21
Archived Theses
0
DOIs Assigned
0%
DOI Rate
Archived Theses
Sporun gelişiminde ve yaygınlaşmasında yerel yönetimlere ve kurumlar arası işbirliğine yönelik politikalar
Bu araştırmada; Gençlik ve Spor Bakanlığı, Gençlik Hizmetleri ve Spor İl Müdürlükleri ve belediyelerin sporla ilgili birimlerinde görev yapan yöneticilerin görüşleri doğrultusunda; sporla ilgili kurum ve kuruluşlar arasında işbirliğinin geliştirilmesine ve yerel yönetimlerde sporun desteklenmesine ilişkin politikaların incelenmesi amaçlanmıştır. Araştırma kapsamında, sporun gelişimi ve yaygınlaşması konusunda yaşanan sorunların tespit edilmesi ve ilgili sorunlara uygun çözüm önerileri sunulmasından dolayı araştırmanın, spor politikaları alanına katkı sağlayıcı nitelikte olduğu düşünülmektedir. Nitel araştırma yöntem ve tekniklerinin kullanıldığı araştırma, betimsel araştırma deseninde gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın çalışma grubunu; Gençlik ve Spor Bakanlığı'nda görev yapan 5, Ankara ve Adana Gençlik Hizmetleri ve Spor İl Müdürlükleri'nde görev yapan 10 ve Ankara ve Adana Büyükşehir Belediyelerinde görev yapan 10 yönetici olmak üzere toplam 25 spor yöneticisi oluşturmaktadır. Çalışma grubunda yer alan yöneticiler, amaçlı örnekleme yöntemlerinden ölçüt örnekleme yönteminin kullanılmasıyla belirlenmiştir. Araştırmanın verileri, yarı-yapılandırılmış görüşmeler aracılığıyla toplanmıştır. Spor yöneticileri ile yapılan görüşmelerden elde edilen veriler, içerik analizi ile çözümlenmiştir. Araştırma sonucunda; sporun gelişimi ve yaygınlaşması konusunda, yerel yönetimlere yönelik çeşitli politikaların olduğu ancak mevcut politikaların yeterli olmadığı anlaşılmıştır. İlgili kurum ve kuruluşlar arasında çeşitli konularda işbirliği olmasına rağmen söz konusu işbirliklerinin yeterli düzeyde olmadığı belirlenmiştir. İşbirliği konusundaki bu eksikliğin en önemli nedeninin, ekonomik imkânların yetersiz olması olduğu sonucuna varılmıştır. Araştırmanın sonuçları doğrultusunda, ülkede sporun gelişimine ve yaygınlaşmasına katkı sağlamak için, yerel yönetimlerin spora katılımlarının artırılmasına ilişkin politikaların çoğaltılması ve kurumlar arası işbirliğinin geliştirilmesi amacıyla spora ayrılan bütçenin artırılması önerilmektedir.
Futbolcu ve sedanter bireylere pilates topu ile uygulanan 10 haftalık core antrenmanın denge performansına etkisi
Bu çalışmanın amacı, futbolcu ve sedanter bireylere pilates topu ile uygulanan 10 haftalık Core antrenmanın denge performanslarına etkisinin incelenmesidir. Çalışmaya 18-25 yaş arası 20 sedanter ve 22 futbolcu olmak üzere toplam 42 erkek birey dâhil edilmiştir. Grup 1: Futbol antrenmanlarına ek olarak Core antrenmanı (60dk/2gün/10hafta) uygulanan futbolcu deney grubu (Yaş: 18.09 ± 0.30, Boy: 174,72 ± 4.33, Kilo: 67.27 ± 6.90, BKİ: 21.99 ± 1.56). Grup 2: Futbol antrenmanları dışında herhangi bir uygulama yapılmayan futbolcu kontrol grubu (Yaş: 18.01 ± 0,60, Boy: 172,09 ± 7.46, Kilo: 67.36 ± 7.08, BKİ: 22.72 ± 1.62). Grup 3: Yalnız Core antrenmanı uygulanan (60dk/2gün/10hafta) sedanter deney grubu (Yaş: 21.30 ± 0.82, Boy: 175,90 ± 5.06, Kilo: 73.80 ± 7.89, BKİ: 23.88 ± 2.78). Grup 4: Hiçbir uygulama yapılmayan sedanter kontrol grubu (Yaş: 19.80 ± 1.22, Boy: 171,00 ± 3.39, Kilo: 67.60 ± 7.42, BKİ: 23.13 ± 2.54). Grupların "Statik Denge Ön test", değerlerinde anlamlı bir farklılık bulunmazken, (p>0.05) son test değerlerinde "Grup 1 ile Grup 2", "Grup1 ile Grup 3", "Grup 1 ile Grup 4", arasında anlamlı bir farlılık tespit edilmiştir (p<0.05). Grupların zamana bağlı "Statik Denge", değerleri incelendiğinde ön test ve son test değerleri karşılaştırıldığında "Grup 1 ile Grup 3" arasında, "Grup 1 ile Grup 4" arasında anlamlı farklılık belirlenmiştir (p<0.05). Grupların"Dinamik Denge Ön Test", puan ortalamaları incelendiğinde "Grup 1 ile Grup 2", "Grup 1 ile Grup 4", "Grup 2 ile Grup 3", "Grup 3 ile Grup 4" arasında anlamlı farklılık bulunurken, son test değerlerinde ise "Grup 1 ile Grup 2", "Grup 1 ile Grup 3", "Grup 1 ile Grup 4" arasında anlamlı bir farklılık tespit edilmiştir (p<0.05). Grupların zamana bağlı "Dinamik Denge" değerleri incelendiğinde ön test ve son test değerleri karşılaştırıldığında ise "Grup 1 ile Grup 2" arasında, "Grup 2 ile Grup 3" arasında anlamlı farklılıklar tespit edilmiştir (p<0.05). Sonuç olarak; Core antrenmanın futbolcular ve sedanter bireylerin denge performansları üzerinde olumlu etkisi olduğu görülmüştür.
Futbolcu ve sedanter bireylere pilates topu ile uygulanan 10 haftalık core antrenmanın denge performansına etkisi
Bu çalışmanın amacı, futbolcu ve sedanter bireylere pilates topu ile uygulanan 10 haftalık Core antrenmanın denge performanslarına etkisinin incelenmesidir. Çalışmaya 18-25 yaş arası 20 sedanter ve 22 futbolcu olmak üzere toplam 42 erkek birey dâhil edilmiştir. Grup 1: Futbol antrenmanlarına ek olarak Core antrenmanı (60dk/2gün/10hafta) uygulanan futbolcu deney grubu (Yaş: 18.09 ± 0.30, Boy: 174,72 ± 4.33, Kilo: 67.27 ± 6.90, BKİ: 21.99 ± 1.56). Grup 2: Futbol antrenmanları dışında herhangi bir uygulama yapılmayan futbolcu kontrol grubu (Yaş: 18.01 ± 0,60, Boy: 172,09 ± 7.46, Kilo: 67.36 ± 7.08, BKİ: 22.72 ± 1.62). Grup 3: Yalnız Core antrenmanı uygulanan (60dk/2gün/10hafta) sedanter deney grubu (Yaş: 21.30 ± 0.82, Boy: 175,90 ± 5.06, Kilo: 73.80 ± 7.89, BKİ: 23.88 ± 2.78). Grup 4: Hiçbir uygulama yapılmayan sedanter kontrol grubu (Yaş: 19.80 ± 1.22, Boy: 171,00 ± 3.39, Kilo: 67.60 ± 7.42, BKİ: 23.13 ± 2.54). Grupların "Statik Denge Ön test", değerlerinde anlamlı bir farklılık bulunmazken, (p>0.05) son test değerlerinde "Grup 1 ile Grup 2", "Grup1 ile Grup 3", "Grup 1 ile Grup 4", arasında anlamlı bir farlılık tespit edilmiştir (p<0.05). Grupların zamana bağlı "Statik Denge", değerleri incelendiğinde ön test ve son test değerleri karşılaştırıldığında "Grup 1 ile Grup 3" arasında, "Grup 1 ile Grup 4" arasında anlamlı farklılık belirlenmiştir (p<0.05). Grupların"Dinamik Denge Ön Test", puan ortalamaları incelendiğinde "Grup 1 ile Grup 2", "Grup 1 ile Grup 4", "Grup 2 ile Grup 3", "Grup 3 ile Grup 4" arasında anlamlı farklılık bulunurken, son test değerlerinde ise "Grup 1 ile Grup 2", "Grup 1 ile Grup 3", "Grup 1 ile Grup 4" arasında anlamlı bir farklılık tespit edilmiştir (p<0.05). Grupların zamana bağlı "Dinamik Denge" değerleri incelendiğinde ön test ve son test değerleri karşılaştırıldığında ise "Grup 1 ile Grup 2" arasında, "Grup 2 ile Grup 3" arasında anlamlı farklılıklar tespit edilmiştir (p<0.05). Sonuç olarak; Core antrenmanın futbolcular ve sedanter bireylerin denge performansları üzerinde olumlu etkisi olduğu görülmüştür.
Sedanter bireylerde statik ve dinamik denge performansı ile antropometrik özellikler arasındaki ilişkinin incelenmesi
Bu çalışmanın amacı, sedanter sağlıklı bireylerde antropometrik özellikler ile statik ve dinamik denge performansı arasındaki ilişkiyi değerlendirmektir. Çalışmaya gönüllü 56 kadın (yaş aralığı, 32.6±8.29) ve 49 erkek (yaş aralığı, 34±7,66) dahil edildi. Katılımcıların vücut yüksekliği, vücut ağırlığı, beden kütle indeksi (BKİ), vücut yağ yüzdesi (VYY), çevre ölçümleri (üst kol, uyluk, baldır, karın ve kalça), statik ve dinamik denge performansları ölçüldü. Statik denge performans ortalama değeri ile katılımcıların kilo, BKİ, VYY, uyluk ve üst kol çevre ölçüm değerleri arasında negatif yönlü orta bir ilişki, sırasıyla (r= -0.42, p= 0.00; r= -0.39, p= 0.00; r= -0.50, p= 0.00; r= -0.36, p= 0.00; r= -0.40, p= 0.00), karın çevre ölçüm değeri ile negatif yönlü zayıf bir ilişki (r= -0.21, p= 0.04) tespit edilmiştir. Katılımcıların boy değeri ile ortalama uzanma mesafesi arasında pozitif yönlü orta bir ilişki (r=0,44, p= 0.00), BKİ değeri ile ortalama uzanma mesafesi (r=-0.21, p= 0.03) ve normalize edilmiş ortalama uzanma puanı arasında (r=-0.24, p= 0.01) negatif yönlü zayıf bir ilişki ve VYY ile ortalama uzanma mesafesi (r= -0.49, p= 0.00) ve normalize edilmiş ortalama uzanma puanı arasında (r=-0.43, p= 0.00) ise negatif yönlü orta bir ilişki tespit edilmiştir. Sonuç olarak, vücut yüksekliğinin hem kadın hem de erkeklerde dinamik denge performansını olumlu yönde etkileyen ortak parametre olduğu, benzer şekilde hem kadın hem de erkeklerde artmış vücut kütlesi ve yağ oranının dinamik ve statik dengeyi olumsuz yönde etkileyen ortak parametre olduğu söylenebilir.
Sedanter bireylerde statik ve dinamik denge performansı ile antropometrik özellikler arasındaki ilişkinin incelenmesi
Bu çalışmanın amacı, sedanter sağlıklı bireylerde antropometrik özellikler ile statik ve dinamik denge performansı arasındaki ilişkiyi değerlendirmektir. Çalışmaya gönüllü 56 kadın (yaş aralığı, 32.6±8.29) ve 49 erkek (yaş aralığı, 34±7,66) dahil edildi. Katılımcıların vücut yüksekliği, vücut ağırlığı, beden kütle indeksi (BKİ), vücut yağ yüzdesi (VYY), çevre ölçümleri (üst kol, uyluk, baldır, karın ve kalça), statik ve dinamik denge performansları ölçüldü. Statik denge performans ortalama değeri ile katılımcıların kilo, BKİ, VYY, uyluk ve üst kol çevre ölçüm değerleri arasında negatif yönlü orta bir ilişki, sırasıyla (r= -0.42, p= 0.00; r= -0.39, p= 0.00; r= -0.50, p= 0.00; r= -0.36, p= 0.00; r= -0.40, p= 0.00), karın çevre ölçüm değeri ile negatif yönlü zayıf bir ilişki (r= -0.21, p= 0.04) tespit edilmiştir. Katılımcıların boy değeri ile ortalama uzanma mesafesi arasında pozitif yönlü orta bir ilişki (r=0,44, p= 0.00), BKİ değeri ile ortalama uzanma mesafesi (r=-0.21, p= 0.03) ve normalize edilmiş ortalama uzanma puanı arasında (r=-0.24, p= 0.01) negatif yönlü zayıf bir ilişki ve VYY ile ortalama uzanma mesafesi (r= -0.49, p= 0.00) ve normalize edilmiş ortalama uzanma puanı arasında (r=-0.43, p= 0.00) ise negatif yönlü orta bir ilişki tespit edilmiştir. Sonuç olarak, vücut yüksekliğinin hem kadın hem de erkeklerde dinamik denge performansını olumlu yönde etkileyen ortak parametre olduğu, benzer şekilde hem kadın hem de erkeklerde artmış vücut kütlesi ve yağ oranının dinamik ve statik dengeyi olumsuz yönde etkileyen ortak parametre olduğu söylenebilir.
Fiziksel aktivite seviyesinin uyku kalitesi, yorgunluk ve öfke düzeylerine etkisi
Fiziksel Aktivite Seviyesinin Uyku Kalitesi, Yorgunluk ve Öfke Düzeylerine Etkisi Bu araştırma 18-28 yaş aralığındaki bireylerin fiziksel aktivite seviyelerinin uyku kalitesi, yorgunluk ve öfke düzeylerine etkilerini incelemek amacıyla yapılmıştır. Araştırma; 18-28 yaş aralığında, Türkiye'nin çeşitli bölgelerinden çalışmaya gönüllü olarak katılan toplam 1940 kişiye uygulanmıştır. Araştırmaya katılan bireylerin %59.1'ni kadınlar (n=1146), %40.9'nu da erkekler (n=794) oluşturmuştur. Katılımcıların fiziksel aktivite seviyelerini belirlemek için Uluslararası Fiziksel Aktivite Anketi kısa formu, uyku kalitelerini ölçmek için Pittsburgh Uyku Kalite İndeksi, yorgunluk düzeylerini belirlemek için Checklist İndividual Strength yorgunluk ölçeği, öfke düzeylerini belirlemek için Sürekli Öfke ve Öfke İfade Tarzları ölçeği ve kişisel bilgi formu kullanılmıştır. Araştırma sonuçları değerlendirildiğinde; katılımcıların fiziksel aktivite seviyelerine bakıldığında %39.9'unun inaktif, %47.6'sının minimal aktif ve %12.4'ünün de çok aktif düzeyde olduğu görülmüştür. Katılımcıların fiziksel aktivite düzeylerini gösteren MET puanları ile toplam yorgunluk düzeyleri arasında negatif yönde zayıf düzeyde bir ilişki bulunduğu görülmüştür (r= -0,270; p<0,01). MET puanları ile uyku kalite düzeyleri arasındaki ilişkiye bakıldığında ise negatif yönde çok zayıf düzeyde bir ilişki bulunduğu görülmüştür (r= -0,049; p=0,030). MET puanları ile öfke puanları arasındaki ilişkiye bakıldığında da MET puanları ile öfke içte boyutu arasında (r=0,062; p=0,006) ve öfke kontrol boyutu arasında (r=0,131; p<0,01) pozitif yönde çok zayıf düzeyde bir ilişki olduğu görülmüştür. Sonuç olarak; bireylerin fiziksel aktivite seviyeleri artıkça yorgunluklarının azaldığı, uyku kalitelerinin düştüğü ve öfke kontrollerinin artmış olduğu söylenebilir. Anahtar Kelimeler: Fiziksel Aktivite, Öfke, Uyku, Yorgunluk
Fiziksel aktivite seviyesinin uyku kalitesi, yorgunluk ve öfke düzeylerine etkisi
Fiziksel Aktivite Seviyesinin Uyku Kalitesi, Yorgunluk ve Öfke Düzeylerine Etkisi Bu araştırma 18-28 yaş aralığındaki bireylerin fiziksel aktivite seviyelerinin uyku kalitesi, yorgunluk ve öfke düzeylerine etkilerini incelemek amacıyla yapılmıştır. Araştırma; 18-28 yaş aralığında, Türkiye'nin çeşitli bölgelerinden çalışmaya gönüllü olarak katılan toplam 1940 kişiye uygulanmıştır. Araştırmaya katılan bireylerin %59.1'ni kadınlar (n=1146), %40.9'nu da erkekler (n=794) oluşturmuştur. Katılımcıların fiziksel aktivite seviyelerini belirlemek için Uluslararası Fiziksel Aktivite Anketi kısa formu, uyku kalitelerini ölçmek için Pittsburgh Uyku Kalite İndeksi, yorgunluk düzeylerini belirlemek için Checklist İndividual Strength yorgunluk ölçeği, öfke düzeylerini belirlemek için Sürekli Öfke ve Öfke İfade Tarzları ölçeği ve kişisel bilgi formu kullanılmıştır. Araştırma sonuçları değerlendirildiğinde; katılımcıların fiziksel aktivite seviyelerine bakıldığında %39.9'unun inaktif, %47.6'sının minimal aktif ve %12.4'ünün de çok aktif düzeyde olduğu görülmüştür. Katılımcıların fiziksel aktivite düzeylerini gösteren MET puanları ile toplam yorgunluk düzeyleri arasında negatif yönde zayıf düzeyde bir ilişki bulunduğu görülmüştür (r= -0,270; p<0,01). MET puanları ile uyku kalite düzeyleri arasındaki ilişkiye bakıldığında ise negatif yönde çok zayıf düzeyde bir ilişki bulunduğu görülmüştür (r= -0,049; p=0,030). MET puanları ile öfke puanları arasındaki ilişkiye bakıldığında da MET puanları ile öfke içte boyutu arasında (r=0,062; p=0,006) ve öfke kontrol boyutu arasında (r=0,131; p<0,01) pozitif yönde çok zayıf düzeyde bir ilişki olduğu görülmüştür. Sonuç olarak; bireylerin fiziksel aktivite seviyeleri artıkça yorgunluklarının azaldığı, uyku kalitelerinin düştüğü ve öfke kontrollerinin artmış olduğu söylenebilir. Anahtar Kelimeler: Fiziksel Aktivite, Öfke, Uyku, Yorgunluk
Fiziksel etkinlik ve dikkat eğitimi uygulamalarının zihinsel engelli öğrencilerin motor beceri, görsel bellek, algı ve dikkat düzeylerine etkisi
Bu çalışmada, 14 haftalık fiziksel etkinlik ve dikkat eğitimi uygulamalarının hafif düzeyde zihinsel engelli öğrencilerin motor beceri, görsel bellek, algı ve dikkat düzeylerine etkisinin incelenmesi amaçlanmıştır. Çalışmanın örneklemini 7-14 yaş arası (12 kız-10 erkek) toplam 22 hafif düzeyde zihinsel engelli öğrenci oluşturmaktadır. Çalışmaya katılan bireyler deney (5 kız, 6 erkek) ve kontrol gruplarına (7 kız, 4 erkek) ayrılmıştır. Deney grubunda yer alan bireylere 40 dk. dikkat eğitimi ve 60 dk. fiziksel etkinlik uygulaması yaptırılmıştır (100 dk./2 gün/ 14 hafta). Veri toplama araçları olarak Bruininks-Oseretsky Motor Yeterlilik (BOT-2) alt testleri (ince motor beceri hassaslığı (İMBH), ince motor beceri bütünleşmesi (İMBB), el hüneri (EH) ve el-kol koordinasyonu (EKK), Benton Görsel Bellek (F formu) ve d2 dikkat testleri kullanılmıştır. Ölçümler çalışmanın başında, uygulamaların 7. haftasında ve çalışmanın sonunda olmak üzere üç kez yapılmıştır. Grup ve ölçüm (2x3) değerlendirmelerinde Repeated Measures Anova Testi kullanılmıştır. Küresellik varsayımının sağlanmadığı durumlarda (p<0.05) ve epsilon değerinin ε > .75 büyük olması durumunda Huynh-Feldt düzeltmesi, ε < .75 küçük olması durumunda ise Greenhouse-Geisser düzeltmesine bakılarak sonuçlar yorumlanmıştır. İkinci seviye testi olarak Bonferroni testi kullanılmıştır. İMBH (p < .001), İMBB (p < .001) , EH (p < .001), EKK (p < .001), TN (p< .05), E2 (p< .05), E (p< .001), TN-E (p< .001), CP (p< .001) ve BGBA (p< .001) parametrelerinde grup ve zaman etkileşimi incelendiğinde istatistiksel olarak anlamlı fark bulunurken, FR ve E1 parametrelerinde istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmamıştır (p> 0.05). Çalışmanın sonucunda, 14 haftalık fiziksel etkinlik uygulamaları ile dikkat becerilerini geliştirmeye yönelik etkinlik programının hafif düzeyde zihinsel engelli öğrencilerin kaba ve ince motor becerileri, görsel bellek, algı ve dikkat düzeyleri üzerinde olumlu etki yarattığı sonucuna ulaşılmıştır. Anahtar Kelimeler: Algı, Dikkat, Görsel Bellek, Motor Beceri, Zihinsel Engelli
Sporda stresle başa çıkma stratejileri açısından amatör lig Futbol ve Voleybol sporcularının karşılaştırılması
Bu araştırmada, Sporda Stresle Başa Çıkma Stratejileri Envanteri kullanılarak amatör lig futbol ve voleybol takımı sporcularının stresle başa çıkma tarzlarındaki farklılıkların karşılaştırılması amaçlanmıştır. Araştırmanın evreni Uşak ilinde bulunan sporcu bireylerden oluşmaktadır. Araştırmanın örneklemini ise, random yöntemi ile seçilmiş olan, 17-45 yaş arası 73 kadın ve 59 erkek toplam 132 sporcu bireyden oluşmaktadır. Araştırmada veri toplama aracı olarak, araştırmacı tarafından hazırlanmış kişisel bilgi formuna ek olarak, Gaudreau ve Blondin (2002) tarafından Kanada'da geliştirilen ölçek, sporcuların yarışma sırasında kullandıkları başa çıkma stratejilerini değerlendirmek amacıyla geliştirilmiştir. Toplam 10 alt ölçekten oluşmaktadır ve alt ölçeklerin bir tanesi 3 maddelik, 9 tanesi de 4'er maddeliktir. Alt ölçekleri; düşünce kontrolü, hayal etme, gevşeme, çaba sarf etme, zihinsel analiz, destek arama, hoşa gitmeyen duyguların ifade edilmesi, zihinsel karmaşa, çekilme ve sosyal geri çekilme olarak adlandırılmıştır. Araştırmanın sonucunda sporcular arasında branş, cinsiyet ve yaş değişkenleri bakımından anlamlı farklılıklar bulunmuş olup, spor yaşı değişkeni bakımından anlamlı bir fark görülmemiştir. Anahtar kelimeler: Spor, stres, stresle başa çıkma.
Sporda stresle başa çıkma stratejileri açısından amatör lig Futbol ve Voleybol sporcularının karşılaştırılması
Bu araştırmada, Sporda Stresle Başa Çıkma Stratejileri Envanteri kullanılarak amatör lig futbol ve voleybol takımı sporcularının stresle başa çıkma tarzlarındaki farklılıkların karşılaştırılması amaçlanmıştır. Araştırmanın evreni Uşak ilinde bulunan sporcu bireylerden oluşmaktadır. Araştırmanın örneklemini ise, random yöntemi ile seçilmiş olan, 17-45 yaş arası 73 kadın ve 59 erkek toplam 132 sporcu bireyden oluşmaktadır. Araştırmada veri toplama aracı olarak, araştırmacı tarafından hazırlanmış kişisel bilgi formuna ek olarak, Gaudreau ve Blondin (2002) tarafından Kanada'da geliştirilen ölçek, sporcuların yarışma sırasında kullandıkları başa çıkma stratejilerini değerlendirmek amacıyla geliştirilmiştir. Toplam 10 alt ölçekten oluşmaktadır ve alt ölçeklerin bir tanesi 3 maddelik, 9 tanesi de 4'er maddeliktir. Alt ölçekleri; düşünce kontrolü, hayal etme, gevşeme, çaba sarf etme, zihinsel analiz, destek arama, hoşa gitmeyen duyguların ifade edilmesi, zihinsel karmaşa, çekilme ve sosyal geri çekilme olarak adlandırılmıştır. Araştırmanın sonucunda sporcular arasında branş, cinsiyet ve yaş değişkenleri bakımından anlamlı farklılıklar bulunmuş olup, spor yaşı değişkeni bakımından anlamlı bir fark görülmemiştir. Anahtar kelimeler: Spor, stres, stresle başa çıkma.