12
Archived Theses
0
DOIs Assigned
0%
DOI Rate
Discipline
Yoğun kentsel ağlarda kaydedilen kuvvetli yer hareketi verilerine göre azalım ilişkilerinin yerelleştirilmesi
The regional dependency of ground motions underlines the necessity of adopting a more localized approach in the estimation of ground motion parameters (GMPs). This thesis kicks off with a consistency assessment of the five most suitable regional or global ground motion prediction equations (GMPEs) for the interested area and our local database including 6,534 individual horizontal-component ground motions recorded by the İstanbul Earthquake Rapid Response and Early Warning System (IERREWS) network during 78 small-to-moderate earthquakes. The examination uncovers a systematic overestimation tendency in GMPEs. Using the same database, an analysis is conducted to ascertain whether there are any regional azimuth-dependent effects on ground motions. Due to the vagueness of azimuthal effects, the ground motion recording axes are converted to their principal axes, indirectly introducing the azimuthal influence into the analyses. This thesis suggests a station-specific methodology to refine GMP estimations by isolating regional variations. Evaluation of regression outcomes, distance scalings, and residuals guide the selection of the most appropriate functional forms for the empirical equation. Comparisons of the spatial distribution of peak ground acceleration (PGA) for hypothetical and actual earthquakes serve as the basis for the evaluation of the result consistency. Local variations between GMPEs' estimates and station-specific approximations provide insight into the impact of regional effects on ground motions. The assertion is substantiated by the finding that PGAs calculated from actual earthquake records demonstrate a closer match with station-specific methodology's predictions, especially in regions with observed local differences.
Makine öğrenmesi siniflandirma algoritmalari ile yapay veri seti kullanilarak deprem hasari tahmin modeli geliştirilmesi
Assessing the potential damage to buildings due to a possible earthquake in a region and taking measures, such as strengthening or reconstruction of vulnerable structures, is critically important to minimize social and economic losses that are likely to occur. Evaluating the seismic performance of structures is a comprehensive and time-consuming process. However, using well-trained machine learning prediction models instead of traditional structural performance analyses can significantly reduce computation time. This thesis focuses on developing a damage prediction model using classification-based machine learning algorithms, utilizing a two-dimensional reinforced concrete frame system dataset that represents low to mid-rise, non-ductile buildings. The structural features forming the dataset are obtained from a comprehensive literature review on building stock characteristics in the Marmara region. Nonlinear time-history analyses are conducted using actual earthquake records with the OpenSeesPy framework. The maximum inter-story drift ratio is used as an engineering demand parameter to classify the damage state of buildings. Reliable machine learning models are developed with a balanced dataset. Twenty-four models are created using six variant ground motion intensity measures and four classification algorithms: k-Nearest Neighbors, Support Vector Machine, Decision Tree, and Random Forest. The best-performing model is determined by comparing performance metrics and the confusion matrix. In conclusion, the model developed with a dataset incorporating peak ground velocity and utilizing the Random Forest classification algorithm demonstrates the most effective performance with 92% prediction accuracy.
İstatiksel yöntemlerle gerçek zamanlı yapı sağlığı izleme
The detection of structural damage relies on understanding the long-term variation of modal parameters and their relationship to changes in atmospheric conditions. This thesis aims to address this challenge by developing a real-time algorithm for structural health monitoring systems, which are becoming increasingly important. The algorithm uses statistical models developed by analyzing four years of modal frequencies, damping ratios, and mode shapes of Hagia Sophia, a UNESCO World Heritage structure, and their correlation with atmospheric parameters such as temperature, humidity, and wind speed. The algorithm uses four different regression models to predict the modal frequency as a function of the atmospheric conditions and selects the most suitable one.It then compares the predicted and measured frequencies to identify structural anomalies. The algorithm also employs the Modal Assurance Criterion (MAC), Coordinate Modal Assurance Criterion (COMAC), and Enhanced Coordinate Modal Assurance Criterion (ECOMAC) methods to examine the long-term variation of mode shapes. The algorithm is implemented in a user interface software called "AISHM," which displays the modal parameters and the 3-D animation of the structure in real-time. The software also has the capability to track earthquakes and analyze the structural response in real-time. In summary, this thesis presents a comprehensive approach to real-time structural health monitoring using statistical models and advanced analysis techniques, which can have significant implications for maintaining and preserving historical structures.
Yenilikçi teknikler kullanarak sismik güçlendirme tasarımı: Bir okul binası örneği
Seismic retrofitting plays a critical role in ensuring the safety and resilience of structures in earthquake-prone regions. This study investigates the performance of fluid viscous dampers (FVDs) as an alternative retrofitting technique for improving the seismic performance of buildings. The Büyük Halkalı Primary School Building in Istanbul, originally constructed in 1997 and retrofitted twice using conventional methods (in 2006 and 2019), was selected as a case study. The study aims to propose an innovative retrofitting solution that minimizes construction time, operational disruptions, and associated costs while enhancing seismic resilience. A comparative analysis was conducted between the conventional retrofit approach (reinforced concrete shear walls) and the proposed alternative retrofit solution incorporating FVDs. The evaluation considered seismic performance, cost-effectiveness, serviceability, and architectural impact. Nonlinear time-history analyses were performed using TBDY-2018 and ASCE 41-23 standards, with a particular focus on near-fault effects, including forward directivity effects that were not considered in previous retrofits. The results demonstrated that the incorporation of FVDs significantly improved seismic performance by reducing inter-story drift and structural damage. Furthermore, the alternative retrofit method resulted in shorter construction periods and minimized the necessity for building evacuation, ensuring continuous serviceability. The findings highlight that using FVDs in seismic retrofitting can be a viable solution, particularly for structures requiring uninterrupted functionality during construction, such as school buildings.
Gömülü eklemeli boru hatlarının deprem yer hareketi altında davranışının sayısal modellemesi
Earthquakes severely impact infrastructure, disrupting essential services like water pipelines. Understanding and improving the mechanical behavior of pipelines and their joints under permanent ground deformations is crucial to minimize potential damage and ensure the continuity of their service. In this study, three-dimensional numerical models of buried segmented ductile iron pipes were developed to investigate their nonlinear behavior under lateral strike-slip surface faulting. Fault crossing angle, position, and vector were selected as variable parameters, and pipeline performance was evaluated based on different faulting scenarios and two soil models covering a total of 20 cases. The numerical models were validated using experimental and finite element data from the literature. The results indicate that when the fault crossing angle was perpendicular to the pipeline axis, the system was able to accommodate the most amount of fault displacement. Narrower fault crossing angles induced axial separations or compression to the pipeline. Under compression, the pipeline undergoes joint crushing failure by exceeding the material limits, while tensile forces primarily lead to joint pullout. A joint interlocking phenomenon was observed in tension cases when the fault crossed directly through the joint and effectively delayed or prevented failure by uniting adjacent pipe segments. The results also highlighted the sensitivity of pipeline performance to design criteria, where a 2 cm increase in pullout threshold resulted in up to 20 cm of additional fault displacement capacity. Lastly, the study emphasized that while soil models influenced pipeline response under tension, their effect was limited in compression scenarios due to more premature failure.
Istanbul'da bulunan Ayasofya'nın doğrusal olmayan yapısal modellemesi
Hagia Sophia in Istanbul is one of the most iconic architectural and engineering achievements in history. Constructed in the sixth century, the structure has remained standing for over 1500 years, despite being exposed to numerous destructive earthquakes that caused significant damage, including partial collapses. Its location in a high seismic hazard zone makes the evaluation of its structural performance essential. Since the 1990s, studies on Hagia Sophia have mostly relied on linear analyses and idealized geometries, largely neglecting long-term deformations. This thesis focuses on the evaluation of the level and extent of the present-day deformations on the structure; the creation of a finite element model based on the actual geometry rather than the idealized one; the assessment of the contribution of permanent deformations to the static and dynamic structural response; nonlinear static and dynamic modeling to understand the structure's present and future earthquake behavior; and the assessment of potential collapse mechanisms of the structure. The deformed geometry of the building was obtained using three-dimensional laser scanning and converted into a mesh. A model with ideal geometry was first developed in SAP2000 and then updated to reflect the observed deformations. Both deformed and undeformed models were transferred to ANSYS and subjected to static and dynamic analyses. Real earthquake records were used in the linear dynamic analyses. The nonlinear modeling was carried out using calibrated material definitions based on recordings from the Mw 6.1 Silivri earthquake on April 23, 2025. Additional analyses were performed using both real and synthetic ground motion records. The results were evaluated in terms of structural response and collapse mechanisms, with a particular emphasis on the influence of geometric deformation.
Ground motion prediction equations and spatial correlation model for Istanbul - developed by real and simulated ground motions
Bu çalışmada, İstanbul ve yakın bölgesindeki aletsel gözlemlerden (MW 4.0–6.1) ve büyük bir geniş bant benzetimlerinden oluşan veri setlerinden (MW 6.05–7.6) yararlanarak yer hareketi modelleri geliştirilmiştir. İstanbul ve çevresindeki 170'i aşkın istasyondan elde edilen kayıtlar derlenmiş, ve model geliştirmede kullanılmak üzere işlenmiştir. Benzetim oluşturmada kullanılan stokastik benzetim yaklaşımı, zaman ve frekans alanlarında beş küçük-orta büyüklükte Marmara depremine karşı doğrulanmıştır. Doğrulamanın ardından, kırılma modelleri üzerinde beş tarihsel İstanbul senaryosu (1509 MW 7.6; 1766 MW 7.0–7.1; 1894 MW 6.8–6.9) ve buna ek olarak uyarlanmış 13 diğer senaryo (MW 6.05–7.6) için geniş bant yer hareketleri üretilmiştir. Stokastik benzetimler, mevcut 3-B fizik temelli deterministik benzetimlerle birleştirilmiş ve 0.1–20 Hz aralığı kapsaması sağlanmıştır. Üç adet yer hareketi tahmin deklemi (GMPE) oluşturulmuş ve başarımı ölçülmüştür. Bu kapsamda, (i) İstanbul'da kaydedilen Marmara Denizi depremlerine dayanarak oluşturulan ampirik bir GMPE (MW 4.0–6.1); (ii) aynı gözlemsel veri kümesi üzerinde eğitilmiş ve makine öğrenimiyle zenginleştirilmiş bir GMPE; ve (iii) bölgedeki orta-büyük deprem eksikliğini gidermeyi amaçlayan, yalnızca benzetim verisine dayalı bir GMPE (MW 6.05–7.6) geliştirilmiştir. Bu modellerin tahmin başarımı, literatürde yerleşik GMPE'lerle yapılan nicel karşılaştırmalarla değerlendirilmiştir. Mekânsal korelasyon modeli oluşturmak için rezidüel ampirik yarı varyogramları oluşturulmuş ve üstel modellerle karşılaştırılmış; sonuçlar, belirgin bir spektral periyoda bağımlı korelasyon yapısını ortaya koymuştur. Genel olarak, gözlemler ile fiziksel olarak tutarlı geniş bant benzetimlerin bütünleştirilmesi, gerçek verinin sınırlandığı büyüklük–uzaklık aralıklarında tahmin başarımını artırmakta ve İstanbul ve yakın bölgesindeki mühendislik uygulamaları için bölgeye özgü girdiler sağlamaktadır.
Büyük açıklıklı betonarme yapıların deprem performansının zaman tanım alanında doğrusal olmayan yöntemle belirlenmesi ve viskoz sönümleyiciler ile güçlendirilmesi
Özellikle aktif fay kuşağında yer alan mevcut yapı sistemlerinin deprem performanslarının belirlenmesinde, değerlendirme yöntemlerinin seçimi önemli bir unsur olmaktadır. Yapı sistemlerinin deprem etkisi altında dinamik karakterlerine göre seçilecek olan bu değerlendirme yöntemleri, doğrusal ve doğrusal olmayan yöntemler olarak iki gruba ayrılmaktadır. Bu yöntemler, elastik ve elastoplastik yapısal malzeme davranışlarını esas almaktadır. Malzemenin doğrusal yani elastik olduğu kabulü ile seçilen hesap yöntemleri, belirli bir tasarım depremi etkisi altında taşıyıcı sistem elemanlarının taşıma kapasitelerinin belirlenmesine yönelik yürütülen çalışmalardır. Diğer taraftan malzemenin doğrusal olmadığı yani elastoplastik malzeme davranışlarını esas alan hesap yöntemleri, belirli bir tasarım depremi etkisi altında yapısal malzemelerde oluşacak olan uzama/kısalma taleplerinin belirlenmesine yönelik yürütülen çalışmaları kapsamaktadır. Deprem bölgelerinde yer alan mevcut yapı sistemleri ile ilgili ikinci bir konu, performans değerlendirmeleri sonucunda tespit edilen yapısal yetersizliklerin giderilmesi yani dayanım yetersizliği tespit edilen mevcut yapı sistemleri için uygun güçlendirme yöntemlerinin belirlenmesidir. Son yirmi yıldır yapısal teknoloji uygulamalarının gelişmesiyle birlikte, hem yapı sistemlerinin tasarımında hem de mevcut yapıların sismik güçlendirilmelerine yönelik çalışmalarda, pasif kontrol sistemlerinin kullanımı yaygınlaşmaya başlamıştır. Bu pasif kontrol sistemlerinden viskoz sönümleyiciler, paslanmaz çelikten imal edilen silindirik boru ve bu borunun başlıklarında bulunan paslanmaz çelik pistonlardan oluşmaktadır. Yapı sistemlerinin deprem etkisi altında maruz kaldığı hız istemleri, viskoz sönümleyicilerin her iki ucunda bulunan pistonlarda farklı iki basınç oluşturmaktadır. Sönümleyicilerin her iki ucunda oluşan bu basınç farkı, silikon esaslı yağ sayesinde oluşmakta ve bu fark ısı enerjisine dönüştürülmektedir. Böylece sistemin maruz kaldığı deprem enerjisinin bir kısmı sönümlenebilmektedir. Bu çalışma kapsamında, taşıyıcı sistemi genel olarak perde sistemlerle teşkil edilmiş, birbirlerinden dilatasyon hatlarıyla ayrılmış mevcut betonarme yapı bloklarının ve bu blokların bir bütün olarak uzantısı olan yaklaşık 60 m uzunluğundaki betonarme kabuk sistemin deprem performansı belirlenmiştir. Yapı sisteminin deprem performansının belirlenmesinde, sistemin dinamik özellikleri de göz önüne alınarak, zaman tanım alanında doğrusal olmayan hesap yöntemi kullanılmıştır. Yapı sisteminin sismik performans değerlendirmesinde, ilk olarak taşıyıcı sistem elemanların kesit özelliklerine göre ve yapısal malzemelerin elastoplastik davranış gösterdiği yani malzemelerin doğrusal olmadığı yöntem kullanılarak, taşıyıcı elemanlar için yönetmelikçe öngörülen kesit hasar sınırlarına dayanarak, plastik mafsal tanımları belirlenmiş ve bu mafsallar analiz modellerinde tanımlanmıştır. İkinci aşamada ise, yapı sisteminin dinamik karakterine, bölgenin sismolojik ve geoteknik özelliklerine uygun olarak seçilmiş yer hareketi kayıtları tespit edilmiştir. Seçilen yer hareketi kayıtlarının %5 sönüm oranlı ivme spektrumları çıkarılmış ve bu spektrum eğrileri, yapı sistemi hâkim periyoduna göre belirlenen eşleştirme aralığında, bölgenin depremselliği de göz önüne alınarak yönetmelikçe belirlenen %5 elastik tasarım ivme spektrumuna göre ölçeklendirilmiştir. Seçilen yer hareketi kayıtlarının tasarım ivme spektrumuna göre ölçeklendirilmesi, yönetmelikçe belirtilen şartlar doğrultusunda yapılmıştır. Yapı sistemi üzerinde yürütülen sismik performans değerlendirmesi sonuçları iki ana alt başlıkta özetlenmiştir. • Yapı blokları taşıyıcı sistemleri genel olarak yeterli yanal dayanıma sahip değildir. Blokların perde sistemler ile teşkil edilmesi nedeniyle, özellikle planda kısa doğrultuda teşkil edilen perde sistemler, bu deprem doğrultusunda oluşacak olan taban kesme kuvvetinin %95'ine maruz kalmaktadır. Bu denli yüksek oran, bu perde sistemleri başlıklarında kapasitelerinin üzerinde aşırı çekme-basınç talepleri oluşturmaktadır. Bu istemler, söz konusu perde başlıklarında "GB" performans seviyesinde plastik mafsalların oluşmasına neden olmaktadır. Sonuç olarak özellikle Blok 4 ve Blok 5 yapı sistemlerinde meydana gelen plastik mafsallar, sistemin performans seviyesini "GB" bölgesine düşürmektedir. • Yaklaşık 60 m uzunluğundaki betonarme kabuk sistemin yapı bloklarına bağlantısının mafsallı olması nedeniyle, bu sistemin herhangi bir yatay rijitliği bulunmamaktadır. Bu durum, göz önüne alınan deprem etkileri altında kabuk uç yerdeğiştirmelerinin yüksek mertebelerde seyretmesine neden olmaktadır. Ayrıca kabuk elemanların birbirleri ile bağlantılarının olmaması nedeniyle, bu elemanlar birbirlerinden bağımsız ve yüksek periyotlu salınımlar yapmaktadır. Çalışmanın son bölümünde ise, betonarme kabuk sistemin incelenen deprem etkileri altında yerdeğiştirme istemlerinin azaltılması adına güçlendirme yöntemi üzerinde durulmuştur. Bu yöntemde, kabuk elemanlarının her iki uç noktalarına konsol bir sistem olarak çalışan perde sistemler yerleştirilmiştir. Yerleştirilen konsol perde sistemleri üzerine gelecek olan hız istemlerinin azaltılması adına, bu perde sistemleri ile kenar kabuk elemanların bağlantısı dört adet viskoz sönümleyiciler ile yapılmıştır. Viskoz sönümleyicilerin yerleştirilmesindeki esas amaç, göz önüne alınan deprem etkileri altında kabuk uç sistemi hız istemlerinin azaltılmasıdır. Böylece konsol perde sistemler daha az yanal kuvvete maruz kalacak ve bu elemanlar daha ekonomik boyutlarda tasarlanacaktır. Kullanılan dört adet viskoz sönümleyicilerin dinamik karakterlerini ifade eden matematiksel değişkenler, kabuk sisteminin yanal doğrultudaki hâkim periyodu göz önüne alınarak ve uç sistemde yaklaşık %50 oranında bir sönümün öngörülmesiyle, deneme yanılma yöntemi ile tespit edilmiştir. Kabuk sistemin viskoz sönümleyiciler ile güçlendirilmesi kapsamında son bölümde ise, sistemin göz önüne alınan deprem hareketleri altında enerji talepleri ve kapasiteleri belirlenmiştir. Bu enerji değerlendirmeleri sonuçlarına göre tüm yer hareketi kayıtlarında kabuk sistemin enerji kapasitesi, deprem hareketi enerji taleplerinin üzerinde kalmaktadır.
Riskli yapıların tespit edilmesine ilişkin esaslar ve Türk Deprem Yönetmeliğinin karşılaştırılması
Bu çalışmada Riskli Yapıların Tespit Edilmesine İlişkin Esaslar ile Türk Deprem Yönetmeliği arasındaki uyumu test etmek amacıyla yapı özellikleri ve kat adetleri birbirinden farklılık gösteren 8 adet betonarme çerçeve ve 1 adet betonarme yapı incelenmiştir. Mevcut yapı elemanlarının gerekli hesaplarında TS500 esas alınmıştır. Yapıları aynı şatlar altında incelemek amacıyla tüm yapılar birinci derece deprem bölgesinde ve Z3 türü zemin özelliklerinde analiz edilmiştir. Tüm yapılar için bina önem katsayısı 1.0 alınmıştır. Yapıların beklenen deprem performansları- i) Riskli Yapıların Tespit Edilmesine İlişkin Esaslar kullanılarak, ii) Deprem Yönetmeliği Bölüm 7'de belirtilen doğrusal elastik değerlendirme yöntemi kullanılarak ve iii) Doğrusal elastik olmayan değerlendirme yöntemi kapsamında statik itme analizi yöntemi kullanılarak belirlenmiştir.
Boş ve içi dolu çelik yastıkların çevrimsel davranışı
Cladding panels that are assumed as non-structural parts of pre-cast structures contribute to increase the lateral stiffness of the structure during an earthquake.Testing new practical energy dissipative devices called steel cushions is a part of a research project named SAFECLADDING, that has been initiated with the collaboration of European Union universities such as Politecnico di Milano, University of Ljubljana, National Technical University of Athens and Istanbul Technical University.These steel cushions are being used in different locations of cladding panels such as panel to foundation, panel to panel, panel to frame connections.One of the most important advantages of these steel cushions is that they could stand the damage of earthquake and could be replaced easily without any damage to the main parts of the system such as panels and the frame after every imposed earthquake.These specimens have different kinds such as Empty types with the thicknesses of 3, 5 and 8 mm and Infilled types with different filled resistance materials.The infilled specimens have better energy dissipation capacity than empty ones and because of using resistance material inside the specimen they could better carry the weight of the cladding panels and then it is more practical to use them at panel to foundation connections.In order to check the performance of these Infilled specimens four different filled resistance materials are being used inside these specimens with the names of Cord, FRP, Neoprene and Steel layered.Many uni-axial and multi-axial tests been carried out at the Istanbul Technical University laboratory to obtain the performance of these steel specimens and finally the below results obtained:The amount of degradation in stiffness decreases by using infilled material inside the specimen but the amounts of energy dissipation capacity and also the maximum amount of shear force increases by using infilled material inside the specimen.Furthermore among the infilled specimens the amount of maximum force increases by increasing the amount of compression axial load.
Mevcut betonarme bir binanın deprem yönetmeliği çerçevesinde doğrusal olmayan dinamik analizle performansının belirlenmesi
Türkiye, coğrafi konumu itibariyle deprem kuşağında olan bir ülkedir. Depremler, büyük yıkımlara ve can kayıplarına sebep olmaktadır. Bundan dolayı yapılar, depremin etkin karakteristik özellikleri göz önüne alınarak değerlendirilmelidir. Mevcut binaların deprem etkisindeki performansının belirlenmesi, var olan yapı stoğunun, deprem olduğu zaman nasıl davranacağını bilinmesi açısından çok önemlidir. Performansa dayalı değerlendirme, 2007 yılında yürürlüğe giren Deprem Bölgelerinde Yapılacak Binalar Hakkında Yönetmelik'in (DBYBHY) 7. Bölümünde yer verilmiştir. Bu çalışmada, 1975 tarihli Afet Bölgelerinde Yapılacak Yapılar Hakkında Yönetmelik'e (ABYYHY) göre tasarlanmış beş katlı bir betonarme binanın doğrusal elastik olmayan zaman tanım analizi yöntemi kullanılarak performans durumu değerlendirilmiştir. Ayrıca, yapının göreli kat ötelemesi sınır değerleri ASCE 41- 06'dan alınmıştır. Birinci bölümde, çalışmanın amacı ve kapsamı hakkında bilgi verilmiştir.Konu ile ilgili çalışmalara yer verilmiştir. İkinci bölümde, yapı sistemlerinin doğrusal olmayan davranışı hakkında bilgi verilmiştir. Doğrusal olmayan yapıların hesap yöntemlerine değinilmiştir. Malzeme bakımından doğrusal olmayan betonarme sistemler ile ilgili bilgi verilmiştir. Plastik Mafsal hipotezi ve bu hipotezi esas alan hesap yöntemi açıklanmıştır. Üçüncü bölümde, DBYBHY 7. Bölümde tanımlanan performansa dayalı değerlendirme yöntemi hakkında bilgi verilmiştir. DBYHY'de tanımlanan kesit hasar düzeyleri, performans seviyeleri ve çoklu performans hedefleri özetlenmiştir. Ek olarak, doğrusal elastik olmayan analiz yöntemlerinden olan ve bu çalışmada kullanılan zaman tanım alanında analiz yöntemi açıklanmıştır. Dördüncü bölümde, ABYYHY'ye göre tasarlanmış mevcut bir binanın DBYBHY'de yer alan zaman tanım alanında analiz yöntemiyle çözülmüştür ve bu yapının performansı belirlenmiştir.Son bölümde, sayısal sonuçlar değerlendirilip karışılaştırılmıştır.
Betonarme yüksek bir binanın tasarımı ve çelik bağ kirişlerin yapının sismik performansı üzerindeki etkisi
İstanbul gibi tarih boyunca şiddetli depremlerin yaşandığı kozmopolit bir şehirde yüksek binalara olan rağbet özellikle son yıllarda büyük ölçüde artmıştır. Ülkemizde 2008 yılında İstanbul ilinde yapılacak yüksek binaların depreme dayanıklı olarak tasarlanabilmesi için İstanbul Yüksek Binalar Deprem Yönetmeliği yayımlanmıştır. Sunulan bu tez çalışmasında İstanbul'da yapılması planlanan 45 katlı betonarme yüksek bir binanın tasarımı halen taslak halinde olan İstanbul Yüksek Binalar Deprem Yönetmeliği esas alınarak yapılmıştır. İhtiyaç duyulan noktalarda belirtilerek yabancı kaynaklara da başvurulmuştur. Aynı zamanda binadaki betonarme bağ kiriş elemanları, çelik bağ kiriş elemanlar ile değiştirilerek zaman tanım alanında doğrusal elastik olmayan analiz, PERFORM-3D programı kullanılarak tekrarlanmış ve her iki doğrusal olmayan analiz sonuçları ile binanın sismik performansı değerlendirilmiştir.