wallis H testi kullanıldı. M1-M2 boyanma durumlarının incelenmesinde ROC eğrisi çizilerek eğri altında kalan alan hesaplaması yapıldı ve cut-off değeri belirlendi. Sonuçlar %95 güven aralığında değerlendirilerek p<0.05 ise istatistiksel anlamlı olarak tanımlandı. İGM'de M1 makrofaj oranı tüm vakalarda yüksek bulunmuş olsa da cut-off değerine göre değerlendirildiğinde klinik yanıtı öngörmede tek başına yeterli sensitivite ve spesifiteye sahip olmadığı görüldü. M2 makrofaj oranı iyi klinik yanıtlı hastalarda yüksek bulundu ve tek başına klinik yanıtı öngörmede yeterli olarak saptandı. M1/M2 makrofaj oranı kötü klinik yanıtlı grupta yüksek olup klinik yanıtı değerlendirmede yeterli bulundu. Boyanma yoğunluğuna bakıldığında kötü klinik yanıtlı grupta daha fazla oranda hafif ve daha az oranda yoğun boyanma görüldüğü saptandı. Bu sonuçlar doğrultusunda henüz tanı aşamasındayken, hastalığın steroid tedavisine nasıl yanıt vereceği saptanarak hastalara en uygun tedavi protokolünü başlanabileceği düşüncesindeyiz.

GranülomGranülomatöz hastalık-kronikMakrofajlar+2
Makbule Begüm Balkan
Tekirdağ Namık Kemal University
2021
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Ratlarda oluşturulan 2. derece yanık modelinde EGF'nin yanık iyileşmesineolan etkisinin araştırılması

Giriş: Yanık yaralanmaları, ciddi sağlık problemlerine yol açarak hastanede yatış süresini uzatmakta ve mortalite oranlarını artırmaktadır. Epidermal Büyüme Faktörü (EGF), hücresel proliferasyonu teşvik eden, epitelizasyonu hızlandıran ve yara iyileşmesinde kritik bir rol oynayan bir büyüme faktörüdür. EGF'nin yara iyileşmesindeki rolü ile ilgili çalışmalar kısıtlıdır. Bu çalışmada, EGF'nin yanık iyileşmesi üzerindeki etkilerini değerlendirme amacıyla deneysel bir yanık modeli oluşturulmuş ve EGF ile günlük hayatta kullanılan diğer tedavi yöntemleri karşılaştırılmıştır. Yöntem: Çalışma, toplam 33 sıçan üzerinde gerçekleştirilmiştir. Sıçanlar rastgele üç gruba ayrılmıştır: Kontrol grubu, Silverdin-Furasin (S-F) grubu ve EGF grubu. Sıçanların sırt bölgelerine ikinci derece yanıklar oluşturulmuş ve 7., 14. ve 21. günlerde yara iyileşme süreçleri histopatolojik ve biyokimyasal yöntemlerle değerlendirilmiştir. Reepitelizasyon, fibroblast aktivitesi, inflamasyon ve anjiyogenez gibi parametreler incelenmiştir. Bulgular: EGF uygulanan grupta, 7. ve 14. günlerde reepitelizasyon oranı anlamlı derecede artmış olup (p<0.05), inflamasyon seviyesi belirgin şekilde azalmıştır (p<0.05). Ancak, anjiyogenez ve kollajen üretimi açısından gruplar arasında anlamlı bir fark bulunmamıştır. Fibroblast sayısında 14. günde artış gözlemlenmiş ancak 21. günde bu fark ortadan kalkmıştır. Sonuç: EGF, özellikle epitelizasyonu hızlandırıcı ve inflamasyonu azaltıcı etkileriyle yanık tedavisinde umut vaat eden bir ajan olarak görülmektedir. Ancak, anjiyogenez ve kollajen üretimindeki etkilerinin tam olarak anlaşılması için daha fazla araştırmaya ihtiyaç vardır. Bu çalışmadaki bulgular, EGF'nin yanık tedavisinde kullanımı için daha fazla çalışma yapılması gerekliliğini göstermektedir. Anahtar Kelimeler: Epidermal Büyüme Faktörü, Yanık Tedavisi, Reepitelizasyon, Deneysel Yanık Modeli

Epidermal büyüme faktörü
Ahmet Dal
Süleyman Demirel University
2024
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Akut kolesistit geçiren hastalarla sağlıklı bireylerin sistik kanal ve safra yolları anatomisinin karşılaştırılması

ÖZET Bu çalışma, safra yollarındaki anatomik varyasyonların akut kolesistit gelişimindeki etkilerini değerlendirmek amacıyla gerçekleştirilmiştir. Literatürde sistik kanalın morfolojik özelliklerinin (uzunluk, çap, konfigürasyon, birleşme yeri ve açısı) kolesistit patogenezindeki rolünü sistematik olarak inceleyen araştırmalar sınırlı sayıdadır. Ayrıca bu varyasyonların klinik ve laboratuvar parametrelerle ilişkisi yeterince ortaya konmamıştır. Yöntem: Araştırma, Süleyman Demirel Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi'nde 2015–2024 yılları arasında MRCP incelemesi yapılan hastaları kapsayan retrospektif tanımlayıcı bir çalışma olarak yürütülmüştür. Çalışmaya akut kolesistit tanısı almış 82 olgu ile farklı endikasyonlarla MRCP çekilmiş 30 kontrol olgusu dahil edilmiştir. MRCP görüntüleri tek bir radyoloji uzmanı tarafından körleme yöntemiyle değerlendirilmiştir. Bulgular: Sistik kanal uzunluğu ve çapı açısından anlamlı fark bulunmamıştır. Tortuozite, akut kolesistit grubunda anlamlı olarak daha sık saptanmıştır (p=0.004). Posterior ve medial birleşimler ile dar koledok açısı (≤90°) akut kolesistit gelişiminde bağımsız risk faktörleri olarak belirlenmiştir. Sonuç: MRCP ile saptanan sistik kanal varyasyonları, akut kolesistit gelişiminde önemli rol oynamaktadır. Özellikle tortuozite, posterior–medial birleşimler ve dar koledok açısı, hastalık için prediktif anatomik belirteçler olarak öne çıkmaktadır.

Safra kesesiSafra kesesi hastalıklarıSafra kesesi taşları
Mert Eren Irkın
Süleyman Demirel University
2025
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Ratlarda çekum perforasyonu ile oluşturulan peritonit modelinde oral resveratrol uygulamasının bakteriyel translokasyon ve inflamasyon üzerine etkilerinin değerlendirilmesi

Peritonit, gastrointestinal sistem perforasyonları sonucunda gelişebilen ve yüksek morbidite ile mortaliteye yol açabilen ciddi bir klinik tablodur. Deneysel peritonit modelleri içerisinde çekum perforasyonu, patofizyolojiyi en iyi taklit eden yöntemlerden biridir. Peritonit sürecinde bağırsak bariyer bütünlüğünün bozulması, bakteriyel translokasyona ve buna bağlı olarak sistemik inflamatuar yanıt sendromu (SIRS), sepsis ve çoklu organ yetmezliği gibi ağır komplikasyonlara neden olabilir. Resveratrol, doğal bir polifenol olup antioksidan, antiinflamatuar ve antimikrobiyal etkileri ile ön plana çıkmaktadır. Bu etkileri sayesinde resveratrol, inflamatuar süreçlerin düzenlenmesinde ve immün yanıtın modülasyonunda potansiyel bir tedavi ajanı olarak değerlendirilmektedir. Son yıllarda yapılan çalışmalarda, resveratrolün sepsis ve inflamasyonla ilişkili hayvan modellerinde olumlu etkiler gösterdiği bildirilmektedir. Ancak, oral yolla uygulanan resveratrolün deneysel peritonit modelinde bakteriyel translokasyon ve inflamatuar yanıt üzerindeki etkilerini değerlendiren yeterli sayıda çalışma bulunmamaktadır. Bu çalışmanın amacı; çekum perforasyonu ile oluşturulan deneysel peritonit modelinde, oral yolla uygulanan resveratrolün bakteriyel translokasyon ve sistemik inflamasyon üzerine etkilerini değerlendirmektir. Bu kapsamda, resveratrolün TNF-α ve IL-6 gibi proinflamatuar sitokin düzeyleri ile karaciğer, dalak, mezenterik lenf nodu ve kan kültürlerinde bakteriyel üreme üzerindeki etkileri araştırılacaktır.

Bakteriyel translokasyonHayvan deneyleriPeritonit+1
Burak Çetinkaya
Süleyman Demirel University
2025
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Deneysel meme kanseri modelinde COVİD-19 aşılarınınimmünolojik etkileri

COVID-19 salgınının kontrolü için önerilen seçeneklerden biri aşıdır. Kanser hastalarının COVID-19'dan ölme riski sıradan insanlara göre daha yüksektir dolayısıyla aşılama açısından yüksek öncelikli bir grup olarak düşünülmelidir. Bu çalışmanın temel amacı; meme kanserinde COVID -19 aşılarının etkisini incelemektir. Bu amaçla 4T1 meme kanseri BALB/c fare modeli grupları oluşturuldu. Gruplara belirli zamanlarda iki doz Sinovac- CoronaVac (SV), Pfizer-BioNTech (B) aşıları ve Serum Fizyolojik (SF) uygulandı. Ağırlık ve tümör boyutu takibi yapıldı. Belirli günlerde kan alındı ve 2019–nCov protein düzeyine bakıldı. 22. günde sakrifikasyon yapıldı. Tümör, lenf nodları ve akciğerler çıkarıldı. Akciğer, tümör dokularının yarısı ve lenf nodları Akım Sitometri analizinde CD3+ ,CD4+, CD8+, CD62L+, CD11b+, Gr1+, F4/80+ moleküllerin düzeyi incelendi. Akciğer ve tümör dokularının diğer yarısı metastaz açısından ve nekroz oranı açısından araştırıldı. Hayvan ağırlığı, tümör boyutu, nekroz oranı, akciğere metastazı ve Tümör infiltre eden miyeloid seri hücre oranlarında anlamlı fark görülmedi. ELISA testinde Sinovac- CoronaVac ikinci Pfizer-BioNTech ilk dozda yeterli düzeyde antikor oluşturdu. Lenf nodlarında CD3+ oranı kontrol gurubunda yüksek değerlendirildi CD4+ ve CD8+ oranında anlamlı fark görülmedi. Miyeloid hücre oranı aşı yapılan grupta kontrol grubu ile karşılaştırıldığında yüksek bulunsa da SF grubu ile karşılaştırıldığında anlamlı fark görülmedi. Kontrol ve SF grubu ile kıyaslandığında COVID -19 aşıları yapılan gruplarda tümör boyutu, akciğer metastazında ve immün parametrelerde anlamlı fark görülmedi. Anahtar Kelimeler: Sinovac- CoronaVac, Pfizer-BioNTech, TNBC, BALB/c

Urfan Hummatov
Hacettepe University
2024
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Deneysel yanık modelinde, staz zonunda topikal ajanların yara iyileşmesine etkileri

Cildin termal hasara uğraması sonucunda meydana gelen yanık yarası, en dışta hiperemi, orta bölgede staz ve en iç bölgedeki koagülasyon zonlarından oluşur. Başlangıçta staz zonunda iskemi bulguları olmamasına rağmen, yanık yarası yeterli tedavi edilmediğinde staz zonunda iskemi bulgularının belirginleşmesiyle yanık yarasının derinliği artmaktadır. Bu çalışmanın amacı staz zonundaki yara iyileşmesi üzerine gümüş sülfadiazin, borik asit, düşük molekül ağırlıklı heparin ve gliseril trinitratın olası etkilerini araştırmaktır. Bu amaçla her birinde 6 sıçan bulunan 4 müdahale grubu ve sham grubu oluşturuldu. Yedi gün boyunca yapılan etken maddelerin topikal uygulandığı günlük pansumanların neticesinde hayvanlar sakrifiye edilerek staz zonlarındaki yara iyileşmesi makroskopik, histolojik ve immünhistokimyasal olarak değerlendirildi. Makroskopik bulgularda istatistiki olarak anlamlı sonuç olmamakla birlikte en yüksek yara iyileşmesi sırasıyla borik asit ve gümüş sülfadiazin gruplarında bulundu. Histolojik olarak en yüksek yara iyileşmesi borik asit ve gümüş sülfadiazin gruplarında bulundu. İndirekt immünhistokimyasal değerlendirmede ise MMP9 ile boyamda gümüş sülfadiazin grubunda, VEGF ile boyamada borik asit grubunda en yüksek yara iyileşmesi görüldü. Borik asitin yara iyileşmesinde özellikle inflamasyonu baskılayarak etki ettiği göz önünde bulundurulduğunda staz zonunda ilerleyen iskemide inflamasyonun rolü olduğu ve bu iskeminin önlenmesinde borik asit ve gümüş sülfadiazinin etkili olduğu görülmüştür.

Borik asitGümüş sülfadiazinHayvan deneyleri+5
Muhammed Salih Süer
Hacettepe University
2023
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Yapay zeka ve makine öğrenimi ile pankreas tümörlerinin saptanması

Giriş: Pankreas kanserleri, klinik belirtileri geç izlenmesi ve tarama testlerinden yoksun olmaları nedeniyle kötü prognozlu tümörlerdir. Yapay zeka teknolojileri, büyük veri setlerinin incelenmesi alanında çığır açmaktadır. Hızlı bölgesel evrişimsel sinir ağları, görüntü tanıma algoritmaları arasında obje tanıma alanında yüksek doğruluk, senstivite ve spesifite skorlarıyla dikkat çekmektedir. Amaç: Çalışmamızda, merkezimizde kaydedilmiş pankreatik tümörlü hastaların bilgisayarlı tomografi görüntüleri, yapay zeka modeline eğitilerek pankreas tümörlerinin erken tanısının koyulması; doktora ulaşımın zor olduğu bölgelerde sürecin otomatize edilip uzmanların iş yükünü hafifletmeleri ve mevcut sağlık sistemine olan yükü azaltmayı amaçlanmıştır. Yöntem ve Gereçler: İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa, Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Genel Cerrahi Anabilim Dalı'nda 2016-2024 yılları arasında patolojileri pankreas tümörüyle uyumlu 350, pankreas görüntülemeleri sağlıklı 360, toplam 710 hasta çalışmaya dahil edilmiştir. Faster rCNN (Hızlı Bölgesel Evrişimsel Sinir Ağları) derin öğrenme aracı kullanılarak etiketlenmiş Bilgisayarlı Tomografi görüntüleri, denetimli öğrenme ile yapay zeka modeli oluşturulmuştur. Bulgular: Modelimiz, test setinde kullanılan görüntülemelerinde ve patolojilerinde pankreatik tümörü pozitif 50 hastanın 48'inde tümörü lokalize edip tanıyabilmiş, 200 sağlıklı pankreas rapor edilen bireyin 197'sini sağlıklı olarak kategorize etmiştir. Modelin doğruluğu %98,4, duyarlılığı %98 ve özgüllük %98,5 olarak ölçülmüştür. Pozitif olasılık oranı 65,33, negatif olasılık oranı 0,02 bulunmuştur. Modelin F1 skoru %95,04 olarak hesaplanmıştır. Test setinde, pankreatik tümörü öngören sınıflandırma CNN pozitif OO ile pozitif ilişkili bulunmuştur. (P = 0,04). Eğri altında kalan alan 0.998 hesaplanmıştır. Sonuç: Model, Bilgisayarlı Tomografi görüntü taramalarındaki pankreatik tümörleri tespit etmede yüksek doğruluk, duyarlılık ve özgüllük göstermiştir. Yüksek Dice Skoru, F1 skoru, EAA metrikleri, geliştirdiğimiz modelin şüphesiz yararlılığının göstergesidir.

Güneş Oral
İstanbul University-Cerrahpaşa
2024
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Gastroenteropankreatik nöroendokrin tümör nedeniyle ameliyat olmuş hastalarin klinikopatolojik özelliklerinin nüks ve sağkalım üzerine etkisi

Amaç: Gastroenteropankreatik nöroendokrin tümörler (GEP-NET) gastrointestinal kanal ve pankreasın nadir görülen neoplazileridir. Bu çalışmanın amacı GEP-NET nedeniyle ameliyat edilen hastaların klinikopatolojik özelliklerinin tümör nüksü ve genel sağkalım ile ilişkisini araştırmaktır. Gereç ve yöntem: 2016-2023 yılları arasında ameliyat edilen 79 GEP-NET hastası retrospektif olarak incelendi. Hastaların demografik verileri, tümör özellikleri, metastaz ve nüks durumu kaydedildi. Veriler SPSS 25.0 programı ile analiz edildi. Hastaların sağ kalımlarında Kaplan Meier ve Cox regresyon analizi kullanılmıştır. Bulgular: Hastaların yaş ortalaması 54,43 olup, 60 yaş üstü hastalarda mortalite yüksek bulundu (p:0,02). Erkek ve kadın hastalar arasında sağkalım ve nüks açısından anlamlı fark bulunmadı (p:0,456). En sık semptom karın ağrısıydı. Karsinoid sendromu olanlarda sağkalım daha kötüydü (p<0,001). Midgut kökenli vakalar daha iyi sağkalıma sahipti (p:0,014). Tümör çapı >3 cm olanlarda mortalite ve nüks oranları yüksek bulundu (p<0,01). Nöröendokrin karsinom (NEK) olanlarda mortalite ve nüks yüksek bulunmuştur (p<0,01). Lenfovasküler invazyon ve bölgesel lenf nodu tutulumu mortalite ve nüks ile anlamlı korelasyon göstermiştir (p<0,001). Yüksek mitoz sayısı olanlarda mortalite ve nüks oranları yüksek bulunmuştur (p<0,05). Kromogranin pozitif vakalarda daha iyi sağkalım gözlendi (p:0,030), Ki67 indeksi %20 altı olanlarda sağkalım daha iyi ve nüks oranları daha düşüktü (p<0,001). Uzak organ metastazı en sık karaciğerde görülüp sağkalım ile ilişkili bulundu (p<0,001). Sonuç: Çalışmamızda yaş, tümör çapı, metastaz ve Ki 67 indeksi önemli prognostik faktörler olarak belirlendi ve literatürle uyumlu olarak değerlendirildi. Anahtar Sözcükler: nöröendokrin tümör, sağkalım, nüks, prognoz

Samır Nurkovıc
İstanbul University-Cerrahpaşa
2024
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Serum omentin-1, chemerin ve vaspin'in pankreas duktal adenokarsinom ile ilişkisi

Giriş ve Amaç Pankreas kanseri, gelişen teknoloji ve tedaviler ile multidisipliner yaklaşıma rağmen agresif ilerleyişi ve kötü seyri nedeniyle mortalite ve morbiditesi yüksek bir hastalıktır. Pankreas kanserine neden olan çeşitli genetik sendromlar, yaş, sigara kullanımı, diyabet, alkol, obezite ve çeşitli moleküler yollar gibi birçok risk faktörünün pankreas kanseri ile ilişkili olduğu tespit edilmiştir ve kesin mekanizma hala net bilinmemektedir. Bu nedenle önleme, erken tanı ve hızlı tedavi klinik olarak zordur. Omentin-1 inflamatuar tepkimelerde ve hücre farklılaşmasında kritik bir rol aldığı, aynı zamanda kanser hücrelerinin apoptozunu teşvik edebileceği düşünülmektedir. Chemerin ise, glukoz dengesinde, inflamasyon ve yağ dokusu gelişiminde önemli işlevleri bulunan çok yönlü bir adipokindir. Vaspin ise yeni keşfedilen apiokinlerdendir ve endometrial kanserli ve kolorektal kanserli hastalarda yüksek serum vaspin seviyesinin malignite derecesi ile ilişkili olduğu gösterilmiştir. Bu tez çalışmasında serum omentin 1, chemerin ve vaspin seviyelerinin pankreas duktal adenokarsinom (PDAK) ile ilişkisinin tanısal değerlendirmesi amaçlandı. Gereç ve Yöntem Bu tez çalışmasında Genel Cerrahi Polikliniği'ne başvuran, çalışmaya katılmayı kabul eden, PDAK tanısı alan 23 rezektabl ve 21 metastatik hasta ile rutin kontrol için polikliniğe başvuran ek hastalığı olmayan 40 sağlıklı gönüllü dâhil edildi. Sağlıklı gönüllülerde ve hasta gruplarında sabah açlık kan örneklerinde Enzyme-Linked Immunosorbent Assay (ELISA) tekniği ile serum omentin-1, chemerin ve vaspin düzeyleri ile CA19-9 ve CEA değerleri ölçüldü. İstatistiksel analizlerde p<0.05 olan sonuçlar anlamlı olarak değerlendirildi. Bulgular Bu tez çalışmasında hasta grubu ile sağlıklı grup arasında serum omentin-1, chemerin ve vaspin düzeyleri açısından anlamlı farklılık olduğu saptandı. Sağlıklı grupta omentin-1 düzeyi ortalaması 123,56±35,77 ng/L, pankreas kanseri grubunda 65,65±10,41ng/L bulundu. Serum omentin-1 düzeyleri pankreas kanseri grubunda önemli ölçüde düşük bulundu (p:<0,001). Sağlıklı grupta serum chemerin düzeyi ortancası 447,81(383,92-483,64) ng/L, pankreas kanseri grubunda 1086,61(839,94-1617,74) ng/L bulundu. Pankreas kanseri grubunda serum chemerin seviyeleri belirgin düzeyde artmış olarak bulundu (p:<0,001). Sağlıklı grupta serum vaspin düzeyi ortalaması 0,78±0,11 ng/mL, pankreas kanseri grubunda 1,39±0,34 ng/mL bulundu. Pankreas kanseri grubunda serum vaspin düzeyleri önemli ölçüde artış gösterdi (p:<0,001). Rezektabl pankreas kanseri grubu ile metastatik grubu arasından anlamlı fark saptanmadı (sırasıyla p:0,405, p:0,216, p:0,626). Sonuç Serum omentin-1 düzeyinin azalması ile chemerin ve vaspin düzeylerinin artması pankreas kanserini tanısal olarak saptamada ve metastatik durumu öngörmede rol gösterebilir. Serum omentin-1, chemerin ve vaspinin PDAK'ı öngörmede klinik kullanımda önemli tanısal destek sağlayabilir. Bu biyobelirteçlerin rezektabl pankreas kanserini metastatik pankreas kanserinden ayırımında kullanılamayacağı sonucuna varıldı.

Veysi Başbayandur
İstanbul University-Cerrahpaşa
2024
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Yüksek riskli evre II kolon adenokarsinomlu hastaların histopatolojik özelliklerinin evre III hastalıkla karşılaştırılması ve prognostik önemi

Amaçlar: Kolon kanseri rekürrensi ve mortaliteyi artıran özellikler yüksek risk özellikleri (YRÖ) olarak adlandırılır. NCCN yönergelerinde YRÖ, farklılaşmamış tümörler, lenfovasküler/perinöral invazyon, obstrüksiyonu/perforasyon, <12 lenf nodu (LN) çıkarılması, T4 hastalık ve pozitif cerrahi sınır içerir. Gereç ve Yöntem: 2016 –2020 arasında tek merkezde evre II/III kolon adenokarsinomlu 377 hastaya retrospektif çalışma yapıldı. Hastalar evre II (<3 YRÖ veya ≥3 YRÖ) ve evre III olmak üzere üç gruba ayrıldı. Bulgular: Evre II ≥3 YRÖ hastalar (n=88), evre III hastalara (n=187) kıyasla daha yüksek lenfatik, pleksus, perinöral invazyon ve 90-günlük mortalite eğilimindeydi (p<0.05). Evre III hastalar daha yüksek vasküler invazyon, düşük peritümoral Crohn benzeri lenfoid reaksiyon, yüksek preoperatif CEA ve CA 19-9 eğilimindeydi (p<0.05). Evre II <3 YRÖ hastalarda 5 yıllık genel sağkalım (SK) ve hastalıksız sağkalım süresi (HSK) oranları %79,4 ve %74,5, evre II ≥3 YRÖ'de %58,9 ve %58,9 ve evre III'de %71,2 ve %61,3 idi (p=0,037 ve p=0,040). Alt grup analizinde evre II ≥3 YRÖ ile evre III arasında SK (p=0,126) ve HSK (p=0,600) açısından anlamlı fark yoktu. Cox regresyon modeli çok değişkenli analizinde SK'ı etkileyen faktörler, ≥ 65 yaş, kolostomi, <12 LN ve yüksek CEA iken HSK'ı etkileyen faktörler, ≥ 65 yaş, kolostomi, büyük tümör hacmi, <12 LN, yüksek CEA ve evre III hastalıktı. Sonuç: Evre II ≥3 YRÖ kolon adenokarsinomları, evre II <3 YRÖ ve evre III'e göre daha kötü seyretti ancak alt grup analizinde evre II ≥3 YRÖ ve evre III arasında sağkalım farkı yoktu. Bu durum, evre II ≥3 YRÖ kanserlerin evre III hastalığa benzer davranabileceğini düşündürmektedir. Anahtar sözcükler: Kolon kanseri, yüksek riskli özellik, adenokarsinom

Ergin Erginöz
İstanbul University-Cerrahpaşa
2025
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Tiroidektomi sonrası boyun eklem hareket açıklığı ve izometrik kuvvetlendirme egzersizlerinin boyun ağrısı ve erken dönem yaşam kalitesi üzerine etkisi

Amaç: Bu çalışmanın amacı, tiroidektomi uygulanan hastalarda ameliyat sonrası dönemde boyun eklem hareket açıklığı ve izometrik kuvvetlendirme egzersizlerinin boyun ağrısı ve erken dönem yaşam kalitesi üzerine olan etkilerini değerlendirmek ve bu etkinin istatistiksel olarak anlamlı olup olmadığını belirlemektir. Gereç ve Yöntem: Kasım 2024 – Nisan 2025 tarihleri arasında İstanbul Üniversitesi-Cerrahpaşa Prof. Dr. Murat Dilmener Hastanesi'nde multinodüler guatr, Graves hastalığı ve İnce İğne Aspirasyon Biyopsisi sonucunda Bethesda evrelemesine göre AUS, FLUS, foliküler lezyon, malignite şüphesi ya da malignite (Bethesda 3,4,5,6) tanısı ile tiroidektomi yapılan 93 hasta çalışmaya dahil edildi. Rastgele belirlenen 48 hasta çalışma grubunu, 45 hasta kontrol grubunu oluşturdu. Çalışma grubuna postoperatif 1–10. günler arasında boyun eklem hareket açıklığı ve izometrik kuvvetlendirme egzersizleri uygulandı. Kontrol grubuna ise egzersiz uygulanmadı. Her iki grup postoperatif 1. ve 10. günlerde Visual Analog Skala (VAS) ile ağrı; Boyun Ağrı Rahatsızlık ve Erken Dönem Yaşam Kalitesi Ölçeği (BAREDYKÖ) ile de yaşam kalitesi açısından değerlendirildi. Elde edilen veriler prospektif olarak analiz edildi. Bulgular: Egzersiz uygulanan çalışma grubunda ağrı düzeyinde daha belirgin azalma ve yaşam kalitesinde anlamlı artış saptandı (p<0,05). Her iki grupta ağrı zamanla azalsa da, egzersiz yapılan gruptaki iyileşme daha belirgindi. Sonuç: Tiroidektomi sonrası erken dönemde yapılan boyun egzersizlerinin, ağrı kontrolü ve yaşam kalitesinin artırılmasında etkili olduğu görülmüştür. Egzersizlerin rutin takibe entegrasyonu önerilmektedir. Anahtar Kelimeler: tiroidektomi, post-operatif boyun ağrısı, yaşam kalitesi, boyun hareket açıklığı, izometrik egzersiz

Mertcan Ak
İstanbul University-Cerrahpaşa
2025
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

FDG-PET görüntülemede insidental saptanan tiroid lezyonlarının suvmax değerlerinin maligniteyle ilişkisi

Amaç: Florodeoksiglukoz Pozitron Emisyon Tomografisi (FDG-PET) kanserlerin tanı, evreleme ve tedavi etkinliğinin değerlendirmesinde yaygın olarak kullanılan bir görüntüleme yöntemidir. FDG-PET çekimlerinde tiroid bezinde rastlantısal olarak saptanan lezyonlar giderek artan bir sıklıkla karşımıza çıkmaktadır. Bu çalışmanın amacı, FDG-PET görüntülemesinde rastlantısal saptanan tiroid lezyonlarının SUVmax değerlerinin malignite ile olan ilişkisini incelemektir. Yöntem: Bu retrospektif çalışmaya, İstanbul Üniversitesi-Cerrahpaşa Cerrahpaşa Tıp Fakültesi'nde 2016-2023 yılları arasında çekilen FDG-PET/BT görüntülemeleri sırasında insidental tiroid nodülü saptanan 284 hasta dahil edilmiştir. Nodüllerin Maksimum Standartlaştırılmış Alım Değeri (SUVmax), laboratuvar bulguları ve patoloji sonuçları karşılaştırıldı. Hastalar hem ince iğne aspirasyon biyopsi (İİAB) sitopatoloji sonuçlarına göre Bethesda Tiroid Sitopatolojisi Raporlama Sistemi sistemiyle hem de ameliyat sonrası patoloji sonuçlarına göre malign ve benign olarak sınıflandırılarak SUVmax değerlerinin maligniteyle ilişkisi değerlendirildi. Bulgular: Çalışmaya dahil edilen hastaların demografik verileri, nodül boyutları, tiroid fonksiyon testleri, SUVmax değerleri, İİAB ve postoperatif patoloji sonuçları analiz edildi. SUVmax değerleri ile postoperatif patolojilerdeki malign/benign ayrımında anlamlı bir ilişki saptanmadı. İİAB sonucunda ise malign benign ayrımında orta derecede duyarlı, yüksek özgüllüğe sahip olarak değerlendirilebilen bir cut-off değeri (≥12.125) elde edilmiştir. Sonuç: FDG-PET/BT görüntülemesinde rastlantısal tespit edilen tiroid lezyonlarındaki SUVmax değerleri malignite için önemli bir gösterge olarak hizmet edebilir. Ancak, kesin tanı için histopatolojik doğrulama hala altın standarttır.

Hazal Yurdanur Kılıç
İstanbul University-Cerrahpaşa
2025
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Meme kanserlerinde hormon reseptör durumunun nükse ve perop re-eksizyon oranlarına etkisi

ÖZET Amaç: İnvaziv meme kanserinde hormon reseptörü (HR) durumunun lokal/lokorejiyonal nüks (LR/LRR) ve peroperatif (intraoperatif) reeksizyon gereksinimiyle ilişkisinin değerlendirilmesi. Yöntemler: 2007-2025 arasında tek merkezde ameliyat edilen 137 olgu retrospektif olarak analiz edildi. Klinik-patolojik değişkenler (yaş, tümör boyutu, histolojik derece, LVI/PNI, Ki-67, alt tip), cerrahi sınır durumu/genişliği ve cerrahi tip kaydedildi. Zaman-bağımlı sonlanımlar Kaplan-Meier ile; belirleyiciler çok değişkenli lojistik/Cox modelleriyle değerlendirildi (p=0,05). Bulgular: Ağırlıklı olarak postmenopozal, küçük boyutlu ve HR-pozitif NST tümörlerden oluşan kohort çalışmamızda medyan yaş 53,5; ortalama tümör boyutu 23,0±14,2 mm (medyan 20 mm) idi. Alt tipler: Lüminal B %50, Lüminal A %35, TNBC %10.6, HER2-zengin %4.4. Ki-67 ortalama %27,3 (medyan %20). LVI %50,4; PNI %33. Cerrahi: MKC %58,4; MRM %23,4; basit mastektomi %18,2. Nüks %33; mortalite %26. Ki-67 artışı nüks için bağımsız riskle ilişkiliydi (OR 1,05/%1, %95 GA 1,00–1,11; p=0,047). Radyolojik tümör boyutu mortalitenin bağımsız belirleyicisiydi (OR 1,12/mm, %95 GA 1,03–1,29; p=0,041). HR alt grupları ve cerrahi sınır genişliği çok değişkenli modellerde bağımsız öngördürücü değildi. MKC ile MRM arasında nüks/reeksizyon açısından anlamlı fark izlenmedi. Reeksizyon oranı %40 olup ileri yaşla artış gösterdi (OR 1,05/yıl; p=0,050); MRM, basit mastektomiye kıyasla daha düşük reeksizyon riski ile ilişkiliydi (OR 0,06; p=0,041). Kaplan-Meier eğrileri 2-5 mm'lik cerrahi sınır durumunda daha elverişli seyir gösterse de anlamlılık sağlanmadı (p=0,112). LVI sağkalımı univaryantta olumsuz etkiledi (p=0,005), çok değişkenli analizde doğrulanmadı. Sonuç: HR durumu tek başına nüks veya reeksizyonu öngörmemektedir. Nüks için proliferasyon (Ki-67), sağkalım için tümör boyutu bağımsız ve klinik açıdan belirgin belirleyicilerdir. Negatif cerrahi sınır sağlandıktan sonra daha geniş eksizyonun ek faydası sınırlıdır. Özellikle PR-negatif ve/veya yüksek Ki-67'li Lüminal olgular için takip ve adjuvan stratejiler biyolojik agresiflik temelli kişiselleştirilmelidir. Tek merkezli, retrospektif tasarım ve örneklem büyüklüğü genellenebilirliği sınırlayabilir; çok merkezli, zaman-bağımlı modellemeyi önceleyen doğrulama çalışmaları gereklidir. Anahtar Kelimeler: Meme neoplazileri; hormon reseptörleri; Ki-67; lokorejiyonal nüks; cerrahi sınır; reeksizyon.

Fuad Huseynlı
İstanbul University-Cerrahpaşa
2025
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Deneysel ikinci derece derin yanık modelinde kültüre edilmemiş hücre spreyi kullanımı

Yanık yaralanmalarının çoğu ayaktan tedavi edilebilirken %10'luk bir hasta grubunda yanık ünite veya merkezinde izlem ve tedavi gerekir. Bu tedavi süreci bazen komplike olabilir ve sekel/fonksiyon kaybı ile sonuçlanabilir. Birinci ve yüzeyel ikinci derece yanık yaraları sadece yara bakımı ile iyileĢebilirken; derin ikinci ve üçüncü derece yanıklar cerrahi tedavi gerektirir. Bu hastalarda otogreft kullanımı ile yanık yaralarının kapatılması standart tedavi yöntemidir. Ancak uzun süreli yara bakımı gerektirmesi, enfeksiyon, donör saha bakımı ve komplikasyonları gibi sorunlar nedeniyle ideal cerrahi tedavi arayıĢı sürmektedir. Kültüre edilmiĢ epidermal otogreftler bir süredir kullanılmasına rağmen; ideal bir yara tedavi yöntemi olamamıĢtır. Öte yandan erken dönem otolog hücre spreyinin mesh grefte göre re-epitelizasyonu hızlandırdığı düĢünülmektedir. Bunun üzerine iki aĢamalı enzim etkisiyle keratinosit izolasyonuna dayanan, daha hızlı uygulanılabilen kültüre edilmemiĢ hücre spreyi kullanımı gündeme gelmiĢtir. Bu araĢtırmanın amacı, sıçanlarda oluĢturulan derin ikinci derece yanıklarda kültüre edilmemiĢ hücre spreyi kullanımının deneysel modelini oluĢturmak ve bu yöntemin etkinliğini klasik kısmi kalınlıkta deri grefti ile karĢılaĢtırmaktır. Deney için 24 adet Wistar Albino cinsi erkek sıçan 4 gruba ayrıldı. Ġlk grup iĢlem sonrası 3., ikinci grup iĢlem sonrası 7., üçüncü grup iĢlem sonrası 14. ve dördüncü grup iĢlem sonrası 21. gün makroskopik ve histolojik olarak değerlendirilecek deneklerden oluĢuyordu. Hepsinin dorsal derisine farklı lokalizasyonda iki adet derin ikinci derece yanık oluĢturuldu. Yanık yarasının 5.gününde iĢleme alındı. Tanjansiyel eksizyon sonrası yanık yarasının birine kısmi kalınlıkta deri grefti uygulandı. Alınan donör greftinin diğer yarısına iki aĢamalı enzim uygulaması yapıldı ve keratinositler açığa çıkarıldı. Bu hücreler diğer tanjansiyel eksizyon yapılan yanık yarasına sprey olarak uygulandı. ĠĢlem sonrası 3., 7., 14. ve 21.gün denekler sakrifiye edildi ve fotoğrafları çekilerek doğrudan gözlemle makroskopik olarak incelendi, biyopsiler alındı. Spesimenlerde epitelize olmayan alan, inflamatuar yanıt ve neovaskülarizasyon incelendi. Doğrudan gözlem yöntemi ile yapılan makroskopik incelemede deri grefti grubu ile sprey grubu arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark saptandı. Ancak histopatolojik incelemede, inflamatuar yanıt ve neovaskülarizasyon açısından deri grefti ve sprey grubu arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark yoktu. Ayrıca bakılan korelasyon testlerinde makroskopik inceleme yüzdesi ile epitelize olmayan alan, inflamatuar yanıt ve neovaskülarizasyon arasında istatistiksel olarak ters yönde orta kuvvette anlamlı bir iliĢki saptandı. Bu çalıĢmanın sonucunda klasik otolog deri grefti ile kültüre edilmemiĢ hücre spreyinin yara iyileĢmesi üzerine etkilerinin benzer olduğu saptandı. Elde edilen sonuçlar kültüre edilmemiĢ hücre spreyi yönteminin yanık tedavisinde kullanılabilecek etkili bir greft yöntemi olabileceğini göstermektedir. Ancak bu yöntemin insanlarda kullanımı ve daha net sonuçlar elde etmek için ileri çalıĢmalara gereksinim vardır. Tanımladığımız bu hayvan modeli gelecekteki çalıĢmalarda kullanılabilir. Anahtar Kelimeler: Derin ikinci derece yanık, cerrahi tedavi, otolog hücre, kültüre edilmemiĢ hücre spreyi

CerrahiHücrelerOtogrefler+2
Safa Kürşat Nural
Hacettepe University
2019
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Bariatrik cerrahi uygulanan hastalarımızda preoperatif RDW yüzdesinin kilo kaybı tahmini ile olan ilişkisinin retrospektif incelenmesi

Giriş: Morbid obezite tüm dünyada yaygın bir sağlık sorunu olarak karşımıza çıkmaktadır. Çağımızda, sosyokültürel hayatı engelleyip, mortalite ve morbiditeyi arttıran, bireylerin yaşam kalitesini düşüren önemli bir problemdir. Diyet, egzersiz ve medikal tedavi ile kalıcı başarılı sonuçlar alınamamıştır. Bu nedenle obezite cerrahisi gündeme gelmiştir. Fakat hangi hastanın bu cerrahiden fayda sağlayacağı açık değildir. Bununla ilgili net bir prediktif değer henüz ortaya konmamıştır. Biz de çalışmamızda eritrosit dağılım hacminin (RDW) kilo kaybı üzerine prediktif bir değer olup olmadığını değerlendirdik. Metot: Çalışma öncesinde etik kurul onayı alınmış olup, Haziran 2011 – Haziran 2019 tarihleri arasında Ege Üniversitesi Genel Cerrahi Anabilim Dalı'nda morbid obezite nedeniyle bariatrik cerrahi uygulanan hastalar retrospektif olarak ele alındı. Daha önce başka bir bariatrik cerrahi prosedür uygulanıp revizyon uygulanan hastalar ile intragastrik balon uygulaması yapılan hastalar çalışma dışı bırakıldı. Yaş, cinsiyet, komorbidite durumu, preoperatif ve kontrollerdeki vücut kitle indeksi (VKİ), operasyon türü, ve tekrar kilo alımı değerlendirildi. VKİ değerleri ile Fazlalık VKİ Kaybı (FVKİK) hesaplandı. RDW değeri ile olan ilişki istatistiksel olarak incelendi. İstatistiksel analiz için SPSS v25.0 programı kullanıldı. p değeri 0,05'in altında anlamlı kabul edildi. Bulgular: Çalışmaya 143 hasta katıldı. 32 hasta erkek, 111 hasta kadın idi. VKİ'ne bakıldığında ortanca değer erkekler için 46,2 kg/m2 (35,6-59,1 kg/m2), kadınlar için 47,2 kg/m2 (36-57,6 kg/m2) olarak saptandı. Hastaların ortanca yaş değeri 38 (17-68), ortanca RDW değeri %14,2 (%12-%19,7) idi. RDW ile FVKİK değerleri arasındaki ilişki Spearman Korelasyon Analizi ile değerlendirildi. Bunun sonucunda FVKİK1, FVKİK3, FVKİK6, FVKİK18 ve FVKİKm ile RDW arasında istatistiksel olarak anlamlı korelasyon saptandı (sırasıyla p=0,024, p=0,023, p=0,002, p=0,027, p=0,001). Korele olan değerler ile RDW yüzdeleri gruplandırılarak tekrar incelendi. FVKİKm, FVKİK3 ve FVKİK6'da RDW değeri 14,5 üstünde olan hastaların oranlarında istatistiksel anlamlılık saptandı. FVKİKm için anlamlılık değeri p=0,011, FVKİK3 için p=0,007 ve FVKİK6 için p=0,013 idi. Sonuç: Hastalarımızda bariatrik cerrahi başarı ile uygulanmış olup, tüm hastalarımızda kilo kaybı sağlanmıştır. RDW, bariatrik cerrahi sonrası takip eden yıllarda maksimum kilo kaybına ulaşma oranının (FVKİKm) bir öngörüsüdür. Klinik olarak faydalı, prognostik bilgi sağlayabilen, yeni bir preoperatif biyobelirteçtir. Fakat RDW, sadece prediktif olarak kullanılabilir. RDW ile kilo kaybı arasında mekanizma açık değildir. Bununla ilgili daha çok çalışmaya ihtiyaç vardır.

Kamil Erözkan
Ege University
2019
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Transplantasyon sonrası erken dönemde renal allograftlerin fonksiyonlarının takibinde difüzyon ağırlıklı görüntülemenin (DAG) kullanılabilirliği

Amaç: Transplantasyon sonrası erken dönemde renal allograftlerin fonksiyonlarının takibinde ve gelişebilecek olası erken komplikasyonların (ATN ve AR gibi) tanısında DAG'nin kullanılabilirliğinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Yöntem: Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Organ Nakli Kliniği'nde 1998-2016 yılları arasında canlı vericili veya kadaverik olarak yapılan 24 renal transplantasyonlu hasta çalışmaya prospektif olarak alındı. Çalışma grubu olarak Renal transplant uygulanmış klinik ve laboratuar olarak rejeksiyon ve ya akut tübüler nekroz tablosu olan 14 adet hasta hasta grubunda değerlendirildi. Kontrol grubu oluşturulmasında Renal transplant uygulanmış klinik ve laboratuar olarak rejeksiyon ve ya akut tübüler nekroz tablosu olmayan 10 adet hasta kontrol grubunda değerlendirildi. Hastalar işlem öncesinde ayrıntılı şekilde bilgilendirilip, aydınlatılmış onam formları verilerek okumaları sağlandı, işlemler ile ilgili sordukları sorular cevaplandırıldı. Hastalar klinikte yatmakta idi. Randomize olarak seçildi. Radyoloji anabilim dalında böbreklere yönelik difüzyon MR görüntüleme tekniği uygulandı. MR çekim süresi 11 dakika, 56 saniye olarak belirlendi. Aksiyel DAG single shot eko-planar görüntüleme tekniği ile sağlandı. Difüzyon gradient b değerleri 50, 400 ve 800 s/mm2 kullanıldı. Transplante böbrek üst pol, orta kesim ve alt pol düzeylerinden korteks ve medulla kesimlerinden dairesel ROI (region of interest) kullanılarak ADC ölçümleri yapıldı. Çalışmada toplanan verilerin analizi, istatistiksel yazılım paketi SPSS 23 (Statistical Package for the Social Sciences – IBM®) kullanılarak yapıldı. İstatistiksel anlamlılık düzeyini belirlemek için, %95 güven aralığında ve p<0,05 anlamlı kabul edildi. Bulgular: Çalışma kriterlerine uyan 24 Renal Transplantlı hasta çalışmaya dahil edilmiştir. Hasta grubunda yeralan 14 olgunun yaş ortalaması 44,6±13,65 yıl olarak bulunurken, kontrol grubunda yeralan olguların yaş ortalaması ise 41,8±18,3 yıl olarak saptanmıştır. En küçük yaş 14 olurken en büyük yaş 64 olarak bulunmuştur. Çalışma kapsamında yeralan hasta grubu olguların 7'si (%50) kadın hastalardan oluşurken, 7'si (%50) erkekdi. Kontrol grubunda bulunan olguların ise 7'si (%70) kadın hastalardan oluşurken, 3'ü (%30) erkeklerden oluştuğu tespit edildi. Ayrıca hasta grubu olguların 7'si (%50) ve kontrol grubu olguların 4'ü (%40) canlıdan alınan böbrek ile transplant olurken, hasta grubu olguların 7'si (%50) ve kontrol grubu olguların 6'sı (%60) kadavradan alınan böbrek ile transplant yapıldığı tespit edildi. Çalışmamızda hasta grubunda yeralan 14 olgunun idrar protein ortalaması 63,1±51,7olarak bulunurken, kontrol grubunda yeralan olguların idrar protein ortalaması ise 10,3±3,05 olarak saptanmıştır. Bunun yanı sıra hasta grubunda yeralan 14 olgunun eGFR ortalaması 23,31±13,6 olarak bulunurken, kontrol grubunda yeralan olguların eGFR ortalaması ise 65,97±12,3 olarak saptanmıştır. Hasta ve control grupları arasında bütün böbrek pollerinde istatistiksel olarak anlamlı ve kuvvetli bir ilişki saptanmıştır (p<0,05). Klinisyenin ATN ve Red cevapları arasındaki ilişki incelendiğinde; sadece Korteks üst pol ile Medulla Üst polde istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki saptanmamıştır (p>0,05). Fakat diğer bütün böbrek pollerinde istatistiksel olarak anlamlı ve kuvvetli bir ilişki saptanmıştır (p<0,05). Sonuç: Çalışmamızda sonucunda, renal transplantasyonlu hastalarda renal kortikal ADC değerleri kontrol grubuna göre azalma göstermektedir. Kantitatif renal DAG incelemesi, renal transplantasyonlu hastalarda renal hasarı belirlemede ve evrelemede yardımcı bir yöntem olabilir.

Hasan Yaşar
Ege University
2016
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Tiroidektomi sonrası ses ve yutma fonksiyonlarının objektif verilerle değerlendirilmesi

Amaç: Tiroidektomi sonrasında hastaların yutma ile ilişkili yakınmaları nadir değildir. Bu çalışma ile, yutma fonksiyonlarının tiroidektomi sonrasında, objektif olarak etkilenip etkilenmediğini ortaya koymayı amaçladık. Gereç - Yöntem: Aralık 2012 - Mart 2014 tarihleri arasında tiroid cerrahisi geçiren ve reküren sinir hasarı oluşmayan, 32'si bayan (%80), 8'i erkek (%20) toplam 40 hasta (yaş :27-78), prospektif olarak, pre-operatif (1) ve post-operatif (3), toplamda 4 kez değerlendirmeye alındı. Hastalara subjektif değerlendirme için 'Subjektif Yutma Değerlendirme Anketi', 'SIS (swallowing impairment score) Anketi' ve 'MD Anderson Disfaji Anketi' uygulandı. Objektif veriler için ise ''Kaypentax yutma çalışma modülü" kullanıldı ve yutma fonksiyonlarının fizyolojik sinyal kayıtları ve videolaringoskopiyle rezidü-aspirasyon-penetrasyon değerlendirmesi yapıldı. Ayrıca hastaları duygu durumlarının değerlendirmesi için Beck Depresyon Anketi uygulandı. Objektif ve subjektif veriler; çoklu analiz ile kendi arasında ve hastaların yaş, cinsiyet, patoloji ve post-op 6.ay TSH düzeyleriyle karşılaştırıldı. Bulgular: Subjektif yutma değerlendirme anketine göre; 2 hastada yutma güçlüğünün (disfaji- bolus kontrol-boğulma hissi) cerrahi sonrasında gerilediği görülürken yeni gelişen yutma güçlüğü yakınması saptanmadı. Ancak operasyon öncesine göre karşılaştırıldığında; SIS skorlarında ve MD Anderson skorlarında disfaji yönünde artış görüldü. Subjektif skorlar arasında anlamlı korelasyon izlenmedi(p>0,05). Objektif değerlendirmede; skorlar arasında sıvı gıda alımında ve yarı-katı gıda (yoğurt) alımında sorun izlenmedi (p>0.05). Katı gıda alımında preoperatif döneme kıyasla orta düzeyde rezidü saptandı (p=0,013). Yutma frekanslarında, fonksiyonel alım skalasında ve fonksiyonel yutma skalasında anlamlı bir değişiklikler kaydedildi. (p=0,034). Subjektif yakınmaların objektif bulgularla korelasyon göstermediği görüldü. Ses değerlendirme verilerine bakıldığında std (standard deviation of avarage fundamental frequency) ve dsh (degree of subharmonics) anlamlı bir artış izlendi (p<0,01).Beck Depresyon Ölçeği'ne göre, preoperatif orta düzey depresif yakınmaları olan 3 hastanın postoperatif dönemde yakınmalarının gerilediği görüldü (p>0,05). Sonuç: Reküren sinir hasarı olmaksızın yapılan total tiroidektomi sonrasında hastaların yaklaşık % 30'u yutma güçlüğünden yakınırken, objektif açıdan ele alındığında yutma fonksiyonları % 2.5-10 oranında etkilenmektedir.

Tufan Gümüş
Ege University
2017
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Rektum kanserlerinde preoparatif radyokemoterapi ile postoperatif radyokemoterapi tedavisinin hastalık rekürrensi ve sağkalım açısından karşılaştırılması

AMAÇ Lokal ileri rektum kanserinde (LİRK) preoperatif uzun dönem kemoradyoterapi ile postoperatif kemoradyoterapiyi karşılaştıran 2 prospektif randomize çalışma mevcut olup, lokoregional rekürrens (LR) ve sağ kalım sonuçları çelişmektedir. Çalışmanın temel amacı LİRK de preoperatif ve postoperatif kemoradyoterapinin hastalık rekürrensi ve sağkalımlara etkilerini karşılamaktır. MATERYAL METOD Klinik olarak LİRK tanısı alan 336 hasta prospektif olarak preoperatif veya postoperatif (177 vs 159 hasta) kemoradyoterapi gruplarına ayrıldı. Preoperatif gruptaki hastalara total 50.4 Gy (28 fraksiyon) radyoterapi ve eş zamanlı 2 siklus KT yi (5-florourasil- lökoverin) takiben küratif TME uygulandı. Postoperatif gruba operasyondan 4 hafta sonra benzer protokol verildi. Gruplara 4 kür adjuvant KT eklendi. BULGULAR Ortalama 60,4 ay takip sonrası, LR'nin 5 yıllık kümülatif indeksi preoperatif grupta % 7.4 ve postoperatif grupta % 13.4 idi (p= 0.021). 5 yıllık kanser spesifik sağkalım preoperatif grupta % 87.5 ve postoperatif grupta % 80 idi (p= 0.022). Total sağkalım % 79.5 vs %74.7 (p= 0.064), hastalıksız sağkalım % 75.2 vs % 64.8 (p= 0.062), KRT ye bağlı geç toksisite % 7.4 vs % 13.2 (p= 0.002) idi. Tedaviye uyum preoperatif grupta yüksektir (p< 0.001). SONUÇ Preoperatif kemoradyoterapi, postoperatif kemoradyoterapi ile karşılaştırıldığında lokal kontrol, tedavi uyumluluğu, kanser spesifik sağkalım ve geç toksisite açısından belirgin olarak iyileşme sağladı. Sonuçlar aynı zamanda, preoperatif tedavi için olası bir genel ve hastalıksız sağkalım fayda öneriyordu. Patolojik tam yanıt sağlanan hastalarda hastalıksız sağ kalım anlamlı oranda artmaktadır.

NeoplazmlarNüksRadyoterapi+5
Mevlüt Tekin
Ege University
2017
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Laparoskopik kolon cerrahisinde böbrek tübül hasarının KIM-1 molekülü ile değerlendirilmesi

Amaç: Kolon kanseri ülkemizde erkek ve kadınlarda en sık görülen 3. kanser türüdür. Kolon kanseri ameliyatlarında teknolojinin gelişmesiyle minimal invaziv tedavi seçenekleri ön plana çıkmıştır. Bu çalışmanın amacı laparoskopik kolon cerrahisinde oluşturulan artmış karın içi basıncında, böbrekte meydana gelebilecek hasarlanmaya en hassas cevap olan ve böbrek tübüllerinden salgılanan KIM-1(Kidney Injury Molecule-1) molekülü kullanılarak, açık prosedürler ile karışılaştırılması planlanmıştır. Materyal ve Metod: Çalışmamızda hastanemiz genel cerrahi kliniğine Kasım 2021-Mayıs 2022 tarihleri arasında başvuran, kolon kanseri tanısı konulup laparoskopik ve açık prosedürler ile opere edilen toplam 46 hasta dahil edilmiştir. Hastalar randomize prospektif olarak 10 laparoskopik sağ hemikolektomi (Grup 1), 8 açık sağ hemikolektomi (Grup 2), 8 laparoskopik anterior rezeksiyon (Grup 3), 11 açık anterior rezeksiyon (Grup 4) ve 9 laparoskopik low anterior rezeksiyon (Grup 5) olmak üzere beş gruba ayrılmıştır. Hastalardan preoperatif, postoperatif 4. saat ve postoperatif 14. gün idrar numuneleri alınarak idrar KIM-1 düzeyleri ve idrar kreatinin değeri ölçülmüştür. Daha sonra idrar KIM-1/Cr oranları hesaplanmıştır. Araştırma sonucu elde edilen veriler bilgisayar ortamında SPSS (Statistical Package for Social Sciences) 18.0 paket programı ile analiz edildi. Sonuçlar: Opere edilen hastaların %50,0'ı (n=23) erkek, %50,0'ı (n=23) kadın hasta idi. Hastaların yaş ortalaması 61,65±11,94 yıl, VKI (vücut kitle indeksi) ortalaması 26,26±5,34 kg/m2 olarak saptandı. Çalışmaya dahil edilen hastaların %58,7'sine (n=27) laparoskopik cerrahi uygulanmıştı. Laparoskopik cerrahi uygulanan her hastada intraabdominal basınç 12 mmHg olarak belirlendi. Hastalara aynı anestezik ilaçlar operasyon süreleri ile korele olarak verildi. Açık cerrahi ve laparoskopik cerrahi uygulanan hasta gruplarında yaş, preop, postop 4. saat ve postop 14. gün idrar KIM-1/Cr düzeyleri, operasyon süreleri ve cinsiyet oranlarının benzer olduğu belirlendi (p>0,05). Çalışmaya dahil edilen laparoskopik cerrahi uygulanan hastalarda preop idrarda ölçülen KIM-1/ Cr düzeyi ile hasta yaşı arasında pozitif yönde düşük-orta düzeyde, postop 4.saatte idrarda ölçülen KIM-1/ Cr düzeyi ile hasta yaşı arasında ise pozitif yönde orta derecede korelasyon olduğu saptandı (r değerleri sırasıyla; r=0,365, r=0,477, p değerleri sırasıyla; p=0,047, p=0,008). LAR (laparoskopik anterior rezeksiyon) operasyonu geçiren hastaların postop 14. günde idrarda ölçülen KIM-1/Cr düzeyleri diğer laparoskopik operasyon geçiren hasta gruplarına göre istatistiksel olarak anlamlı yüksek bulundu (p=0,022). LSH (laparoskopik sağ hemikolektomi) operasyonu geçiren hastalarda postop 4. saatte idrarda ölçülen KIM-1/Cr düzeyi ile operasyon süresi arasında pozitif yönde iyi derecede istatistiksel olarak anlamlı korelasyon tespit edildi (r=0,673, p=0,033). LLAR (laparoskopik low anterior rezeksiyon) geçiren hastalarda SH (sağ hemikolektomi), AR (anterior rezeksiyon), LSH ve LAR geçiren hastalara göre preop idrarda çalışılan KIM-1/Cr düzeyi istatistiksel olarak anlamlı düşük saptandı (p=0,022). LAR geçiren hastalarda SH, AR, LSH ve LLAR geçiren hastalara göre postop 14. gün KIM-1/Cr düzeyi istatistiksel olarak anlamlı yüksek bulundu (p=0,038). Tartışma: Çalışmamız sonucunda açık prosedür ve laparoskopik prosedür ile yapılan ameliyatlarda post operatif 4. saatte idrarda çalışılan KIM-1/Cr düzeyleri artmaktaydı. Post operatif 14. Günde ise LAR hariç diğer gruplarda pre operatif dönemden daha düşük idrar KIM-1/Cr düzeyleri olduğu görüldü. LAR grubunda idrar KIM-1/Cr değerinin yüksek olması hastaların preop dönemde de idrar KIM-1/Cr değerinin yüksek olduğu görülerek altta yatan renal patolojilere bağlı olabileceğini düşündürmektedir. Bu hastalar haricinde idrar KIM-1/Cr değerleri tüm gruplarda benzer çıkmış olup 5 grup arasında istatistiksel anlamlılık saptanmadı. Anahtar Kelimeler: Laparoskopik Kolon Cerrahisi, KIM-1, Renal Tübüler Hasar

Böbrek fonksiyon testleriBöbrek hastalıklarıCerrahi+3
Abdullah Gürhan Duyan
Necmettin Erbakan University
2023
00
Master'sOpen AccessTR

Canlı böbrek donörlerine ilişkin psikososyal değerlendirme

Organ bağışı ne yazık ki Türkiye'de istenilen oranlara ulaşabilmiş durumda değildir. Hastalar için gerekli tüm doku ve organları kadavra donörden temin edebilen hiçbir ülke yoktur. Bununla beraber gelişmiş ülkelerde kadavra kaynaklı nakil oranı %80, canlı kaynaklı nakil oranı %20'iken Türkiye'de tam tersidir. Canlı vericili böbrek nakli son dönem böbrek yetmezliği olan hastalara en kaliteli yaşam şansını vermektedir. Canlıdan yapılan organ bağışlarında alıcının iyileşmesi pahasına normal ve sağlıklı bir insana majör bir cerrahi girişim yapılması etik kurallara ve "önce zarar verme" ilkesine ters düşen bir durum gibi görünmektedir. Buna rağmen vericinin neden ameliyat edildiğini biliyor olması, yüce duygularla başka bir insana hayat gibi değerli bir armağan vermesi ve bu yardım sonrası elde ettiği manevi kazanç bu operasyonu etik açıdan mümkün kılmaktadır . Dünya Sağlık Örgütüne göre sağlıklı olma, bedensel, ruhsal ve sosyal anlamda tam olarak iyi olma hali olarak belirlenmiştir. Literatüre bakıldığında böbrek vericilerinin 40 yıllık tıbbi takiplerinde böbrek yetmezliği ve diğer hastalıklara yakalanma sıklığında toplumdan bir farkları olmadığı görülmektedir. Bu kişilerin nakil sonrası psikolojik gelişimleri ile ilgili çalışma ve yayınlar ise sınırlıdır. Bu çalışmada 19-65 yaşları arasında, 125'i bayan,165'i evli,50'si anne-baba olan 184 canlı böbrek vericisinin bir yakının son dönem böbrek yetmezliği tanısı alması sonrasında canlı böbrek vericisi olmak nedeniyle ortaya çıkan travma sonucu oluşan değişimleri ele almak amaçlanmıştır. Alıcıların sadece 55'i bekleme listesinde kayıtlıyken 117'si diyalize girmiştir. Bu amaç kapsamında, canlı böbrek vericilerinin nakil öncesi karar vermelerine etki eden faktörler, bunların geriye dönük değerlendirilmesi, travma sonrası gelişim olgusu ve bu olguyu etkiledigi düşünülen faktörlerden sosyo-demografik ve alıcıya iliskin degişkenler(vericilerin yaş, cinsiyet, akrabalık derecesi, eğitim durumu, yaşadığı yer,alıcının diyalize girip girmediği, girdiği süre, diyazliz tipi vb değişkenlere göre ), baş etme yöntemleri ve algıları incelenmiştir. Sonuç olarak canlı böbrek vericilerinin yaşadığı travma sonrasında daha güçlü olduğu tespit edilmiştir.

Sosyal psikolojiTıbbi psikoloji
Levent Yücetin
Demiroğlu Bilim University · Institute of Health Sciences
2014
00
Master'sOpen AccessTR

Aile sağlığı merkezinde görev yapan aile hekimi ve aile sağlığı elemanlarının organ nakli ve bağışına yönelik bilgi düşünce ve tutumlarının belirlenmesi

Amaç: Bu araştırma, Aile hekimi ve Aile Sağlığı Elemanlarının organ nakli ve bağışına yönelik bilgi, düşünce ve tutumlarını belirlemek amacıyla tanımlayıcı ve kesitsel olarak yapılmıştır. Materyal ve Yöntem: Araştırma; İstanbul, Kâğıthane ve Sarıyer ilçesinde yapılmıştır. Araştırmanın evreni, bu illerde bulunan Aile Sağlığı Merkezlerinde görev yapan Aile Hekimi ve Aile Sağlığı Elemanları olup toplam 391 kişiden (48 erkek, 141 kadın) oluşmuştur. Elde edilen veriler SPSS (Statistical Package for Social Sciences) for Windows 22.0 programı kullanılarak analiz edilmiştir. Verilerin değerlendirilmesinde tanımlayıcı istatistiksel yöntemleri olarak sayı, yüzde, ortalama, standart sapma kullanılmıştır. Gruplu değişkenler arasındaki ilişki ki-kare analizi ile test edilmiştir. İki bağımsız grup arasında niceliksel sürekli verilerin karşılaştırılmasında t-testi, ikiden fazla bağımsız grup arasında niceliksel sürekli verilerin karşılaştırılmasında Tek yönlü (One way) Anova testi kullanılmıştır. Anova testi sonrasında farklılıkları belirlemek üzere tamamlayıcı post-hoc analizi olarak Scheffe testi kullanılmıştır. Bulgular: Araştırma sonucunda sağlık elemanlarının organ nakli ve bağışına genel bakış değişkenine göre katılımcıların 154'ü (%81,5) Destekliyorum, 29'u (%15,3) Kararsızım, 6'sı (%3,2) Desteklemiyorum olarak dağılmaktadır. Sağlık elemanlarının ülkemizdeki organ nakli ile ilgili yasanın okunma durumu değişkenine göre 55'i (%29,1) evet, 134'ü (%70,9) hayır olarak dağılmaktadır. Sağlık elemanlarının organ bağışı yapma düşüncesi değişkenine göre 2'si (%1,1) Kesinlikle düşünmem, 5'i (%2,6) Düşünmem, 54'ü (%28,6) Kararsızım, 98'i (%51,9) Düşünürüm, 30'u (%15,9) Kesinlikle düşünürüm olarak dağılmaktadır. Sonuç: Aile Hekimi ve Aile Sağlığı Elemanlarının organ nakli ve bağışı konusunda yeterince duyarlı oldukları belirlenmiştir. Fakat organ nakli ve bağışı ile ilgili bilgilerinin arttırılması gerekmektedir. Anahtar Kelimeler: Organ Bağışı, Organ Nakli, Aile Hekimi, Aile Sağlığı Elemanı

Yudum Kubat
Demiroğlu Bilim University · Institute of Health Sciences
2015
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Meme koruyucu cerrahi ile beraber sentinel lenf nodülü biyopsisi yapılan hastaların uzun dönem takiplerinin değerlendirilmesi

Giriş: Meme kanseri tanısında artan tarama yöntemleri sayesinde meme kanserini artık erken evrede yakalamak mümkün olmaktadır. Bu nedenle eskiden rutin tedavi yöntemi olarak kullanılan modifiye radikal mastektominin yerine, meme koruyucu cerrahi ile birlikte sentinel lenf nodülü biyopsisi yapılarak, gerekirse aksiller disseksiyon yapılmaktadır. Koltuk altı lenf bezi disseksiyonu, hastalar için morbiditesi oldukça yüksek bir operasyon olmakla birlikte, lenf nodu tutulumu prognoz tayininde en önemli göstergedir. Sentinel lenf nodülü biyopsisi, düşük morbidite ve lenf nodu tutulumu tahmininde yüksek güvenilirlikle günümüzde gereksiz aksiller disseksiyon oranını oldukça azaltmıştır. Ancak yanlış negatiflik oranlarının halen %1 ile %14 arasında olması eksik tedavi olasılığına neden olmaktadır.Materyal Metod: 2002 Ocak-2010 Nisan tarihleri arasında Şişli Florence Nightingale Hastanesine başvuran ve meme koruyucu cerrahi ile birlikte sentinel lenf nodülü tayini yapılan ve İHK sonucu negatif gelen 172 hastada nüks oranları, genel sağkalım, hastalıksız sağkalım, prognoza etkili faktörler ve morbidite oranları tespit edilmiştir.Bulgular: Çalışmaya alınan 172 olgunun ortalama yaşı 53,57±12,45 yıldı. Ortalama tümör çapı 18,80 mm olan olguların %68'i T1, %31,4'ü T2, %0,6'sı T3'tü. Patolojik inceleme sonucunda 135 (%78,5) hastada İDK, 16 (%9,3) hastada İLK, 21 (%12,2) hastada ise diğer tipte meme karsinomları tespit edildi. 29 olgu (%17) grade I; 64 olgu (%37) grade II; 79 olgu (%46) grade III idi. Çıkarılan ortanca lenf nodülü sayısı 2 (1-5) olup, 169 (%98,3) olgunun parafin sonucu negatif, 3 (%1,7) olguda ise izole tümör hücresi olduğu saptandı. Olguların 135'inin (%78,5) östrojen reseptörü pozitif, 37'sinin (%21,5) ise negatifti; progesteron reseptörü ise, 123 olguda (%71,5) pozitif, 49'unda (%28,5) negatif bulundu. Ayrıca tüm seride Cerb-B2 skoru negatif olan 152 (%88,4); pozitif olan 20 (%11,6) olgu tespit edildi. Ortalama 4 yıllık (48 ay) takip süresinde tüm grupta 4 olguda (%2,3) lokal-bölgesel nüks, 7 olguda (%4,1) uzak organ metastazı oluştuğu saptandı. Lokal-bölgesel nüks gelişen 4 olgunun 3'ü lokal (meme), 1'i aksiller alanda görüldü. 172 olgunun 6'sı takip süresinde (%3,5) kaybedilmiş olup, ölüm nedeni 4'ünde (%2,3) meme kanserine, 2'si (%1,2) diğer nedenlere bağlı olarak bulundu. Olguların 3 yıllık ve 5 yıllık genel sağkalım oranları sırasıyla %99,2 ve %96,7, hastalıksız sağkalım oranları sırasıyla %95,7 ve %94 olarak hesaplandı. Çalışma sonucunda tümörün modifiye SBR gradı, memedeki tümör sayısı ve östrojen durumu, hastalıksız sağkalıma etki eden faktörler olarak tespit edildi.Sonuç: SLNB, tecrübeli ellerde, uzun dönem takipte, düşük morbidite ve nüks oranları ile birlikte yüksek hastalıksız ve genel sağkalım imkanları sunmaktadır. Uygun hastalarda aksiller disseksiyona alternatif olarak güvenle uygulanabilir.

BiyopsiLenf nodlarıMeme+1
Cengizhan İpek
Demiroğlu Bilim University
2011
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

İskemik kolon anastomozlarında kaçak önlenebilir mi? Dermalix ile sıçan modelleri

Amaç: Dermalix®(Dx)'in yara iyileşmesi ve anastomoz kaçağı üzerindeki etkisini rat iskemik kolon anastomozu modelinde değerlendirmek Gereç ve Yöntem: Çalışmanın dizaynında 40 adet rat 3 gruba ayrılmıştır; negatif kontrol grubu (10 rat), kontrol grubu (15 rat) ve deney grubu (15 rat). Negatif kontrol grubuna sadece laparotomi yapılmış olup kontrol grubunda iskemi oluşturulup uçuca kolon anastomozu, deney grubuna ise iskemi oluşturulup uçuca kolon anastomozu ile Dx uygulaması yapılmıştır. Ratlar postoperatif 7.günde sakrifiye edilmiş, rezeke edilen kolon anastomozlarında ise patlama basıncı ölçümü yapılıp adezyon varlığı, nötrofil infiltrasyonu, lokal inflamasyon, epitel rejenerasyonu, granülasyon dokusu oluşumu, neovaskülarizasyon, kollejenizasyon ve yabancı cisim reaksiyonu oluşumu değerlendirilmiştir. Bulgular: Kontrol grubunda 2, deney grubunda ise 1 ratta anastomoz kaçağına bağlı sınırlı abse oluşumu gözlenmiştir. Patlama basınçları; kontrol grubunda ortalama 134,7 mmHg, deney grubunda ise 194,7 mmHg olarak hesaplanmıştır. Deney grubunda patlama basıncı istatistiksel olarak anlamlı oranda yüksektir (p=0,005). Yara iyileşmesinin ilk aşamalarından olan nötrofil infiltrasyonu, lokal inflamasyon, epitel rejenerasyonu ve granülasyon dokusu oluşumunda istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmamıştır. Neovaskülarizasyon ve kollejenizasyon, deney grubunda daha fazla (p=,00, p=0.032) saptanmış olup Dx'in neovaskülarizasyonu artırdığı izlenmiştir. Yabancı cisim reaksiyonu ve adezyon oluşum arasında ise anlamlı bir fark saptanmamıştır. Sonuç: Özellikle patlama basıncı, neovaskülarizasyon ve kollejenizasyon üzerindeki olumlu etkileri göz önüne alındığında, Dx anastomoz kaçağını önlemede umut verici bir teknoloji olarak görülmektedir.

AnastomozDermalixKolon+3
Yasemin Konuk
Ankara University
2023
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Ekstralevator APR ile standart APR'nin uzun dönem sağkalım, intraoperatif perforasyon, çevresel rezeksiyon sınırı ve çıkarılan lenf nodu sayısı açısından karşılaştırılması

Amaç: Bu çalışma, 2001-2020 yılları arasında uzak metastazı olmayan rektum kanseri nedenile Ekstralevator APR ve standart APR yapılan hastalar arasında perforasyon oranları, ortalama çıkarılan lenf nodları ve malign lenf nodları, çevresel rezeksiyon sınırı pozifliği ve sağkalım farklılıklarını belirlemeyi amaçlamaktadır. Yöntem: 2001 ve 2020 yılları arasında metastatik olmayan rektum adenokarsinomu nedeniyle APR yapılan toplam 215 hastaya ait kaydı retroprospektif tutulmuş olan tıbbî ve demografik veriler retrospektif kayıtlar ineclenerek intraoperatif perforasyon, cerrahi rezeksiyon sınırı, çıkarılan lenf nodları ve sağ kalım açısından incelendi. Başka nedenlerle APR yapılan ve nihai patolojisi adenokanser olmayan hastalar çalışma dışı bırakıldı. Standart APR ve ekstralevator APR yapılan hastalar olmakla 2 grup belirlendi. Her iki amelyat yöntemi ve tümör evreleri arasında klinik ve patolojik faktörler karşılaştırıldı. Kaplan-Meier sağkalım analizi, patolojik evre için yapıldı ve eğriler, log-rank testi ile karşılaştırıldı. Bulgular: Toplam 215 hasta tespit edildi (ELAPE yapılan hasta sayısı 102, standart APR yapılan hasta sayısı 113). Standart APR yapılan hastalarda intraoperatif perforasyon, pozitif çevresel cerrahi sınır oranları daha yüksekti. Ancak 3, 5 ve 10 senelik sağkalım ve çıkarılan lenf nodu sayısında anlamlı fark yoktu. Sonuç: Yaptığımız çalışma sonucunda, uzak organ metastazı olmayan rektum kanseri nedeni ile ELAPE yapılan hastalarda standan APR yapılan hastalara kıyasla amelyat sırasında lokal rekürrens için önemli parametreler sayılan perforasyon ve çevresel cerrahi rezeksiyon sınırı pozitifliği anlamlı olarak daha düşüktü, ancak çıkarılan lenf nodu ve 3, 5 ve 10 yıllık genel sağkalım arasında anlamlı fark olmadığı sonucuna vardık. Anahtar Sözcükler: Rektum kanseri, sağkalım, amelyat tekniği

CerrahiCerrahi işlemler-operatifCerrahi tedavi+6
Ulvı Majıdlı
Ankara University
2023
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Deneysel peritonit modeli ile kontamine alan oluşturulan ratlarda ventral herni tamirinde kompozit sentetik greft kullanımının değerlendirilmesi

ÖZET AMAÇ: Karın duvarında çok geniş defektlerin ortaya çıkabildiği acil olgularda veya kontaminasyonun eşlik ettiği geniş abdominal duvar defektlerinin tamirinde halen büyük problemler yaşanmaktadır. Kontamine alanlarda herni tamirinde sentetik greft kullanımı ile ilgili klinik prospektif randomize kontrollü bir çalışmaya literatürde rastlanmamıştır. Bizim bu çalışmamızda, klinik çalışmalara ışık tutabilecek intraperitoneal yerleştirilmeye uygun adezyon bariyerli ve hafif polipropilen ağa sahip Ventralight™ ST adlı yeni bir sentetik bileşik greftin deneysel peritonitle oluşturulmuş kontaminasyon modelinde karın duvarında kullanılabilirliğinin araştırılması amaçlanmıştır. GEREÇ VE YÖNTEM: Çalışmada 20 adet Wistar-Albino cinsi sıçan kullanıldı. Sıçanlar çekal ligasyon ve delme yöntemiyle peritonit oluşturulduktan 24 saat sonra rastgele onarlı iki gruba ayrıldı. Tüm sıçanlarda aynı şekilde relaparotomiyle nekroze çekum eksize edilip karın içi yıkandıktan sonra birinci gruba primer tamir, diğerine ise Ventralight™ ST ile tamir yapıldı. Daha sonra sıçanlar 28 gün boyunca sepsis ve sepsise bağlı ölüm, yara enfeksiyonu ve greft enfeksiyonları açısından takip edildi. 28. günde ratlar sakrifiye edilerek intraabdominal apse, greft ve doku kültürlerinde üreme ve karın içi adezyon şiddeti ve genişliği bakımından incelendi. BULGULAR: Gruplar arasında sepsise bağlı mortalite açısından istatistiksel olarak anlamlı farklılık görülmedi (p=0.21). Ancak Ventralight grubunda %30 mortalite saptanırken primer grupta mortalite yoktu. Primer tamir grubunda yara enfeksiyonu/cilt altı apse oranı %20 iken ventralight grubunda %57.1 olarak sonuçlandı. Ventralight grubunda enfeksiyon daha sık görülmesine rağmen gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık yoktu (p=0.162). Deneklerin hiçbirinde karın içi apseye rastlanmadı. Doku kültürleri açısından karşılaştırıldığında ventralight grubunda istatistiksel anlamlı olarak daha yüksek sayıda mikroorganizma ürediği görüldü. Ventralight grubunda adezyon oluşumu, şiddeti ve genişliği istatistiksel anlamlı olarak daha fazlaydı (p=0.018). SONUÇ: Gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık görülmese de mortalitenin ve makroskopik enfeksiyon oranlarının ventralight grubunda belirgin yüksek olması ve adezyon şiddeti ve genişliğinin de ventralight grubunda belirgin daha yüksek çıkması nedeniyle kontamine alanda sentetik kompozit greft kullanımı uygun bulunmamıştır. Bu konuda daha geniş serilerle yapılabilecek yeni çalışmalarla ideal tedavi yönteminin belirlenmesi önem taşımaktadır. ANAHTAR KELİMELER: Ventral herni, kontamine alan, sentetik greft, peritonit, adezyon

Cerrahi yara enfeksiyonuCerrahi-abdominalHerni-ventral+3
Ahmet Burak Çiftci
Ankara Yıldırım Beyazıt University
2015
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Ratlarda deneysel pankreatit modelinde dinamik plazma thiol disülfit dengesi

Akut pankreatit pankreas bezinin iltihaplanmasıdır. Klinikte pankreatitin şiddetini belirlemede çesitli kriterler kullanılmaktadır. Geçmiş dönemde yapılmış çalışmalarda akut pankreatitte oksidatif stresin ciddi düzeyde arttığı gösterilmiştir ve bu düzeylerin hastalığın şiddeti ile alakalı olduğu gösterilmiştir. Fakat kullanılan tüm yöntemler klinik uygulaması zor ve uzun süren yöntemlerdir. Erel ve ark. tarafından geliştirilen yeni bir metodla kanda kolayca ölçülebilen thiol / disülfit düzeyleri çeşitli proliferatif ve enflamatuar hastalıklarda araştırılmış ve bu dengede olan değişikliklerin oksidan parametreler ile korele olduğu izlenmiştir. Biz çalışmamızda cerulein indüksyonu ile akut pankreatit oluşturulan ratlarda thiol / disülfit düzeylerinin değişikliklerini ilk kez tespit ederek gelecek çalışmalara öncü olmak ve hastalık izlem sürecinde bu verileri kliniğe uyarlamak amacındayız. Çalışmamızda ağırlıkları 300-350 gr arasında değişen 16 adet Wistar-Albino cinsi erkek ratlar kullanıldı. Toplam 16 rat randomize olarak her bir grup 8 rattan oluşacak şekilde 2 gruba ayrıldı. Deney grubundaki ratlara 50mcg/kg cerulein intraperitoneal (ip) olarak verildi. Kontrol grubundaki ratlara da 1cc SF intraperitoneal (ip) verildi. İşlem sonrası 30.saatte kan örneklemesi yapılarak amilaz, lipaz ve thiol /disülfit dengesine bakıldı. Yapılan değerlendirme sonrası deney grubundaki ratların kontrol grubuna göre amilaz ve lipaz değerleri anlamlı farklı çıkarken plazma thiol/disülfit dengesinde anlamlı fark saptanamadı. Yapılacak olan daha geniş kapsamlı çalışmalarla oksidatif dengeyi ortaya koyan plazma thiol / disülfit dengesini daha detaylı şekilde araştırılabilir.

DisülfitlerPankreas hastalıklarıPankreatit+4
Seyit Murat Aydın
Ankara Yıldırım Beyazıt University
2015
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Ratlarda oluşturulan postoperatif yapışıklık modelinde red ginseng'in yapışıklık üzerine etkisi

Amaç:Postoperatif dönemde karın içinde meydana gelen yapışıklıklar cerrahların sıkça karşılaştıkları bir durumdur. Bu durum mortalitede artışa sebep olacak kadar ciddi sonuçlar doğurmaktadır. Yıllardır yapışıklığı önlemek adına çeşitli deneysel tedaviler uygulanmıştır. Yapılan deneysel çalışmaların sıklığına rağmen klinikte yaygın uygulanan bir sonuç elde edilememiştir. Red ginseng (Rg) özellikle Çin reçetesinde yer edinmiş antitümoral etkinliği olan, kardiyak fonksiyonlarında iyileşme sağlayan, erektil disfonksiyon tedavisinde etkili,antiinflamatuvar etkinliği olan bir bitkidir. Çalışmanın amacı Rg'nin postoperatif gelişen karın içi yapışıklığa olan etkisini değerlendirmektir. Gereç ve Yöntem:Çalışmada 30 rat, 10'arlı üç gruba ayrıldı. Ratlara çekal abrazyon modeli uygulandı. Abrazyon sağlanan çekum Kontrol, Serum fizyolojik ve Rg gruplarına ayrıldı. 1. grupta direkt, 2. grupta Serum fizyolojik uygulanarak, 3. grupta Rg uygulanarak batın içine alındı. İşlem sonrası 21. günde tekrar laparotomi yapıldı. Makroskopik ve mikroskobik olarak değerlendirildi. Bulgular:Çalışma esnasında 1 adet rat eksıtus olmuştur. Makroskopik olarak değerlendirmeler sonucunda anlamlı farklılık tespit edilmedi (p=0,06) . Mikroskopik olarak yapılan değerlendirmede Rg'nin inflamasyon açısından Serum fizyolojik grubuna göre etkili olduğu, vasküler proliferasyon açısından ise kontrol grubuna göre etkili olduğu , fibrozis açısından etkili olmadığı tespit edildi. Sonuç: İstatiksel veriler neticesinde Rg'nin yapışıklığı önleyici net bir etkisi tespit edilmemiştir. Daha kapsamlı çalışmalara ihtiyaç vardır. Anahtar Kelimeler: Red ginseng, postoperatif yapışıklık, karın içi yapışıklık

AdezyonlarCerrahi-abdominalDoku adezyonları+4
Ersin Rasim Arslan
Hatay Mustafa Kemal University
2022
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

COVİD-19 pandemisinin meme kanseri tanısı konulan hastaların klinik ve patolojik evreleri üzerine etkisi

15.12.2021 tarihli etik kurul onayından sonra Covid-19 pandemi öncesi bir yıllık dönem ile Covid-19 pandemi dönemindeki bir yıllık dönemde meme kanseri tanısı alan hastaların demografik verileri, tümör boyutu, aksiller lenf nodu pozitifliği, uzak organ metastazı durumu, neoadjuvan kemoterapi durumu, uygulanan cerrahi türü, hormon reseptör durumu, USG bulguları, hastalık evresi, tümör markerları, Ki-67 proliferasyon indeksleri, histolojik grade'leri, C-ERB-B2 pozitiflik durumu gibi parametreler karşılaştırıldı. Retrospektif olarak yapılan çalışmamıza Gaziantep Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Genel Cerrahi Kliniği'nde meme kanseri tanısı konulan, cerrahi ve onkolojik tedavisine merkezimizde devam eden 18 yaş üstü, erkek ve kadın toplamda 298 hasta alındı. Gaziantep Üniversitesi Tıp Fakültesi Genel Cerrahi Anabilim Dalı'na ait arşivdeki ve hastane veri tabanındaki hastaların kayıtlı verileri incelendi. Veriler ilk COVİD-19 vakasının görüldüğü 11.03.2020 tarihinden önceki 1 yıllık dönem (10.03.2019-10.03.2020) ve ilk vakanın görüldüğü tarihten itibaren 1 yıllık dönem (11.03.2020-11.03.2021) olarak karşılaştırıldı. Elde edilen veriler, IBM SPSS.23 (IBM Inc., Chicago, IL, ABD) istatistik programı kullanılarak analiz edildi. Çalışmaya alınan vakaların 186'sı (%62,4) pandemi öncesi, 112'si (%37,6) pandemi döneminde başvuran hastalardı. Hastaların 295'i (%99,0) kadın, 3'ü (%1,0) erkekti. Hastaların yaş ortalaması 53,45±11,88 idi. Cinsiyet ve yaş ortalaması açısından dönemler arasında anlamlı fark saptanmadı. Meme kanseri tanısı konulan 298 hastanın 186'sı (%62,4) Covid öncesi dönemine, 112'si (%37,6) Covid dönemine ait hastalardı. Meme kanseri tanısı konulan kişi sayısında literatür ile uyumlu olarak %39,7 lik bir düşüş olduğu görüldü. Pandemi dönemi öncesinde hastaların 25'inde (%13,4), Covid döneminde ise hastaların 4'ünde (%3,6) aile öyküsü mevcuttu. Aile öyküsü ile Covid dönemi arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki olduğu saptandı (p=0,005). Pandemi dönemi öncesinde hastaların 55'inde (%29,6), Covid-19 döneminde ise hastaların 14'ünde (%12,5) sigara kullanımı görüldü. Sigara kullanımının Covid-19 döneminde azaldığı ve bu durumun istatistiksel olarak anlamlı olduğu gözlendi (p=0,001). Covid öncesinde hastaların 50'sinin (%26,9), Covid döneminde ise hastaların 41'inin (%36,6) histopatolojik grade'i 3 idi. Histopatolojik grade açısından bu artışın istatistiksel olarak anlamlı olduğu saptandı (p=0,018). Covid öncesi döneme göre Covid döneminde hastaların hastalık evrelerinde artış olduğu izlendi. Bu açıdan da dönemler arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulundu (p=0,035). Covid dönemi ile Covid öncesi dönem kıyaslandığında ameliyat çeşitleri arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki olduğu saptandı. Pandemi öncesinde Meme Koruyucu Cerrahi(MKC) oranları fazla iken, pandemi döneminde MKC oranlarının azaldığı, yerini Simple Mastektomi ve Modifiye Radikal Mastektomi(MRM) ye bıraktığı görüldü (p<0,001). Pandemi döneminde C-ERB-B2 over ekspresyonunun da istatistiksel açıdan anlamlı olarak arttığı saptandı (p=0,047). Pandemi döneminde tümör boyutunun (T), aksiller lenf nodu metastaz oranının, neoadjuvan kemoterapi oranının ve uzak metastaz oranının arttığı ancak istatistiksel olarak anlamlı fark olmadığı saptandı. (sırasıyla; p=0,535, p=0,070, p=0,148, p=0,153) Çalışmamızda tümör tipi, Ki-67 proliferasyon indeksleri, hormon reseptör durumları arasında iki dönem arasında anlamlı fark saptanmadı. COVID-19 gibi salgın durumlarında sosyal hayattaki kısıtlılıklar ve bulaş korkusu ile hastaların hastaneye başvuru süresi uzayabilmektedir. Bu durum, meme kanseri gibi malign hastalıklarının tanısında gecikmelere ve hastalık evresinde ilerlemelere neden olabilmektedir. Bu ve buna benzer salgın durumlarında, kontaminasyon önlemleri alınarak poliklinik faaliyetleri ve tarama programlarının aksatılmadan devam ettirilmesi için halk bilinçlendirilip tarama ve takip programlarına uyulması konusunda cesaretlendirilmelidir. Anahtar Kelimeler: Meme kanseri, COVID-19 Pandemisi, tümör evresi, tümör boyutu, sigara

COVID 19Lenf nodlarıMeme hastalıkları+6
Hüseyin Garip
Gaziantep University
2022
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

İrinotekan ile karaciğer hasarı oluşturulan sıçanlarda mezenkimal kök hücre tedavisinin parsiyel hepatektomi sonrası karaciğer rejenerasyonu üzerine etkisi

Bu çalışma, irinotekan ile hasarlanmış karaciğerde parsiyel hepatektomi yapılarak kemik iliği kaynaklı mezenkimal kök hücrelerin (rKİ-MKH) rejenerasyona etkisini incelemeyi amaçlamıştır. İrinotekan, karaciğer metastatik kolorektal kanserlerde sık kullanılan bir kemoterapötiktir. Steatohepatite neden olduğunda parsiyel hepatektomilerin karaciğer yetmezlik riskini arttırabilir. Rejenerasyonu destekleyecek tedavilerin araştırılması bu durumda oldukça önemlidir. Bu amaç ile çalışmamızda sıçanlar dört gruba ayrıldı. Grup I'e laparotomi yapıldı. Grup II' ye %70 parsiyel hepatektomi (PH) yapıldı. Grup III' e intraperitoneal irinotekan verildikten 7 gün sonra PH yapıldı. Grup IV' e irinotekandan sonra PH yapılırken portal venden rKİ-MKH uygulandı. Hepatektomiden 72 saat sonra hayvanlar sakrifiye edildi. Histopatoloji ve ELISA tayini için karaciğer örneği; AST, ALT ve albümin ölçümü için kan örneği alındı. Sıçanların vücut ve karaciğer ağırlıkları kayıt edildi. İstatiksel olarak anlamlı sonuçlara bakıldığında irinotekan; ishal, kilo kaybı, remnant karaciğer ağırlığında azalma, HGF-EGF düzeyinde azalma, AST-ALT artışı, albüminde düşüş, belirgin portal inflamasyon, vasküler konjesyon ve karyolizise neden olmuştur. Bu bulgular irinotekanın GİS mukoziti ve hepatotoksik etkilerini doğrulamaktadır. rKİ-MKH tedavisine bağlı gözlenen iyileşmeler ise; HGF, EGF, albumin düzeylerinde artış, karyolizis, vasküler konjesyon, portal inflamasyon, nekrotik hücre oranlarında azalma ve binükleer hücre, mitoz bölünme oranlarındaki artıştır. Bu sonuçlar rKİ MKH' lerin, irinotekan ile hasarlanmış karaciğer dokusunda rejeneratif tedavide iyi bir malzeme kaynağı olarak kullanılabileceğini düşündürmektedir. Kök hücrelerin rejenerasyonu kolaylaştırma yeteneği büyüme faktörlerinin uyarılması ile açıklanabilir. MKH tedavilerinin güvenle klinik pratikte kullanılabilmesi için özgün etkilerinin daha ileri çalışmalar ile araştırılması gereklidir. Anahtar Kelimeler: İrinotekan, Steatohepatit, Rejenerasyon, Mezenkimal kök hücre.

Rejenerasyonİrinotekan
Büşra Ekici
Eskişehir Osmangazi University
2024
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Basınç yarası modeli oluşturulan sıçanlarda lavanta yağının yara yeri iyileşmesinde etkisi

Basınç yarası (Pressure Ulcer) özellikle geriatrik, bakıma muhtaç ve nörolojik bozukluğu olan hasta gruplarında sıklıkla görülür. Mortalitesi yüksek ve finansal açıdan yüksek tedavi maliyeti nedeniyle ciddi sağlık sorunudur. Bu çalışma basınç ülserlerini önlemek ve tedavi seçeneklerini geliştirmek için planlanmıştır. Ucuz, kolay oluşturulması ve araştırmacının ihtiyacına göre ayarlanabilir basınç modeli kullanılarak Lavanta yağının basınç ülseri üzerindeki iyileştirmesinde etkisinin araştırılması amaçlandı. Bu nedele her sıçanın sırt bölgesine 3 cm'lik tam kalınlıkta bir cilt kesisi yapıldı ve kesiğin kaudaline cilt altına otoklavlanmış bir mıknatıs disk (2 x 10 mm çap, 2.4 g ağırlık, yaklaşık 2000 G manyetik kuvvet) yerleştirildi. Cilt 4/0 polisorb sütür ile kapatıldı. Cilt üzerinde başka bir mıknatıs diskle 2 saatlik sabit bir kenetlemeden sonra, dış mıknatıs 0.5 saat süreyle çıkarıldı. Kenetleme/çıkarma döngüsü, ilk 12 saatte 5 kez tekrarlandı. Daha sonrası sıkıştırılan alan açıkta bırakıldı. Toplam I/R süresi 72 saat olacaktır. Bu sürenin sonunda Evre 3 üserler oluşturuldu. Modelleme sonrası her grupta 8 adet olmakla sıçanlar rastgele gruplara bölündü: Grup 1(Negatif Kontrol grubu): bu gruba modelleme ve tedavi uygulanmadı. Grup II(PU grubu): bu grupda basınç yarası gözlemlendi. Grup III(PU+izotonik grubu): bu grup %0.9 izotonik NaCl pansumanı ile tedavi edildi. Grup IV (Lavanta grubu): yara yeri Lavanta yağı pansumanı ile tedavi edildi. Tüm gruptakı sıçanlar 14 gün sonra doku örnekleri alınarak sakrifiye edildi. Ardından alınan dokularda granülasyon, anjiyogenezis ve re-epitelizasyon, inflamasyon, VEGF, kolajen ölçümü, TGFβ enzime bağlı immüno-sorbent tahlili yapıldı. Lavanta yağının basınç yarasında antiinflamtuar etkisi, fibrozisi ve vaskülarizasyonu artırması, TGF- β ekspresyonu, VEGF ekspresyonu, kolajeni ve kontraksiyonu artırarak yara yerinin daha erken olgunlaşmasına yardımcı olacağı öngörüldü. Lavanta yağının basınç yarasının iyileştirme çalışmalarının devam etmesi halinde alternatif tedavi olarak klinikte kullanılması muhtemel bir ajan haline gelecektir Anahtar Kelimeler: Lavandula angustifolia, bası yarası, yatak yarası, dekübit ülseri

Emil İbrahimov
Eskişehir Osmangazi University
2024
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Anti-oksidan, anti-inflamatuar ve anti-koagülan özellikteki etil piruvat'ın sıçanlarda yapılan intestinal iskemi reperfüzyon hasarına etkisi

Çalışmada sıçanlarda intestinal iskemi reperfüzyon modeli oluşturarak intestinal hasarın erken tanısında uygun bir belirteç saptamak, intestinal hasarı önlemek ve gelişen sistemik inflamatuar yanıtı engellemek amacıyla etil pirüvat kullanılabilirliğini (anti-oksidan, anti-inflamatuar, anti-koagulan etkinliğini) araştırmak amaçlanmıştır. Mayıs 2023- Mayıs 2024 tarihleri arasında randomize kontrollü deneysel tasarımda gerçekleştirilen çalışma, Türkiye'nin Eskişehir ilinde Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Tıp Fakültesi Genel Cerrahi Anabilim Dalında gerçekleştirildi. Çalışma Eskişehir Osmangazi Universitesi Tıp Fakultesi Hayvan Deneyleri Yerel Etik Kurulu (HADYEK) tarafından (Tarih: 23.08.2021 karar no: 857) onaylandı. Çalışma, her biri randomize şekilde seçilen, 8'er sıçandan oluşan 4 grup üzerinde yapıldı. Kontrol-sadece laparotomi yapılan grup, I/R- sadece geçici mezenter iskemi yapılan grup, I/R + 50 mg/kg Etil Pirüvat verilen grup, I/R + 100 mg/kg Etil Pirüvat verilen grup. Toplamda 32 adet sıçan kullanıldı. Geçici iskemi süresi 45 dakika, reperfüzyon süresi 90 dakika olarak belirlendi. Reperfüzyon sonrası vena kava inferiordan kan ve terminal ileumdan doku örnekleri alındı. ALT, AST, CK, LDH, BUN, Kreatinin, MDA, 4HNE, TNF-α, İnterlökin-1β ve İnterlökin- 6, PT, aPTT, INR, Trombosit testleri çalışıldı ve ayrıca doku örnekleri histopatolojik değerlendirmeye alındı. Sonuç olarak 100 mg/kg etil pirüvat intestinal iskemi reperfüzyon hasarında antioksidan, antiinflamatuar, antikoagülan ve antitrombotik etki göstermiştir. İntestinal hasarın erken tanısında TNF-alfa, IL-6, IL-1B, AST, ALT, BUN, Kreatinin parametrelerinin uygun biyokimyasal belirteçler olduğu gözlendi. Anahtar Kelimeler: Anti-Oksidan, Anti-İnflamatuar, Anti-Koagülan, Etil Piruvat, İntestinal İskemi Reperfüzyon.

Ahmet Ümit Cebeci
Eskişehir Osmangazi University
2024
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Sesamum indicum bitkisinden elde edilen yağın gümüş sulfodiazin (silverdin) ile yanık iyileşmesi üzerine etkisinin karşılaştırılması

Allakhverdiyev B, Sesamum indicum bitkisinden alınan yağın gümüş sulfodiazin(silverdin) ile yanık iyileşmesi üzerine etkisinin karşılaştırılması. Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Tıp Fakültesi Genel Cerrahi Anabilim Dalı Tıpta Uzmanlık Tezi, Eskişehir 2025. Vasküler nekrotik dokuya neden olmaları ve enfeksiyonlara yatkınlık yaratmaları nedeniyle, başta yanık yaraları olmak üzere çeşitli yara türleri önem taşır.Yanık yarasının ana sonucu derinin epidermal bütünlüğünün kaybıdır. Termal, elektriksel ve kimyasal yaralanmalar bu yaraların en yaygın nedenleridir. Genler, sitokinler,kemokinler ve cerrahi yoluyla yara iyileşmesini yönetmek için klinisyenler tarafından birçok çaba sarf edilmiştir.Tedavi edilmeyen bir yanık yarası genellikle 72 saat içinde ilerleyerek tedaviyi zorlaştırır,hastanede kalış süresini uzatır, maliyetleri artırır ve yara izi kalma olasılığı farkedilemez hale gelir.Orta derecede etkinliği sayesinde, hiç veya daha az toksisite, düşük maliyet ve bitkisel ürünlerin daha fazla bulunabilirliği, araştırma için en iyi alternatiflerden biridir. Literatürde yanık yaralanmalarını iyileştirmek için bitkisel ilaçların kullanıldığı çok sayıda rapor bulunmaktadır .Bu bitkilerden biri de Sesamum indicum bitkisidir.Sesamum indicum L. (Susam),Pedaliaceae familyasına aittir.Tohumun çeşitli biyoaktif bileşenlerinin arasında hayati mineraller, vitaminler, fitosteroller, çoklu doymamış yağ asitleri, tokoferoller ve sesamin ve sesamolin gibi benzersiz lignan sınıfları rapor edilmiştir. Lignanlar olarak adlandırılan bir grup fenilpropanoid, tokoferoller ve fitosterollerle birlikte bulunur ve antioksidan özellikleri sayesinde reaktif oksijen türlerine karşı savunma sağlar .Antioksidanlar ve biyoaktif bileşikler açısından zengin bir kaynak olan susam tohumları, yara iyileşmesi üzerinde farklı etkilere işaret ederek yanıkları tedavi etmek için de kullanılmıştır. Ayrıca susam, lipit peroksidasyon sürecini inhibe edebilen, kollajen dokulara kan akışını artıran, fibril kollajen ömrünü arttıran ve hücre hasarlarını azaltabilen maddeler içerir . Bu çalışmada sesamum indicum bitkisinden elde edilen yağın gümüş sulfodiazin (silverdin) ile yanık iyileşmesi üzerine etkisi karşılaştırılmıştır.Alınan sonuçların yanık yarası iyileşmesi üzerinde susam tohumu yağının gümüş sulfodiazine göre bazı parametrelerde üstünlüğü görülmüştür. Anahtar Kelimeler: Yanık yarası, silverdin, susam tohumu yağı

Babak Allakhverdıyev
Eskişehir Osmangazi University
2025
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Mezenkimal kök hücre ve s-asetil-glutatyon uygulamasının ana safra kanalı bağlanmış sıçanlarda karaciğer hasarı üzerine etkisi

Ulfanov, O. Mezenkimal Kök Hücre ve S-Asetil-Glutatyon Uygulamasının Ana Safra Kanalı Bağlanmış Sıçanlarda Karaciğer Hasarı Üzerine Etkisi. Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Tıp Fakültesi, Genel Cerrahi Anabilim Dalı, Tıpta Uzmanlık Tezi, Eskişehir, 2026. Safra yollarındaki staz, karaciğerde fibrozise yol açar. Tedavi edilmezse, bu süreç kronik karaciğer yetmezliği, hepatosellüler karsinom ve sirozla sonuçlanabilir. Bu nedenle fibrozisin ilerlemesini engelleyen tedavilerin geliştirilmesi önemlidir. Antioksidanlar ve kök hücre uygulamaları bu alanda umut verici bulunmuştur. İnsan mezenkimal kök hücreleri (MKH) ve güçlü bir antioksidan olan S-Asetil-Glutatyon (SAG), deneysel çalışmalarda etkinliği kanıtlanmış tedavi seçenekleridir. Bu çalışmada Wharton jeli kaynaklı insan MKH (WJ-MKH) ile SAG kombinasyonu araştırılmıştır. Çalışmada 50 Wistar Albino erkek sıçan 5 gruba ayrılmıştır: Grup I (sham), Grup II (SKL), Grup III (SKL+SAG), Grup IV (SKL+WJ MKH), Grup V (SKL+SAG+WJ-MKH). Sham grubunda sadece laparotomi yapılmıştır. SKL grubunda ana safra kanalı bağlanmıştır. Grup III'e ligasyondan sonra 28 gün boyunca 35 mg/kg SAG verilmiştir. Grup IV'e ligasyondan iki hafta sonra intravenöz WJ-MKH uygulanmıştır. Grup V'te ligasyonu takiben SAG başlanmış, 14. günde MKH infüzyonu yapılmıştır. Tüm sıçanlar 4. haftada sakrifiye edilerek kan ve karaciğer dokuları toplanmıştır. Serumda albümin, total protein, AST, ALT, ALP, DB, TB ve INR ölçülmüştür. Karaciğer dokusunda histopatolojik inceleme ve ELISA (TGF-Beta, redükte GSH, HGF, MDA) yapılmıştır. Bulgular, SAG'ın MKH'nin terapötik etkisini güçlendirdiğini göstermiştir. Özellikle biyokimyasal parametrelerde ve histopatolojik hasar bulgularında anlamlı düzelmeler saptanmıştır. Sonuç olarak SAG, MKH tedavisinin etkinliğini artırabilir. Ancak bu bulguların klinik uygulamalara aktarılması için ileri preklinik ve klinik çalışmalar gereklidir. Anahtar Kelimeler: Karaciğer fibrozis, Mezenkimal kök hücre, SA

Orkhan Ulfanov
Eskişehir Osmangazi University
2025
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Pediatrik hastalarda heterotopik reversed pozisyon teknikle karaciğer nakli

Amaç: Pediatrik canlı vericili veya kadaverik split karaciğer naklinde büyükboyutta karaciğer greftlerinin kullanılmasına bağlı olarak çeşitli problemlerle karşılaşılabilmektedir. Büyük greft implantasyonu sonrası karnın zorlanarak primer kapatılması ve grefte yeterli kan akımı sağlanamaması bu sorunlardan bazılarıdır. Bu çalışmanın amacı heterotopik reversed pozisyon tekniğinin uygulandığı hastaların sonuçlarından bahsetmektir.Materyal ve metod: Bu teknikte, canlı vericili ya da kadaverik split segment 2- 3 greftlerinin ön-arka çapı, alıcının ortotopik konumda greftin transplante edileceği karın boşluğunun ön-arka çapından büyük olduğunda greft sagittal planda 180o döndürülerek, heterotopik olarak sağ subfrenik alana yerleştirilmektedir. Bu sayede karnın primer kapatılması mümkün olmaktadır. Ayrıca hiler yapıların da ters dönmesi nedeni ile vasküler ve biliyer anastomozların sırası değişebilmektedir. Bu teknikle karaciğer nakli yapılan 11 hastadan 10'u 5 yaş altındaydı. On olgunun vücut ağırlığı 9 ? 20 kg arasında, GRWR 1.5 ? 3.4 arasında idi.Sonuçlar: Onbir hastanın 9'una fulminant karaciğer yetmezliği nedeni ile transplantasyon yapıldı. Postoperatif dönemde hiçbir hastada vasküler problem görülmezken, geç dönemde biliyer striktür gelişen 2 hasta perkütan olarak tedavi edildi. Yedi olgu ortalama 11.5 aydır hayatta olup, 4 hasta greft dışı nedenlerle (ensefalopatinin gerilememesi, hemodinamik instabilite, GVHD, peptik ülser perforasyonu) kaybedildi.Tartışma: Pediatrik karaciğer naklinde, özellikle akut fulminant yetmezlikli olgularda, ascite veya kolestatik büyük karaciğer olmadığından karın yeterli genişlemez. Greft boyutunun büyük olması nedeni ile karnın primer kapatılamaması, greft ve alıcının hiler yapılarının uygun bir şekilde karşı karşıya gelmemesi gibi sorunlar mevcuttur. Bu sorunlar tanımlanan teknikle aşılabilmektedir. Ancak transplante edilen karaciğerlerin, rejenerasyon sonrası uzun dönem sonuçlarının incelenmesi bu tekniğin kabul edilebilirliğinin daha da yerleşmesi için gereklidir.

AtellerDoku ve organ tedariğiKadavra+2
Veysel Ersan
İnönü University
2012
10
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Akut apandisitli hastalarda mevcut skorlama yöntemlerinin karşılaştırılması ve yeni oluşturulacak olan skorlama yönteminin tanıdaki güvenilirliği

Giriş: Apendiks hastalıkları, acil hastaneye başvuruların sık sebepleri arasındadır ve apendektomi en çok uygulanan acil cerrahi operasyonlarından biridir. Literatürde akut apandisit tanısında farklı skorlama sistemleri bulunmaktadır. Bu çalışmanın amacı basit bir skorlama sistemi geliştirmek ve yeni oluşturulan MBALA skorlama sisteminin performansını Alvarado, Ohmann ve Eskelinen skoruna göre değerlendirmektir. Materyal ve Metot: 20.12.2017 - 20.12.2018 tarihleri arasında Hitit Üniversitesi Erol Olçok Eğitim ve Araştırma Hastanesi Acil Servisi'ne karın ağrısı ile başvurup akut apandisit tanısı koyulan ve apendektomi yapılan 306 hastada prospektif olarak Alvarado, Ohmann, Eskelinen skorlama sistemleri uygulandı. Skorlama sistemlerinin sonuçları nihai histopatolojik değerlendirme ile karşılaştırılarak skorlama sistemlerinin başarısı değerlendirildi. Bulantı veya kusma, ateş, iştahsızlık, lökositoz, yaş, cinsiyet, kapsül reaktif protein, sağ alt kadran defans parametreleri ile oluşturulan MBALA skor modeli gücü araştırıldı. Bulgular: Akut apandisit tanısıyla apendektomi yapılan 306 hasta çalışmaya dahil edilmiştir. 127' si kadın, 179' u erkekti. Yaş ortalaması 35.79 ± 14.73 (en küçük 18 ve en büyük 90) idi. Ohmann skorlama sistemi ile duyarlılık, özgüllük, pozitif ve negatif prediktif değerler ve genel doğruluk oranı % 28,9, % 82,5, % 91,7, % 14,9 ve % 35,9; Eskelinen skoru ile değerler % 58,3, % 57,5, % 90,1, % 17,2 ve % 58,2 idi; Alvarado skoru ile değerler % 72,6, % 55,5, % 91,5, % 23,2 ve % 70,3; MBALA skoru ile değerler % 75,1, % 70,0, % 94,3, % 29,8 ve % 74,5' tir. Akut apandisiti, negatif apendektomiden ayırmada MBALA skorunun kesim değeri ≥ 14 idi. MBALA skorlama sistemi en güvenilir puanlama sistemi olarak bulundu. Sonuç: Literatürdeki farklı skorlama sistemlerinin başarıları değişik oranlarda bildirilmiştir. Bu çalışmada en doğru sonuçlar MBALA skorlama sisteminden elde edilmiş olup akut apandisiti negatif apendektomiden ayırt etmede daha etkin saptanmıştır. Ayrıca yaş, sağ alt kadran defans, kapsül reaktif protein ve cinsiyet parametrelerinin bir arada da değerlendirildiği ilk skorlama modelidir. Anahtar Kelimeler: Apandisit; Alvarado, MBALA skoru; Duyarlılık.

Mesut Bala
Hitit University
2019
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Diyabetik ayak ülserinin tedavisinde sınıflamaların karşılaştırılması

Amaç: Bu çalışmada mevcut diyabetik ayak ülser sınıflamalarından Wagner, PEDIS ve Texas tedavi açısından kıyaslanmıştır. Sınıflamaların klinik ve prognoz açısından tutarlılığı ve toplanan veriler ışığı altında hastalığın seyrini etkileyen faktörler değerlendirilmiştir. Gereç ve yöntem: Prospektif olarak yapılan bu çalışmada 18-85 yaş arasında diyabetik ayak ülseri olan 121 katılımcı dahil edilmiştir. Hastalar, servis yatışı sırasında düzenlemiş olduğumuz diyabetik ayak değerlendirme formunda demografik bilgileri, yaranın bölgesi-tipi-sınıflaması, ankle brachial index (ABI) ölçümleri, radyolojik açıdan osteomyelit veya yumuşak doku enfeksiyon varlığı, nöropati varlığı, laboratuvar değerlendirmeleri, ön görülen tedavi süresi ve sonuçları değerlendirilmiştir. Bulgular: Diyabetik ayak ülseri olan hastaların (n=121), 78'i iyileşen grubu ve 43'ü amputasyon grubu olmak üzere toplam 121 hasta vardı. Hastaların 94'ü erkek ve 27'si kadındı ve yaş ortalaması 64±11 idi. Gruplar arasında lenfosit ve nötrofil/lenfosit oran değerleri istatistiksel olarak anlamlı farklı bulunmuştur (sırasıyla P= 0,027, P= 0,012). Doku perfuzyonu, yara derinliği, yara enfeksiyonu, yara hassasiyeti ile gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki bulunmuştur (sırasıyla, P= 0,002, P= 0,001, P= 0,006, P= 0,019). PEDIS skorlama sistemi iyileşme ve amputasyon tanısal ayrımında anlamlı; kesim noktası 7,5 olarak bulunmuştur. TEXAS sınıflaması A, B, C, D derecesi ve Wagner ile grup arasında istatistiksel olarak anlamlı; TEXAS sınıflaması 1, 2, 3 derecesi ile anlamlı ilişkili olmadığı bulunmuştur. Wagner iyileşme ve amputasyon tanısal ayrımında anlamlı olarak bulundu (AUC=0,728 (0,633-0,822)); P< 0.001). Ayrıca Ankle brakial indeks (ABI) ≥ 0,9 olanda %23,5; < 0,9 olanda % 50,9 amputasyon görülmüştür. Hastaların diyabetik ayak eğitimleri ile grup arasında istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur (P= 0,021, P< 0,001). Sonuç: Erkek cinsiyet, ileri yaş, neutrofil-lenfosit oranı yüksek olması, diyabetik ayak ve DM eğitimi almamış olması, radyolojik olarak yumuşak doku enfeksiyonu ve osteomyelit varlığı ve ayak bileği brakial indeksinin 0,9'dan küçük olması iyileşme ve amputasyonun tanısal ayrımında anlamlı bulunmuştur. WAGNER sınıflamasında amputasyon kesim noktası 4. derece ve üzeri anlamlı bulunmuştur.

Ayak ülseriDiabetes mellitusDiabetik ayak+3
İsmail Sezikli
Hitit University
2021
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Akut divertikülit ile akut epiploik apandajit'in ayırıcı tanısında laboratuvar parametrelerinin önemi

Amaç: Akut divertikülit ile primer epiploik apandajitin ayırıcı tanısında klinisyenlerlerin kullandığı laboratuvar parametrelerinin etkinliğinin ortaya konulması amaçlanmıştır. Gereç ve yöntem: 01.01.2013-01.01.2022 tarihleri arasında Hitit Üniversitesi Tıp Fakültesi Erol Olçok Eğitim Araştırma Hastanesi'ne başvuran, epiploik apandajit (EA) veya divertikülit (AD) tanısı almış toplam 184 hasta retrospektif olarak tarandı. Hastaların yaşı, cinsiyeti, başvuru anındaki serum beyaz kan hücresi (WBC), nötrofil (NE), lenfosit (LY), hemoglobin (Hb), platelet (Plt), ortalama platelet hacmi (MPV), albümin (Alb), kreatin kinaz (CK), C-Reaktif Protein (CRP) değerleri, bu değerlerin birbirleri ile oranları, lezyon lokalizasyonları, bilinen kronik hastalıkları, yatış gereklilikleri, yatış süreleri, komplikasyon varlığı, girişim gereklilikleri, rekürrens durumu ve kolonoskopi sonuçları tarandı. İki grubun, klinik ve laboratuvar bulguları birbirleri ile karşılaştırıldı. Çoklu değişken analizinde anlamlılığını koruyan 3 değer 2 puan olarak belirlendi. İki farklı değerlendirme kriteri ortaya konuldu. Ramcho indeksi (RI) kriterlerin AD ile pozitif anlamlılığına göre RI = (Yaş x NE x CRP) / (LY x Hb x Alb x CK) x 100 olarak belirlendi. Ramcho skoru (RS

ApandisitApendiksDivertikülit+5
Fatih Şahin
Hitit University
2023
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Mide kanserlerinde ve intestinal metaplazilerde speksin etkinliğinin araştırılması

Mide kanserinin, gelişmiş ülkelerde son yıllarda görülme sıklığı ve insidansı azalmış olsa da maligniteler arasında dünya genelinde 4. sıklıkta görülmektedir . Türkiye Halk Sağlığı Kurumu Kanser Daire Başkanlığının 2015 verilerine göre mide kanserleri erkeklerde ve kadınlarda 5. sıklıkta görülen kanserdir. Erkeklerde 17,1/100.000 ve kadınlarda 7,9/100.000 insidansında görülmektedir . Görüntüleme yöntemlerindeki ilerlemelere rağmen mide kanseri kansere bağlı ölümlerde en üst sırada yer almaktadır. İleri evrede tanı alması, agresif olması ve tedavi seçeneklerinin kısıtlılığı nedeniyle 5 yıllık sağkalım %20'in altındadır . Kanserde farklı yeni moleküler hedeflerin ve kanser etiyolojisinin ortaya çıkarılması; erken tanı, mortaliteyi azaltma, prognozun öngörülmesi hatta yeni tedavi stratejilerinin geliştirilmesine katkı sağlayabilir.Bilgimiz dahilinde speksin ile mide ca ilişkisini inceleyen bir çalışma henüz yapılmamıştır.Bu çalışma ile mide kanseri tanısı alan hastalar ile intestinal metaplazi tespit edilen hastalarda speksin etkinliğinin araştırılması amaçlanmıştır. Fırat Üniversitesi Patoloji Anabilim Dalı arşivinde 2015-2022 yıllarına ait mide örnekleri (biyopsi ve radikal rezeksiyonları) retrospektif olarak taranacaktır. 20 kontrol 20 intestinal metaplazi ve 60 ''Mide Adenokarsinom '' tanısı alan hastalara(20 grade I, 20 grade II ve 20 gradeIII) ait blok ve lamlar seçilecektir. Tanıları doğrulandıktan sonra olgulara ait bloklardan 4 mikrometre kalınlığında kesitler alınıp speksin immünreaktivitesi için immünohistokimyasal boyama yapılacaktır. Değerlendirme ışık mikroskopu altında gerçekleştirilecektir. Boyamanın derecesi yaygınlık ve şiddet esas alınarak elde edilecek ve histoskor olarak derecelendirilecektir. (Histoskor= Yaygınlık x Şiddet)

BağırsaklarMetaplaziMide hastalıkları+5
Burak Yavşan
Fırat University
2023
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Morbid obez hastalarda serum ısthmın-1 düzeylerinin incelenmesi

Obezite, anormal miktarda fazla yağ dokunun vücutta toplanmasıdır. Uzun zamandan beridir var olan obezite son yıllarda cinsiyet, yaş ve etnik köken dikkate alınmaksızın giderek artan bir toplumsal sorun haline gelmiştir. Önceleri gelişmiş ülkeleri etkileyen bir sorun olan obezite zaman içinde tüm dünyayı etkilemiştir. 1975 yılından itibaren dünya genelinde obez bireylerin sayısı üç katına çıkmıştır. Obezite birçok hastalık için risk faktörüdür. Obezite mortalite ve morbiditeyi de artırmaktadır. Ayrıca psikososyal durumlar üzerinde de olumsuz etkileri mevcuttur. Obezitenin dereceleri hakkında en yaygın kullanılan yöntem vücut kitle indeksi (VKİ) ölçümüdür. Adipokinler adipoz dokudan salınırlar. Adipokinler enerji metabolizmasını ve doku homeostazını parakrin ve/veya endokrin tarzda düzenleyen peptit hormonlardır. Adipokinler metabolik hastalıkların etyolojisinde önemli bir role sahiptirler. Isthmin 1 yeni keşfedilen bir adipokindir. Isthmın-1 molekülü glikoz alımını indükler, insülin direncini iyileştirir ve hepatik steatozu inhibe eder. Adipositlerde isthmin 1 insüline benzer şekilde fosfoinositid 3-kinaz - protein kinaz B yolunu aktive ederek glikoz alımında artışa neden olur. İnsülin adipositlerde önemli bir anti-lipolitik hormondur. Bu nedenle isthmin 1 sinyalinin yağ dokudan yağ asidi salınımını inhibe ederek dolaylı yoldan hepatik lipid birikimini engellediği varsayılmaktadır. Istmin 1 molekülünün etkilerinin tam olarak anlaşılması, birçok metabolik hastalığın tedavisi için bize umut vermektedir. Isthmin 1'e bağlı gelecekteki tedavilerin etkinliği ve güvenirliliği için daha fazla çalışmaların yapılması gerekmektedir.

Muhammet Cemil Demirbağ
Fırat University
2024
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Meme kanserli hastalarda vücut kitle indeksi ve asprosinin sağ kalımla ilişkisi

Obezite meme kanseri gelişimi, nüksü ve prognozu açısından bilinen bir risk faktörüdür. Obez kişilerde daha fazla biriken yağ dokusu tarafından üretilen inflamatuar sitokinler ve medyatörler, kanser istilasını ve metastazını teşvik eden bir ortam yaratır. Asprosin, çoğunlukla beyaz yağ dokusu tarafından üretilen ve hepatik glikoz salınımını artıran oreksijenik bir protein hormonudur. Asprosinin kanser hücrelerinin değişen enerji metabolizmasında etkili olması mümkündür. İnvaziv duktal karsinomda asprosin immünoreaktivitesinin daha yüksek olduğu gösterilmiştir. Bu çalışmada, nonspesifik tipte invaziv duktal karsinom (NOS) tedavisi gören kadınlarda vücut kitle indeksi (VKİ), asprosin immünoreaktivitesi ve genel sağkalım arasındaki ilişkinin araştırılması amaçlandı. 2000-2007 yılları arasında üçüncü basamak bir hastanede tedavi gören ve invazif duktal karsinom NOS tanısı alan kadınların kayıtları geriye dönük olarak incelendi. Hastalar BMI 35 kg/m2'nin altında olanlar (grup 1) ve BMI 35 kg/m2 ve üzerinde olanlar (grup 2) olmak üzere iki gruba ayrıldı. Tümör dokularından alınan kesitler anti-asprosin antikoru ile boyandı ve boyamanın yaygınlığına ve yoğunluğuna göre histoskor belirlendi. VKİ, asprosin immünoreaktivitesi ve genel sağkalım arasındaki korelasyon analiz edildi. Yirmi hastanın VKİ'si 35 kg/m2'nin altındayken yedi hastanın VKİ'si 35 kg/m2 veya daha fazlaydı. Ortanca asprosin düzeyi 0.4 (0.1-1.8 aralığı) idi. 24 Ocak 2023 tarihinde hastaların 21'i (%77.8) halen hayattaydı, 6'sı (%22.2) kansere bağlı nedenlerden dolayı hayatını kaybetmişti. Ortalama genel sağkalım süresi 211.6±68.7 ay (dağılım 36-276) idi. Gruplar arasında ortalama VKİ (24.9±3.0 kg/m2 vs 37.1±3.4 kg/m2, p<0.001) ve ortanca asprosin immünoreaktivitesi (0.20 vs 0.80, p=0.016) açısından istatistiksel olarak anlamlı fark vardı. Ancak ortalama genel sağkalım açısından fark yoktu (201.0±76.1 ay vs 241.7±26.3 ay, p=0.182). Bu çalışmadaki sınırlı sayıdaki katılımcıya göre, invaziv duktal kanserde yüksek asprosin düzeylerinin hayatta kalma üzerinde herhangi bir etkisi olmadığı görülmektedir. Ancak kesin bir sonuca varmak için daha fazla sayıda hastayı içeren ileri çalışmalara ihtiyaç vardır ve asprosinin meme kanserinin seyrini nasıl etkilediğini değerlendirmek için moleküler araştırmalara da ihtiyaç vardır.

Şeyma Ulusoy
Fırat University
2024
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

CEO2 nanopartiküllerinin iskemik karaciğer hasarında izlenen inflamatuar süreçler üzerindeki etkileri

AMAÇ: Bu çalışmada, fare karaciğer iskemi reperfüzyon (İR) modeli öncesinde uygulanan antiinflamatuar özellikteki seryum dioksit (CeO2) nanopartiküllerinin iskemik karaciğer hasarında izlenen inflamatuar süreçler üzerindeki etkilerinin incelenmesi amaçlandı. YÖNTEM: Çalışmada kullanılan fare deney grupları, kontrol, sham, İR, çalışma grubu i.p (CeO2 nanopartiküllerin intraperitoneal uygulandığı) ve çalışma grubu o.g (CeO2 grubu nanopartiküllerinin oral gavaj yoluyla uygulandığı) olmak üzere 5 gruba (n=6) ayrılmıştır. İR hasarının saptanmasında plazma laktat dehidrogenaz (LDH), transaminaz (ALT, AST) düzeyleri tayin edildi. Karaciğer doku örneklerinde lipid peroksidasyonu, redükte ve okside glutatyon (GSH ve GSSG) düzeyleri, antioksidan enzim (katalaz, glutatyon-S transferaz, glutatyon redüktaz, glutatyon peroksidaz, süperoksit dismutaz) aktiviteleri ve nötrofil infiltrasyonunun parametresi olarak myeloperoksidaz (MPO) aktivitesi tayin edildi. İR ile indüklendiği öne sürülen proinflamatuar sitokin/kemokinlerin (TNF-, IL-1, IL-1, IL-2, IL-4, IL-6, IL-8, IL-10, IL-12, IL-17, IFN-) ve matriks metaloproteinazlarının (MMP-2 ve MMP-9) plazma düzeyleri belirlendi. BULGULAR: İR hasarı oluşturulan grupta kontrol ve sham gruplarıyla karşılaştırıldığında plazma LDH, AST ve ALT aktivitelerinde, doku lipid peroksidasyonunda ve doku MPO aktivitesinde artış; doku GSH düzeyinde düşüş, doku GSSG düzeyinde artış, doku antioksidan enzim düzeylerinde azalma; plazma prositokin ve kemokin düzeylerinde ve MMP–2 ve MMP–9 düzeylerinde artış gözlendi. İR protokolünden 24 saat önce CeO2 nanopartiküllerinin i.p. ve o.g. yolu ile uygulanmasının, çalışma gruplarında plazma LDH, AST ve ALT aktivitelerinde, doku lipid peroksidasyonunda ve MPO aktivitesinde azalmaya; doku GSH düzeyinde artışa, doku GSSG düzeyinde düşüşe; doku antioksidan enzim düzeylerinde artışa; plazma prositokin ve kemokin düzeylerinde ve plazma MMP-2 ve MMP-9 düzeylerinde düşüşe neden olduğu saptandı (p<0.001). CeO2 nanopartiküllerinin uygulama yolunun, ölçülen parametrelerin düzeyleri açısından istatistiksel olarak bir fark göstermediği saptandı. SONUÇ: Bu çalışmada elde edilen veriler, CeO2 nanopartiküllerinin İR hasarını önlemede ümit verici bir terapötik ajan olabileceğini önermektedir. Anahtar Kelimeler: İskemi reperfüzyon hasarı, CeO2 nanopartikülleri, karaciğer, fare, inflamasyon

FarelerHayvan deneyleriKaraciğer hastalıkları+7
Akile Zengin
Kütahya Dumlupınar University
2017
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Rat modelinde sol kolon cerrahisinde marjinal arter oklüzyonunda santral vasküler ligasyon seviyesinin anastomoz güvenliğine etkisi

Giriş: Kolorektal cerrahide mortalite ve morbiditeyi etkileyen en önemli faktörlerden birisi anastomoz güvenliğidir. Kolorektal cerrahide rezeksiyon yapılacak kolon segmenti transeke edilmeden önce santral vasküler ligasyon yapılmakta ve transeksiyon sonrası kolonun vasküler beslenmesi kontrol edilmektedir. Bu yaklaĢımla ligasyon ve transeksiyondan sonra anastomoz yapılacak segmentlerin vasküler beslenmesinin yetersiz olması durumunda anastomoz güvenliği tehlikeye girmektedir. Amaç: Çalışmamızda ratlarda sol kolon cerrahisinde marjinal arter oklüzyonunda santral vasküler ligasyon seviyesinin anastomoz güvenliğine olan etkisini araştırdık. Yöntem: Çalışmada 42 adet, 250-280 gr erkek wistar albino rat kullanılması planlanmaktadır. Ratlar 3 gruba ayrılacaktır: 1.grup (n=14): Vasküler ligasyon yapılmadan sol kolon transeksiyonu ve anastomozu yapılan kontrol grubu 2.grup (n=14): İnferior mezenter arter yüksek ligasyon ve marjinal arter ligasyonu sonrası sol kolon transeksiyonu ve anastomoz yapılan grup 3.grup (n=14): İnferior mezenter arter alçak ligasyon ve marjinal arter ligasyonu sonrası sol kolon transeksiyonu ve anastomozu yapılan grup Deney 5 gün sürecek olup 5. günün sonunda tüm ratlar sakrifiye edilecektir. Sakrifiye edilen hayvanlarda kontrol grubundaki anastomoz hattı ile diğer gruplardaki anastomoz hattındaki değiĢikliklerin varlığı histopatolojik olarak vaskülarizasyon, epitelizasyon, inflamasyon değerlendirmesi ve mekanik olarak patlama basıncı ile gösterilecektir. Bulgular: Deney hayvanlarının sonuçları karşılaştırıldığında, patlama basınç değerlerinde alçak ligasyon yapılan grubun yüksek ligasyon yapılan gruba göre ortalama basınçlarının daha yüksek olduğu, ancak istatiksel olarak fark olmadığı görüldü. Reepitelizasyon değerlerine bakıldığında yine aynı şekilde alçak ligasyon yapılan grupta yüksek ligasyon yapılana göre daha fazla olduğu, ancak bunun da istatiksel olarak farklı olmadığı görüldü. İnflamasyon skoru ve mikrovaskülarite değerleri arasında yüksek ligasyon yapılan grubun ortalama değerleri alçak ligasyon yapılan gruba göre daha yüksekti fakat istatiksel olarak anlamlı bir fark görülmedi. Sonuç: Yaptığımız hayvan modeli çalışmasının sonucunda; sol kolon ve rektum cerrahisinde uyguladığımız CME ve TME tekniklerindeki yüksek ligasyonu, marjinal arter trombozu olan hastalarda da anastomoz kaçağı oranını artırmadan ve preoperatif veya peroperatif görüntüleme yapmadan marjinal ark tıkalı dahi olsa güvenli bir şekilde uygulanabilir olduğu sonucuna vardık. Anahtar Kelimeler: Kolorektal anastomoz , Anastomoz güvenliği, Marjinal arter, inferior mesenterik arter, yüksek ve alçak ligasyon

AnastomozAnastomoz-cerrahiCerrahi-sindirim sistemi+3
Muhammed Fatih Hant
Ankara Yıldırım Beyazıt University
2022
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Sıçanlarda oluşturulan deneysel künt karaciğer travması modelinde silibininin karaciğer iyileşmesi üzerine etkileri

Sıçanlarda Oluşturulan Deneysel Künt Karaciğer Travması Modelinde Silibininin Karaciğer İyileşmesi Üzerine Etkileri Giriş: Travmalar, genç yaş ölümlerinin en sık nedenlerinden olup, yaştan bağımsız üçüncü en sık ölüm nedenidir ve önemli bir halk sağlığı sorunudur. Künt karın travmalarında sıkça görülen karaciğer yaralanmasında nonoperatif tedavi, uygun hastalar için son zamanların standart prosedürü olmuştur. Morbidite oranına ve karaciğer iyileşmesine olumlu etki sunabilecek ajanlar araştırmalara konu olmaktadır. Amaç: Çalışmamızda, çeşitli hastalıklarda karaciğer üzerinde iyileştirici etkileri bulunan silibininin, deneysel oluşturulan künt karaciğer travma modelinde karaciğer iyileşmesi üzerine muhtemel olumlu ve koruyucu etkilerini incelemeyi amaçladık. Yöntem: Ortalama 250-300 gr ağırlığında 24 adet Wistar Albino cinsi sıçan kullanıldı. Sıçanlar, Grup I-II ve III olmak üzere random üç eşit gruba ayrıldı. Grup I; kontrol grubu, travma uygulanmadı, standart beslenme verildi. Grup II ve III'e, genel anestezi altında, sağ üst kadrana lokalize travma modeli uygulandı. Grup II; travma grubu, standart beslenme ile izlendi. Grup III; travma-silibinin grubuna, standart beslenmeye ek olarak beş gün boyunca 100 mg/kg/gün Silibinin gastrik lavaj yolu ile verildi. Beş günlük takibin ardından vena kavadan kan örnekleri alındı, denekler sakrifiye edilerek karaciğerleri patolojik inceleme için eksplante edildi. Kan örneklerinde ALT, AST çalışıldı. Karaciğer dokusundan histopatolojik inceleme ile inflamasyon derecesi skorlandı. Bulgu: Ortalama AST ve ALT değerinin gruplar arası dağılımında istatistiksel anlamlı ilişki bulduk (p<0.001). Travmatik gruplar (Grup II ve III) arasında inflamasyon skorlarının gruplara göre dağılımında anlamlı fark bulmadık (p=0.115). Fakat inflamasyon skorlarının toplam değerlerinin gruplara göre dağılımında istatistiksel olarak anlamlılığa yakın bir ilişki bulduk (p=0.057) Sonuç: Sıçanlarda oluşturulan künt karaciğer travması modelinde Silibininin, hasarın sınırlandırılması ve karaciğer iyileşmesi üzerine olumlu etkileri olduğunu düşünüyoruz. Anahtar Kelimeler: İyileşme, Karaciğer, Travma, Künt, Silibinin, Silibin

Hayvan deneyleriKaraciğerSilibinin+4
Alparslan Ertenlice
Ankara Yıldırım Beyazıt University
2022
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Meme kanserinde lenf nodu metastazı ve prediktif faktörlerin etkisinin yaşa göre değerlendirilmesi

Giriş: Meme kanserinin tedavisi ve prognozunu belirlemede en önemli faktörlerden olan lenf nodu metastazında tümör boyutu, histolojik derece (grade) hormon reseptör durumu ve her 2/neu ekspresyonu, ki-67 proliferasyon indeksi, lenfovasküler invazyon gibi prediktif faktörlerin etkileri bundan önce yapılan birçok çalışmalarda değerlendirilmiştir. Meme kanserinin yaş arttıkça daha az agresif davranış gösterdiği kabul gören bir bilgi olsa da, bazı yayınlarda geç yaşta ortaya çıkan meme kanserlerinde tümörlerin erken yaşlardaki gibi agresif seyir gösterebileceği söylenmektedir. Ayrıca yapılan bazı çalışmalarda yaş arttıkça lenf nodu metastaz oranlarının azaldığı, bazılarında ise belli bir yaşa kadar azaldığı daha sonra arttığı gösterilmiştir. Bunun sebebi ise tümör kronolojik yaşındaki farklılıklar, yaşlı hastalarda yetersiz tarama programlarının olması gibi farklı şekillerde yorumlanmıştır. Prediktif faktörlerin bu değişimde rolü tam olarak bilinmemektedir. Amaç: Amacımız yaş ile lenf nodu metastazı arasındaki ilişkiyi değerlendirmek, metastazda etkili olduğu düşünülen faktörlerin farklı yaş gruplarında tümör biyolojik davranışındaki rolünü araştırmaktır. Yöntem: Çalışmamızda mart 2019 ve şubat 2022 tarihleri arasında Ankara Şehir Hastanesi Genel Cerrahi Kliniğinde meme kanseri tanısı alan, neoadjuvan tedavi almayan, cerrahi sınırda tümör devamlılığı olmayan ve reeksizyon yapılmayan, bakılacak verilerin tam olduğu 150 Meme koruyucu cerrahi+sentinel lenf nodu biyopisi, 71 Meme koruyucu cerrahi +Aksiller lenf nodu diseksiyonu, 30 Basit mastektomi+ sentinel lenf nodu biyopisi ve 111 modifiye radikal mastektomi yapılmış toplam 362 hasta seçildi. Ve Hasta yaşı, Lenf nodu metastazı, Tümör boyutu, Notingham histolojik derece, Moleküler Altgruplar, HER2 pozitifliği ve overekspresyonu ve 67 proliferasyon indeksine göre gruplara ayrıldı.Ardından bakılan kriterlerin alt gruplarında tüm yaşlarda ve yaş gruplarına göre metastaz oranları karşılaştırıldı. Sonuç: Baktığımız faktörlerden tümör boyutu, ki-67 indeksi ve histolojik derecenin metastaz üzerindeki en etkili olduğu yaşlar geç yaşlar olduğu ve erken yaşlarda bu faktörlerin prediktif anlamlılığının kısıtlandığını gördük. Lenfovasküler İnvazyonla Lenf nodu metastazı arasında yaştan bağımsız her yaş grubunda kuvvetli ilişki bulundu. Ayrıca hormon reseptör statüsünün tüm hastalarda ve yaş gruplarında LNM üzerindeki etkisi anlamlı değildi. Ve tüm hastalara göre lenf nodu metastazı oranlarında yaşa bağlı değişiklikler istatistiksel anlamlı değildi. Baktığımız faktörlerin tümör boyutları dahil büyük kısmının metastaz üzerindeki en etkili olduğu yaşlar ileri yaşlar olması ve erken yaşlarda bu faktörlerin prediktif değerlerininin kısıtlanması nedeniyle ileri yaşlarda bu faktörleri esas alarak verilen tedavi protokollerinden daha çok faydalanacağı, tarama programlarının geç yaştaki hastalarda da düzenli uygulanması ve farkındalığın arttırılması bu yaşlarda görülen meme kanserlerinde erken tanının mortaliteyi daha çok azaltacağını düşünmekteyiz. Anahtar kelimeler: meme kanseri, yaş, prediktif fatktörler, lenf nodu metastazı,tümör boyutu,HER2,lenfovasküler invazyon, ki-67 proliferasyon indeksi, histolojik derece, hormon reseptörü

Hücre çoğalmasıKi-67Lenf nodları+5
Elvin İsazada
Ankara Yıldırım Beyazıt University
2022
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Crohn hastalığında cerrahi sonrası nüksü öngörmede kullanılabilecek patolojik bulguların değerlendirilmesi

ÖZET Amaç: İnflamatuar bağırsak hastalıklarından Crohn hastalığı tanısı olanlarda, intestinal tutulumun medikal tedavilere dirençli olması halinde hayatlarında bir veya birden çok kez operasyon geçirmek durumda kalırlar. Ameliyat sonrası klinik nüksü öngörmede, endoskopik nüksü anlatan Rutgeerts skoru yaygın olarak kullanılmaktadır. Bu çalışmada amacımız intestinal tutulumlu Crohn hastalığı sebebiyle ameliyat ettiğimiz hastalarda endoskopik nüksleri öngörebilmek için, çıkarılmış olan rezeksiyon materyallerindeki mikroskobik ve makroskobik patolojik bulgular ile hastaların Rutgeerts skorları arasındaki ilişkiyi değerlendirmektir. Materyal ve Metot: Çalışmamızda Kasım 2019 ile Ekim 2023 arasında Ankara Bilkent Şehir Hastanesi Genel Cerrahi Kliniğinde ameliyat ettiğimiz, intestinal tutulum ile seyreden Crohn hastalığı tanılı, on sekiz yaş üzeri 32 hasta retrospektif olarak değerlendirildi. Hastaların rezeksiyon materyalleri histopatolojik olarak tekrar incelendi ve skorlamalar yapıldı. Operasyon sonrası yapılan takip kolonoskopi raporları incelenip, Rutgeerts skoruna göre sınıflandırıldı. Elde edilen verilerin ilişkisi kıyaslandı. Bulgular: Hastaların ameliyat sonrası yapılan kolonoskopi Rutgeerts skorları ile rezeksiyon materyallerindeki makroskobik ve mikroskobik bulgular istatistiksel olarak değerlendirildi. Makroskobik bulguların Rutgeerts skorları ve endoskopik nüks ile ilişkisi olmadığı tespit edildi. Mikroskobik bulgulardan nötrofilik kriptit ve kript apsesi varlığının ve şiddetinin Rutgeerts skoru ile paralel artış gösterdiği ve istatistiksel olarak anlamlı olduğu tespit edildi. Diğer mikroskobik bulguların Rutgeerts skorları ve endoskopik nüks ile ilişkisi olmadığı tespit edildi. Sonuç: Crohn hastalığında bağırsak rezeksiyon materyalinde görülen histolojik bulgulardan nötrofilik kriptit ve kript apselerinin varlığı endoskopik nüks ihtimalini arttırmaktadır. Riskli hastalarda yakın endoskopi kontrolü yapmak ve nüksün engellemesi için ameliyat sonrası dönemde medikal tedaviye erken dönemde başlamak faydalı olabilir. Anahtar Kelimeler: Crohn Hastalığı, Endoskopik Nüks, Patolojik Bulgular, Rutgeerts Skoru

Işıl Karabulut
Ankara Yıldırım Beyazıt University
2024
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

İnvaziv duktal karsinom tanılı hastalarda cerb-b2 ekspresyonunun aksiller lenf nodu tutulumuna etkisi

Dünyada ve ülkemizde meme kanseri kadınlarda en sık görülen kanserdir. Kanserden ölüm nedenleri arasında ikinci sırada yer almaktadır. Her sekiz kadından birinde hayatı boyunca invaziv meme kanseri gelişeceği düşünülmektedir İnvaziv meme kanserlerinin yaklaşık %90'ı duktal invaziv meme kanseridir. Meme kanserinin pek çok prognostik faktörü tespit edilmiştir; aile öyküsü, östrojen ve progesteron reseptör durumu, CerbB-2 onkogen pozitifliği, histoloji, yaş, cinsiyet, evre, aksiler lenf bezi tutulumu gibi. Yapılan araştırmalarda aksiller lenf bezi tutulumu prognozu en çok etkileyen faktördür. Aksiller lenf bezi tutulumu yoksa 10 yıllık survey %80 üzerine çıkmaktadır. Aksiller lenf nodu tutulumunu artıran sebepler arasında; tümör çapı, tümör lokalizasyonu, lenfovasküler invazyonun varlığı, histolojik grade, CerbB-2 ekspresyon varlığı gibi sebepler sayılsada daha önce yapılan birçok çalışmada sonuçlar birbiri ile çeliştiğinden sağlıklı bir kanıya net olarak ulaşılamamıştır. 2012-2016 yılları arasında genel cerrahi kliniğimizde invaziv duktal karsinom tanısı alan ve cerrahi tedavi gören 107 hasta üzerinde yaptığımız bu çalışmada; invaziv duktal meme kanserinde CerbB-2 yüksek ekspresyonunun aksiler lenf bezi tutulumu üzerine etkisine baktık. Sonuçta CerbB-2'nin yüksek ekspresyonunun aksiller lenf nodu tutulumunu anlamlı derecede artırdığını bulduk. Bu durum bize CerbB-2 ekspresyonunun aksiler lenf nodu tutulumunu artırarak meme kanserinin kötü prognozu ile ilişkili olabileceğini göstermiştir.

Gen ifadesiGenler-C-Erbb-2Karsinoma+4
Gürkan Değirmencioğlu
Ankara Yıldırım Beyazıt University
2017
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Papiller tiroid kanserli olguların ameliyat sonrası spesmen bulgularında son 20 yılda neler değişti? retrospektif analiz

Bu çalışmada son 20-30 yılda papiller tiroid kanseri (PTK) nedeniyle ameliyat edilen hastaların; demografik özellikleri, spesmen bulgularındaki tümör boyutu, odak sayısı, kronik lenfositik tiroidit birlikteliği, lenf nodu metastazı, cerrahi yaklaşımları, hastane yatış süresinin yıllara göre ayrılmış gruplarda incelenmesi amaçlanmaktadır. Ocak 1999 – Aralık 2018 tarihleri arasındaki dönemde Bursa Uludağ Üniversitesi Genel Cerrahi Anabilim Dalında tiroidektomi yapılan olguların kayıtları retrospektif incelenmiştir. Olgular beşer yıllık 4 gruba ayrılmıştır. Olguların demografik verileri, multifokal tümör varlığı, odak sayısı, tümör boyutu, kapsül invazyonu, vasküler invazyonu, kronik lenfosittik tiroiditin birlikteliği, tümör dışı yayılım, metastatik lenf nodu varlığı ile sayısı, en büyük metastatik lenf nodunun boyutları ve cerrahi prosedürler karşılaştırılmıştır. Postoperatif hastanede kalış süreleri değerlendirilmiş. PTK ve multifokal tümörlerde yıllar içerisindeki gruplarda anlamlı artış mevcuttu(p<0,001). PTMK artarken mikrokarsinom dışı PTK'lerde azalma vardı(p<0,001). Tek odaklı PTK'lerde tümör boyutu(p<0,001) ve multifokal PTK'lerde toplam tümör boyutu azalma eğilimindeydi(p=0,02). Kronik lenfositik tiroidit birlikteliğinde gruplar arasında artış mevcuttu(p<0,001). Total/Totale yakın tiroidektomide anlamlı artış saptanırken subtotal tiroidektomi anlamlı azalış mevcuttu (p<0,001) aynı şekilde lateral boyun diseksiyonunda artış (p<0,001) olurken santral boyun diseksiyonunda azalış mevcuttu(p=0,002). Yatış süreleri karşılaştırıldığında, ilk yıllara göre postoperatif 1 gün yatış süresinde artış saptandı(p<0,001). PTMK boyutları incelendiğinde 5 mm ve altında anlamlı artış bulundu(p<0,001). Bu çalışmada 20 yıllık zaman periyodu içinde papiller kanser boyutlarında giderek küçülme olduğu, papiller mikrokarsinom sıklığının giderek arttığı gözlenmiştir. Ayrıca yapılan ameliyatlar karşılaştırıldığında total/totale yakın tiroidektomi ve lateral boyun diseksiyonu oranlarında yıllar içinde önemli artış gözlenmiştir. Kılavuzlardaki güncel değişiklikler, ultrasonografi ve ince iğne aspirasyon biyopsinin kullanımının artması ve tiroidektomi spesmenlerinin alanlarında uzmanlaşmış patologlar tarafından incelenmesi çalışmamızdaki değişimin nedenleri olarak değerlendirilmiştir. Anahtar kelimeler: Papiller tiroid karsinom, papiller tiroid mikrokarsinom, multifokal tümör, tümör boyutu

Kanser hastalarıKarsinomaLenf nodları+5
Burak Bakar
Bursa Uludağ Üni̇versi̇ty
2021
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Dondurularak saklanan insan kadaverik iliyak damar greftlerinin mekanik, yapısal bütünlük ve mikrobiyolojik açıdan değerlendirilmesi

Planlanan tez çalışmasında, kadaverik donörlerden organ çıkarımında alınan iliyak arter ve ven greftlerinin kriyoprotektan çözeltisi kullanmaksızın, sefazolinle dekontamine ederek -24°C'de standart dondurucuda, ne kadar süre saklanabileceklerini ve greftlerin kullanımının uygun olup olmayacağını, greftlerin yapısal bütünlüğü, mekanik ve mikrobiyolojik özelliklerinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Çalışmamızda, Ocak 2018 – Haziran 2021 tarihlerinde 20-89 yaş arası 28 farklı kadaverik donörden alınan 28 arter, 26 ven iliyak damar grefti kullanılmıştır. Saklanma sürelerine göre greftler taze, 0-6 ay, 6-12 ay, 12-24 ay ve 24 ay üzeri olacak şekilde gruplandırıldı. Çözdürülen greftler steril ortamda kesit alınarak üreme varlığı açısından değerlendirildi. Histopatolojik değerlendirme için örnekler ışık mikroskobunda internal elastik lamina (İEL) bütünlüğü, tunika media kalınlığı ve morfolojik inceleme sonuçlarıyla karşılaştırıldı. Endotel morfolojisinin değerlendirilmesi için örnekler taramalı elektron mikroskobunda (SEM) incelenerek skorlama sistemiyle karşılaştırıldı. Mekanik test için sağ ve sol ana iliyak damarlar in vitro anastomoz edilerek anastomoz patlama basıncı karşılaştırıldı. Donörlerin gruplar arası demografik verileri benzerdi. Saklanma süresine göre greftlerin patlama basıncı arasında farklılık yoktu. Mikrobiyolojik analizde hiçbir greftte kontaminasyon gözlenmemiştir. Işık mikroskobide damarların tunika media kalınlığı gruplar arası farklılık yoktu. Arterlerin İEL fragmantasyonunda farklılık yok iken reduplikasyonda 24 ay üzeri örneklerde anlamlı olarak artış göstermekteydi. Tunika mediada ödem, hyalinizasyon, bağ dokusu artışı ve yer yer nekroz alanları izlenmiştir. SEM incelemede endotel yapısı 12 ay öncesi saklanan greftlerin çoğu grade 1 ve grade 2 izlenirken 12 ay üzeri saklanan greftlerde grade 3, grade 4 ve grade 5 görünüm mevcuttu. Bu saklama prosedürü ile 12 ay üzeri saklanan greftlerin endotel yapısında belirgin dejeneratif değişiklikler saptandığından kullanımları problemli olabilir. Anahtar kelimeler: Vasküler allogreftler, kriyoprezervasyon, organ nakli.

Dondurarak saklamaKadavraKan damarları+2
Abdullah Boğa
Bursa Uludağ Üni̇versi̇ty
2021
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Hipertiroidik hastalarda TSH reseptor antikorunun papiller tiroid kanserleri açısından tanısal değeri

GİRİŞ: Tiroid hastalıkları arasında hipertiroidizme en sık neden olan "Graves" hastalığıdır. Graves, otoimmun bir hastalık olup etioloji mekanizmaları tam olarak öğrenilmemiştir. Bu hastalıkta tiroid antijenlerine karşı oluşan antikorlardan Anti-Tg, Anti-TPO, TRAb gösterilebilir. TRAb otoantikoru TSH-Reseptörlerine karşı oluşur ve Graves hastalığının klinik ve semptomlarının oluşmasında önemli rol oynar. Aynı zamanda Graves hastalarında TRAb düzeyi medikal tedavinin düzenlenmesinde ve postoperatif dönemin takibinde önem taşıyor. Benign hastalıklar nedeniyle opere edilen hastaların patoloji sonuçları incelendiğinde insidental kanser sonuçlarının arttığı görülmüştür. Bu tiroid kanserlerinin %80'i papiller tiroid kanseri olarak karşımıza çıkar. Benign nedenle opere edilen tiroid hastalarının büyük bir grubunu hipertiroidik hastalar oluşturur. Hipertiroidik hastalarda yüksek seyreden TRAb antikoru düzeyi ile tiroid kanserleri ve onların gelişmesi arasındaki ilişki mekanizmaları öğrenilmemiştir. Bu nedenle biz çalışmamızda tiroid hastalarının büyük bir grubunu oluşturan hipertiroidik hastalarda pozitif TRAb düzeyinin preoperatif papiller tiroid kanseri tanısında belirteç olarak değerini araştırmayı amaçladık. MATERYAL METOD: Çalışmamızda Ankara Yıldırım Beyazıt Üniversitesi Tıp Fakültesi Genel Cerrahi Anabilim Dalı ve Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesinde 2006-2019 yılları arasında tiroid bezi hastalıkları nedeniyle opere edilen hastalar retrospektif olarak değerlendirilmiştir. Opere edilen 898 hastanın dosyası incelenirken preoperatif tanının hipertiroidik hastalık olmasına, laboratuvar değerlerinde TRAb otoantikor düzeyinin yüksek olmasına ve patoloji sonuçlarının papiller tiroid kanseri ile uyumlu olmasına dikkat edilmiştir. 898 hastadan 216'sı toksik guatr ön tanısıyla ameliyata alınmış ve 76 hastada patoloji sonucu papiller tiroid kanseri olarak raporlanmıştır. Çalışmamızda hipertiroidik hastalarda cinsiyet, yaş, tiroid hormon T3, T4, TSH düzeyleri, anti-TPO, anti-Tg, TRAb otoantikoru değerleri, tümör boyutu, tümörlerin USG özellikleri, papiller tiroid kanserinin subtipleri gibi veriler karşılaştırılarak TRAb otoantikorunun PTC ile ilişkisi incelenmiştir. BULGULAR: Çalışmaya katılan 216 kişinin yaş ortalaması 46.45±13.22'dir (min:19-max:73). TRAb ve tiroid dokusundan salınan diğer parametreler karşılaştırılınca TRAb'la TSH, T3, T4, anti-TPO arasında zayıf anlamlı ilişki olduğu görülmüştür. Malign ve benign hastalarla TRAb arasında ROC eğrisi analizi yapılmıştır. Benign ve malign ayrımında TRAb değerinin kullanılamayacağı, eğri altındaki alanın anlamlı çıkmadığı bulunmuştur (p<0.724 ). Yaş, cinsiyet ve TRAb değişkenlerinin dâhil edilerek kurulan ikili lojistik regresyon analizinde yaş arttıkça (p<0.001) patoloji sonucunun malign çıkma ihtimalinin 1,05 kat arttığı görülmüştür. USG sonucu diffüz olan hastalarda ve hiperekojen olan hastalarda TRAb pozitifliği anlamlı olarak daha fazla bulunmuştur. SONUÇ: TRAb değerlerinin preoperatif olarak hipertiroidik hastalarda papiller tiroid ca için prognostik anlamının belirlenmesine yönelik yapılan araştırmamızda TRAb'ın tiroid lezyonlarının benign/malign ayrımında iyi bir tanı testi olmadığı görülmüştür. TRAb değeri hipertiroidik hastalarda preoperatif olarak papiller tiroid kanseri için bir tümör belirteci olarak kullanılamaz.

Biyobelirteçler-tümörGraves hastalığıHiperparatiroidizm+4
Farız Huseynov
Ankara Yıldırım Beyazıt University
2020
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Meme kanserli hastalarda ARSA, CXCR4, HGS, HPRT1, HDAC1, HTT, SNCA, SQSTM1 VE INS genlerinin ifadelerinin araştırılması

Otofajinin bozulmasının kanser hastalıkları başta olmak üzere birçok patolojiye sebep olabileceği ileri sürülmektedir. Bu araştırmada meme kanser hücrelerinde otofajik gen ailesinin ifade düzeylerinin incelenmesi amaçlandı. Böylece meme kanserinin dokularda henüz klinik değişiklikler oluşmadan gen analizleri ile erken teşhisi ve yakın gelecekte kanser için gen tedavisinin moleküler temellerinin daha fazla aydınlatılmasına destek olunması hedeflendi. Meme kanserli 71 hastanın ameliyat sırasında tümörlü ve sağlam meme dokularından örnekler alındı. Dokular Tıbbi Biyoloji ve Genetik labaratuarında taze doku örneklerinden "Qiagen " RNA izolasyon kiti kullanılarak RNA elde edildi. Nano teknoloji temelli yüksek kapasiteli Real Time Polymerase Chain Reaction(PCR) ile gen ekspresyon çalışması BioMark™ HD System ile yapıldı. ARSA, CXCR4, HGS, HPRT1, HDAC1, HTT, SNCA, SQSTM1 ve INS otofajik genlerinin expresyon düzeyleri ölçüldü. Otofaji gen ekspresyonu analizi için oluşturdukları pikler, Ct değerleri ve kopya sayıları ayrı ayrı analiz edilerek 2–ΔCt metodu kullanılarak istatistiksel analiz yapıldı. Çalışmaya 71 kadın hasta dahil edildi. Yaş ortalaması 47,6 idi. Hastaların 62(%87, 3)'sinin patolojisi invaziv duktal karsinom olarak tespit edildi. Tüm evrelerden hastalar mevcuttu. Tümör dokusunda CXCR4, HPRT1, HDAC1 gen ekspresyonlarında anlamlı artış, ARSA, HGS, HTT, SNCA, SQSTM1, INS gen ekspresyonlarında azalma saptandı. Otofajinin kanser gelişiminde ve ilerlemesinde apopitosiz gibi rol oynadığı aşikardır.Bu önemli yolağın sonraki çalışmalarda araştırılmaya devam edilmesi kanserin erken tanı ve tedavisine katkı sağlayabileceği fikrini akla getirmektedir. Anahtar kelimeler: Chemokine Receptor Type 4, Histone Deacetylase 1, Hypoxanthine Phosphoribosyltransferase 1, Gen Ekspresyonu, Meme Kanseri, Otofaji

Gen ifadesiHipoksantinlerHiston deasetilaz+4
Hasan Erkurt
Gaziantep University
2014
00