Theses supervised by Prof. Dr. Erdal Zorba
13 theses · Gazi University
Futbolcuların fiziksel uygunluk düzeylerinin mevki ve yaş değişkenlerine göre incelenmesi
Çalışmaya A, A2 ve alt yapı takımlarında oynayan 14 - 20 yaş arasındaki 152 futbolcu katılmıştır. Futbolcuların yaş ortalamaları 17.48 ± 2.89 'dur. Sporcuların, boy, yaş, beden kitle indeksi, vücut yağ yüzdesi, esneklik, sürat, çeviklik, anaerobik güç, anaerobik kapasite, aerobik kapasite özellikleri mevkilerine göre kaleci, defans, orta saha ve forvet ve yaşlarına göre 16 yaş ve altı, 17 yaş ve üzeri olmak üzere gruplandırılarak analiz edilmiştir. Mevkiler arasındaki farklar tek yönlü varyans analizi (One Way Anova) ile test edilmiş, anlamlı farklara ait grup içi ikili karşılaştırmalar Bonferroni testi ile yapılmıştır. Yaş grupları bağımsız örneklem t-testi(Independent Samples T-Test) ile karşılaştırılmıştır. İstatistiksel anlamlılık düzeyi 0.05 olarak kabul edilmiş, analizler SPSS 19 paket programında yapılmıştır. Kalecilerin boyu ve ağırlığı ileri uç, vücut yağ yüzdesi tüm mevkilerden yüksektir, 17 yaş ve üzeri grupta kalecilerin 30m sprint süresi diğer mevkilerden yavaştır. Orta saha oyuncularının maksimal dakika oksijen tüketimleri forvetlerden daha fazladır. Esneklik, çeviklik, anaerobik güç, anaerobik kapasite(tekrarlı sprint ve yorgunluk indeksi), toparlanma değerlerinde mevkiler arasında farklılık bulunamamıştır. Boy, ağırlık, BKİ, VYY, esneklik, anaerobik güç, sürat, çeviklik, aerobik kapasite, anaerobik kapasite değerlerinin hepsinde 17 yaş ve üzeri grup 16 yaş ve altı gruptan daha yüksek ve performans yönünden daha iyi değerler vermiştir. Yaş ile birlikte performans değerleri ve fiziksel bulguların tümünde artış söz konusudur. Tüm veriler bütün olarak düşünüldüğünde, mevkiler arasında çok belirleyici performans farklılıkları yoktur. Ortaya çıkan farklılıkların genelde kalecilerden kaynaklandığı, bu yüzden kalecilerin değerlendirilmesinin diğer mevkilerden ayrı yapılmasının faydalı olacağı düşünülebilir. Benzer antrenman geçmişlerinin ve futbolda mevkilere özgü belirli oyuncu yapısının bulunmayışı farksızlığın nedeni olarak düşünülmektedir.
8 haftalık kuvvet antrenman programının 11-12 yaş grubu kız mini voleybolcuların bazı motorik ve teknik özellikleri üzerine etkisi
Bu çalışmanın amacı, haftalık 8 kuvvet antrenman programının 11-12 yaş grubu kız mini voleybolcularının bazı motorik ve teknik özellikler üzerine etkisinin belirlenmesi ve varsa motorik ve teknik özellikler arasındaki ilişkinin araştırılmasıdır. Araştırmaya 2011-2012 sezonunda kulüp ve okul müsabakalarında oynayan; toplam 36 ( Deney grubu (n=18) yaş 11.6±0.5 yıl , boy uzunluğu 163.5±9.6 cm, vücut ağırlığı 53.5±8.8 kg, spor yaşı 18.1±5.1 ay; kontrol grubu (n= 18) yaş 11.6±0.5, boy uzunluğu 163.8±6.8 cm, vücut ağırlığı 54.0± 5.07 kg, spor yaşı 18.0± 10.0 ay ) kız sporcu gönüllü olarak katılmıştır. Araştırmada, bazı motorik özellikleri belirlemek amacıyla; mekik, şınav, dikey sıçrama ve durarak uzun atlama testleri uygulanmış, temel teknik özellikleri belirlemek amacıyla; parmak pas, manşet pas ve servis test bataryaları hazırlanmıştır. İlk ölçümler alındıktan sonra, deney grubuna, haftada üç gün, bir saat on beş dakika süren sekiz haftalık kuvvet antrenman programı uygulanmıştır. Kontrol grubu sekiz hafta süresince teknik antrenmanlarına devam etmiştir. Sekiz haftalık antrenman programı sonrası iki grubun son ölçümleri alınmıştır. Elde edilen veriler, Sigma Plot 11.0 (Systat Software Inc, USA) istatistik programı kullanılarak değerlendirilmiştir. 8 haftalık kuvvet programı sonrası deney grubunun motorik ve teknik özelliklerinin tamamında istatistiksel olarak anlamlı bir artış olduğu görülürken (p<0.05), kontrol grubunun motorik ve teknik özelliklerinin tamamında istatistiksel olarak anlamlı farlılık bulunmamıştır (p<0.05). Diğer yandan deney ve kontrol grubunun ön test ve son test ayrı ayrı olmak üzere, teknik özellikleri ile motorik özellikleri arasında yürütülen istatistiksel çalışma sonucunda herhangi bir ilişki bulunmamıştır. Anahtar kelimeler: Mini voleybol, motorik, teknik.
Elit karatecilerin iki farklı döner tekmesinin üç boyutlu kinematik analizi
Elit karatecilerin iki farkli döner tekmesinin üç boyutlu kinematik analiziniyapılmıştır. Bu çalışmanın amacı 3 boyutlu hareket analizi yöntemi kullanarak karate?de ki iki farkli döner tekmesinin (Giako ve kizami mavaşi gerinin) kinematik özelliklerini incelemektir. Karate sporcularının tarafından oluşturulan kinematik değişkenleri Yer değiştirme ile ilgili, doğrusal hız, alt gövde bölümlerinin ivmesi, öteleme, bacak ivme ve vertical yer tepki kuvveti analiz edildi. 21 elit seviye karate sporcusu iki farklı döner tekme tekniği incelenmiştir. Deneklerin yaşları 20 ile 26 yaş arasında değişmektedir. Hareketler saniyede 240 kare fotoğraf çekebilen 8 adet yüksek hızlı kameraya sahip "Phase Space" optik hareket yakalama sistemi ile kaydedilmiştir. Kaydedilen pozisyon bilgilerinden ayak bileği, diz ve kalça linear yerdeyişimi, hızları ve ivmeleri hesaplanmıştır. Ayrıca, kuvvet platformu kullanılarak karatecilerin yere uyguladıkları tepki kuvvetleri de hesaplanmıştır. Sonuçlar kizami Mavaşi Geri, Giako Mavaşi Geri kıyaslandığında daha büyük bir doğrusal hız oluşturulan görülmüştür. Benzer şekilde, kizami mavaşi geri, giako mavaşi geri'ye göre daha büyük doğrusal hızlanma oluşturmüşdur. Ayrıca, giako mavaşi geri Kizami mavaşi geri'ye göre daha büyük öteleme bacak ivme oluşturdu. Sonuç olarak, tüm kinematik değişkenler için sonuçlar tekme türünü çalışılan her bir faktörün büyüklüğü en önemli belirleyici olduğunu gösterdi. Ayrıca; bu teknik önemli ölçüde ortaya çıkan yer değiştirme, doğrusal hız, ivme ve öteleme bacak ivme etkileyebilir. Anahtar Kelimeler: Kizami Mavaşi Geri, Giyako Mavaşi Geri, Kinematik, 3D hareket analizi
Elit sporcularda anjiyotensin dönüştürücü enzim ve iskelet kas geni alfa-aktinin 3 gen polimorfizminin incelenmesi
Günümüzde belirli genetik markerlerin atletik performansı etkilediğine dair pek çok kanıt mevcuttur. Çalışmamızda elit sporcularda bu markerler arasında yer alan ACE (I/D) ve ACTN3 (R577X) gen polimorfizm dağılımlarının incelenmesi, hangi sıklıkla görüldüğünün saptanması ve sedanter bireylerle karşılaştırılarak atletik performansın genetik özelliklerle belirlenebilirliği araştırılmıştır. Çalışmamıza atletizm branşı, kısa ve uzun mesafe dallarında, ulusal ve uluslararası derece elde etmiş 100 elit sporcu ile düzenli spor geçmişi olmayan, sedanter ancak sağlıklı, erişkin popülasyondan rastgele seçilen 100 birey katılmıştır. Elit sporcu ve kontrol grupları ACE ve ACTN3 gen polimorfizmi genotip ve alel dağılımları açısından karşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı fark saptanmamıştır. Ancak ulusal ve uluslararası çalışma grupları ile kontrol grubu arasında ACE gen polimorfizmi alel dağılımları açısından anlamlı fark tespit edilmiştir. Ayrıca cinsiyetler arası gruplar genotip ve alel (ACE) dağılımları açısından karşılaştırıldığında anlamlı fark bulunmuş, uluslararası kadın sporcu grubunda ACE gen polimorfizmi alel dağılımının daha belirleyici olduğu görülmüştür. Uzun mesafe sporcuları cinsiyetler açısından incelendiğinde anlamlı fark saptanmıştır. Ulusal ve uluslararası kısa mesafe grupları arasında ACE gen polimorfizmi alel dağılımları arasında anlamlı bir fark tespit edilmiştir. ACE gen polimorfizminin sportif performans üzerindeki etkisinin araştırılmasına yönelik Türk sporcularla yapılan az sayıda araştırma bulunmasına karşın ACTN3 gen polimorfizmi hiç çalışılmamıştır. Bu nedenle Türk elit sporcuları üzerinde yapılan bu ilk çalışmanın, literatüre katkı sağlayacağı ve olimpik düzeyde farklı sporcu ve araştırmacı grupları ile yapılacak işbirliği ve veri paylaşımı, elde edilen sonuçların istatistik gücünü artıracağı düşünülmektedir. Anahtar Kelimeler: ACE, ACTN3, Atletizm, Elit Sporcular, Genetik
İlköğretim 8. sınıf öğrencilerinin anne?baba tutumlarının psikomotor beceri düzeyleri ve beden eğitimi ve spor ders tutumlarına etkisi
Bu araştırmanın amacı; ilköğretim 8. sınıf öğrencilerinin anne-baba tutumlarının, psikomotor beceri düzeylerine ve beden eğitimi dersine karşı tutumlarına etkisinin olup olmadığını tespit etmek ve elde edilen verileri bazı demografik değişkenler açısından karşılaştırmaktır.Araştırma gurubunu, Aksaray İlinde bulunan 7 ilköğretim okulunda 8. sınıfta öğrenim gören, beden eğitimi dersi alan, 113 kız, 116 erkek olmak üzere toplam 229 öğrenci oluşturmuştur.Araştırmada demografik değişkenlerin tespiti için kişisel bilgi formu kullanılmıştır. Anne baba tutumlarının belirlenmesinde, Sümer ve Güngör'ün (1999) geliştirdiği ve ek maddelerle son biçimini almış olan ABSÖ (Anne Baba Stilleri Ölçeği)'den yararlanılmıştır. Beden eğitimi dersi tutumlarını belirlemek amacıyla, Güllü'nün (2007) geliştirdiği Beden Eğitimi Dersi Tutum Ölçeği kullanılmıştır. Öğrencilerin psikomotor beceri düzeylerini belirlemek amacıyla; esneklik için otur eriş testi, dikey sıçrama testi, durarak uzun atlama testi, sağlık topu fırlatma (2kg), çabukluk (Z) testi, 20 m hız testi ve reaksiyon (görsel ve işitsel) testi uygulanmıştır.Araştırmada genel olarak, eğitim, beden eğitimi, anne baba tutumları ve psikomotor gelişim ve bunlar arasında bulunan ilişkiler ve konu başlıklarını içeren ilgili araştırmalar hakkında bilgiler verilmiştir.Araştırma sonucunda, anne baba tutumlarının psikomotor beceri düzeylerini ve beden eğitimi ders tutum düzeylerini beklenen seviyede yordamadığı, bunun yanında öğrencilerin genel olarak beden eğitimi dersine karşı olumlu tutumlar sergiledikleri görülmüştür.
9-12 yaş erkek masa tenisi sporcularının branşa özgü yetenek düzeyleri ve fiziksel profillerinin araştırılması
Bu çalışma, masa tenisine ait yetenek modeli çerçevesinde farklı kategorilerde seçilmiş masa tenisçilerin vücut kompozisyonları, somatotip değerleri, antropometrik değerleri motorsal yetenekleri, görme ve branşa özgü becerilerini belirlemek ve ilk 12 sırada yer alanlarla karşılaştırmak amacıyla yapılmıştır. Bu amaç doğrultusunda çalışmaya 9-12 yaş arasında 112 üst düzey erkek masa tenisi sporcusu katılmıştır. Araştırma kapsamında İran'da yapılan İran Ulusal masa tenisi müsabakaları sonucunda elemeyle farklı kategorilerde yer alan (ilk aşamada elenen 53 sporcu C grubu, ikinci aşamaya geçen 47 sporcu B grubu ve ilk 12 sırayı alan sporcu A grubu), toplam 112 erkek masa tenisçi yer almıştır. Sporcuların, motorsal yetenek, görme yeteneği, branşa özgü beceri ve antropometrik özellikleri ölçümüdür. Verilerin analizinde ve yorumlanmasında, Regresyon Analizi, Tek Yönlü Varyans Analizi (ANOVA) Testi, gruplar arası farkı belirleyebilmek için Tukey testi kullanılmıştır. Istatistiksel analizler SPSS 16.0 for windows programında yapılmıştır.Çalışma sonucunda; Motorik özellikler (çeviklik, sürat, uzun atlama, mekik ve dikey sıçrama), ile görme yeteneği (yakın sakkadik) değerleri incelendiğinde gruplar arasında farklılıkların anlamlı olduğu ortaya çıkmıştır (p<0.05). Ancak vücut kompozisyonu, somatotip değerleri, antropometrik değerleri ve branşa özgü becerilerinde anlamlı fark çıkmamıştır (p>0.05). Somatokart üzerinde somatotip değerleri 112 sporcu için mezomorf-endomorf ve ilk 12 sırayı alanlar için dengeli ektomorf çıkmıştır.Somatokart üzerinde her üç düzeyin somatotiplerini değerlendirdiğimizde sporcuların seviyeleri ve performansı yükseldikçe mezomorf-endomorf komponenti azalırken, mezomorf-ektomorf ve dengeli ektomorfta artış saptanmıştır. Vücut kompozisyonunu masa tenisinde ne kadar etkili olduğu açıklığa kavuşmamıştır. Ancak görüldüğü gibi mezomorf-ektomorf bileşeni bir çok sporda önemli olduğu kabul edilmektedir. Analiz sonuçlarına göre çeviklik, denge, sürat, uzun atlama, mekik, dikey sıçrama ve yakın sakkadik masa tenisinde performansı olumu yönde etkilemektedir. Bu araştırmada ilk 12 sırayı alanlarda dengeli ektomorf baskın çıkmıştır ayrıca alt sıralamalarda yer alanların VYY ilk 12 sırayı alanlardan daha fazla çıkmiştir. VYY yüksek olması performansı olumsuz yönde etkilemektedir. Bunun nedeni normal gelişim sonucu olabilir. Sonuç olarak doğru eğitim ve beslenme alışkanlığı vücut kompozisyonunu açısından önemlidir.Anahtar Kelimeler: Masa Tenisi, Antropometrik, Somatotip, Motorik Özellikler, Sakkadik
Düzenli spor yapan ve yapmayan üniversite öğrencilerinin fiziksel uygunlık düzeyleriyle akademik başarıları arasındaki ilişkinin karşılaştırılması
Düzenli Spor Yapan ve Yapmayan Üniversite Öğrencilerinin Fiziksel Uygunluk Düzeyleriyle Akademik Başarı Arasındaki İlişkinin KarşılaştırılmasıBu çalışmada, düzenli spor yapan ve yapmayan üniversite öğrencilerinin fiziksel uygunluk değerleri ile akademik başarıları arasındaki ilişki karşılaştırılarak, bu iki grubun değerlerinde anlamlı bir fark olup olmadığının tespit edilmesi amaçlanmıştır.Çalışmaya TOBB Ekonomi ve Teknoloji Üniversitesinde öğrenim gören 1. ve 2. sınıf öğrencilerden yaş ortalaması 20.94 ? 1.33 yıl olan ve düzenli spor yapan 38 erkek ile yaş ortalaması 20.71 ? 1.01 yıl olan ve düzenli spor yapmayan 38 erkek öğrenci olmak üzere toplam 76 öğrenci gönüllü olarak katılmıştır.Deneklerin; yaş, boy, vücut ağırlığı, çevre ölçümü, pençe kuvveti (sağ-sol el), sırt ve bacak kuvveti, reaksiyon zamanı (ışık,ses), gövde esneklikliği, denge, dikey sıçrama, anaerobik güç, 6dk. koş yürü testi, aerobik kapasite, vücut yağ yüzdesi ve akademik başarı parametreleri ölçülmüştür. Deneklerin, vücut ağırlığı ve dikey sıçramalarından yararlanılarak anaerobik güç, 6 dk. kos yürü testinden yararlanılarak aerobik kapasite, Zorba Formülü'nden yararlanılarak vücut yağ yüzdeleri ve öğrencilerin genel ortalamaları alınarak akademik başarı düzeyleri hesaplanmıştır.Çalışmamızda deneklerin fiziksel uygunluk parametreleri Eurofit Test Bataryası ile ölçülmüştür. Gruplar için tanımlayıcı istatistik analizi yapılmış ve istatistiksel analizler için SPSS 11.00 programı kullanılmıştır. Tüm değişkenlerin aritmetik ortalama ve standart sapma değerleri hesaplanmıştır. Gruplar arasındaki farklılığı bulmak için bağımsız gruplar arasındaki T testi olan Indedependent ?Samples T testi uygulanmış, önem seviyesi olarak 0.01 alınmıştır.Çalışma sonucunda düzenli olarak spor yapan ve yapmayan üniversite öğrencilerinin fiziksel uygunluk değerleri ile akademik başarıları arasındaki ilişki karşılaştırıldığında ön kol çevre ölçüm parametrelerinde p<0.05 düzeyinde anlamlı farklılıklar görülmezken diğer değişkenler açısından anlamlı farklılıklar görülmüştür.Sonuç olarak sporun fiziksel aktive, egzersiz boyutu ve hareket özelliği itibariyle fiziksel uygunluğun gelişimine dikkat çekilmiş, fiziksel gelişimininin yanında bireylerin psikolojik, sosyal, kültürel ve davranışsal gelişiminde de unsur olan sporun akademik başarıyı olumlu etkilediği görüşüne varılmıştır.Anahtar kelimeler: Spor , Fiziksel Uygunluk, Akademik Başar
İlköğretim ve orta öğretimde görev yapan öğretmenlerin fiziksel aktivite düzeylerinin karşılaştırılması (Erzurum ili örneği)
Bu araştırma, farklı branşlardaki öğretmenlerin fiziksel aktivite düzeylerinin karşılaştırılması amacıyla yapılmıştır.Araştırmanın evrenini Erzurum ilinde devlet okullarında görev yapan farklı branş öğretmenleri, örneklemini ise Erzurum ilinde devlet okullarında görev yapan farklı branşlardaki 462 erkek ve 318 bayan olmak üzere toplam 780 öğretmen oluşturmaktadır.Araştırmada veri toplama aracı olarak ?Bouchard'ın FAD kaydı anketi kullanılmıştır?. Anket sonucuna göre beden kitle indeksi, günlük kalori harcaması(kcal) ve bazal metabolik oranları belirlenmiştir.Katılımcıların demografik dağılımlarının belirlenmesi için betimleyici istatistik yapılmıştır. Katılımcıların cinsiyetlerine, medeni durumlarına ve fiziksel aktivite etkinliklerine katılım durumlarına göre istatistiksel olarak anlamlı bir fark olup olmadığını test etmek için verilere bağımsız örneklem t- testi analizi uygulanmıştır. Araştırmada anlamlılık düzeyi 0.05 olarak kabul edilmiştir.Araştırmada; cinsiyet, yaş ve medeni durumuna göre BKİ değerleri arasında anlamlı farklar bulunmuştur. Yaş artarken BKİ oranı artmaktadır. Bazal metabolizma sonuçlarına göre cinsiyetler karşılaştırıldığında anlamlı bir farklılık saptanmıştır . Erkek öğretmenlerin ortalamasının, bayan öğretmenlerden daha yüksek olduğu tespit edilmiştir. Harcanan toplam kalori sonuçlarına göre yaş grupları ve cinsiyetler arasında enerji harcamasında anlamlı bir farklılık saptanmıştır .
Elit düzeydeki erkek hentbolcular ve voleybolcuların antropometrik ölçümleri ve vücut yağ oranları ile denge düzeyleri arasındaki ilişkinin araştırılması
Yaşları 20-25 arasında değişen toplam 25 sporcunun ( 12 voleybolcu,13 hentbolcu) yaş, boy, kilo, sağdan sola ağırlık aktararak denge sağlama (sağ başlangıç) ve soldan sağa ağırlık aktararak denge sağlama (sol başlangıç) olmak üzere toplam 6 adet denge ölçümü, 7 bölgeden skinfold kalınlıkları, tüm kol, tüm bacak ve kulaç olmak üzere 3 bölgeden ekstremite uzunlukları alınmıştır. Toplamda sporculardan alınan ölçüm sayısı 19 dur.Ölçülen tüm parametrelerde, sporcuların maksimum- minimum ortalamaları ile standart sapma değerleri elde edilerek, hentbolcular ve voleybolcular arasındaki benzerlikler ve farklılıklar ortaya konmaya çalışılmıştır. Vücut yağ yüzdeleri ?Zorba? formülüyle (VY% = 0.99 + 0.0047 (vücut ağırlığı) + 0.132 (7 bölge deri kalınlığı) hesaplanmış, deri kalınlığı ölçümleri holtain skinfold kaliperle alınmış, uzunluk ölçümleri holtain ölçüm şeridiyle ölçülmüş, denge ölçümleri Lafayatte 16020 IRF/E stabilometer aletiyle alınmıştır.Çalışmadan elde edilen sonuçlara göre ;?Ortalamalar arası fark? sütunu incelendiğinde gruplar arasında farklılık olduğu bulunmuştur. istatistiki olarak ; boy, tüm bacak, biceps, göğüs, scapula ve uyluk ölçümlerinde Voleybolcuların değerleri hentbolculardan düşük, boy ve tüm bacak uzunluğu değerleriyse daha yüksek bulunmuştur.?Ortalamalar arası fark? sütunu değerlerinin incelendiğinde, sağ başlangıç DKS ortalama değerinin Voleybolcularda daha yüksek olduğu söylenebilir. Vücut yağ yüzdesi ortalama değerininse Voleybolcularda daha düşük olduğu ortaya çıkmıştır.Bu durumda voleybolcuların her iki yön içinde dengede kalma düzeylerinin ve dolayısıyla genel denge durumlarının daha iyi olduğu sonucuna varılabilir.Ayrıca, hentbolcular için Sağ Başlangıç DK ve DKS ile boy (0.0328*), kol açıklığı (0.0057*), tüm kol (0.0032*) ve tüm bacak (0.0168*) arasındaki korelasyon anlamlıdır (*p<0.05). Bu durumda boy ve ekstirimite uzunluklarındaki artış dengeyi olumsuz yönde etkilemektedir denilebilir.
Kadın sporcularda propriosepsiyon ile denge arasındaki ilişki ve motor öğrenmenin propriosepsiyon duyusuna etkisi
Bu çalışma, kadın sporcularda propriosepsiyon ile denge arasındaki ilişki ve motor öğrenmenin propriosepsiyon duyusu üzerine etkilerinin incelenmesi amacı ile yapılmıştır.Ölçümlere 20-34 yaş arasında toplam 27 sporcu (Hentbol n=14 ve Voleybol n=13) katılmıştır. Kontrol grubu olarak da aynı yaş grubu, (n=15) sedanter kadın çalışmaya katılmıştır. Deneklerin somatotip özellikleri belirlendikten sonra Fonksiyonel Squat Sisteminde; proprioseptif Test, denemesiz olarak 48 saniyelik bir zamanda alınmış ve doğru pozisyon sayısı kaydedilmiştir. Zaman kaybı olmadan dinamik denge testi için; Lafeyette marka stabiliometre de test 30 saniye üzerinden yapılmış ve bu süre içerisinde deneyin dengede kalabilme yeteneğının otomatik olarak kaydedilmiştir. Denge ölçümü sonunda; propriosepsiyon testi tekrarlanmıştır. Branşlar arasındaki farkların belirlenmesinde student T- Testi, gruplar arası farkların belirlenmesinde ise "One- Way ANOVA" uygulanmıştır. Motor öğrenmenin propriosepsiyon üzerine etkisini belirlemek için "Paired Simples T-Test" `ı kullanılmış ve Parametreler arasındaki ilişkinin tespit edilmesinde, normal dağılım gösteren değişkenlerde Pearson Korelasyon analizi kullanılmıştırYapılan bu çalışmada; somatotip, birinci ve ikinci propriosepsiyon değeri arasında 3 grupta da istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmuştur (P<0.05). Ayrıca ilk Propriosepsiyonun motor öğrenme etkisi olduğu tespit edilmiştir.Çalışmanın sonucunda, motor öğrenmenin Propriosepsiyon üzerine olumlu etkisi ve pozitif yönünde korelasyon gösterdiyi bulunmuştur.Anahtar Kelimeler: Somatotip, Propriosepsiyon, Denge, Motor Öğrenme
Sıcak ortamda yapılan farklı antrenman metotlarının antioksidan düzeylerine etkisinin karşılaştırılması
Bu çalışma, sıcak ortamda yapılan farklı antrenman metotlarının antioksidan düzeylerine etkisini karşılaştırarak, bu antrenman metotlarından hangisinin antioksidan düzeylerinde daha etkin olduğunu bulmak amacıyla yapılmıştır.Araştırma, sağlık sorunu olmayan 30 erkek gönüllü beden eğitimi öğrencisi üzerinde gerçekleştirildi. Denekler, sürekli koşular (n=15) ve interval koşular (n=15) olmak üzere 2 gruba ayrıldı. Çalışma gruplarına 8 hafta, ortalama sıcaklığın 29 ? 34 0C derece olduğu sıcak ortamda, haftada 3 gün antrenman programı uygulandı.Antrenman programlarından 2 gün önce ve antrenman programlarından 2 gün sonra sporcuların kan numuneleri alındı. Alınan kan örneklerinde malondialdehid (MDA), paraoksonaz aktivitesi (PON), arilesteraz aktivitesi (ARE) ve glutatyon (GSH) tayinlari analiz edildi. Çalışmanın istatistiksel analizinde Mann-Whitney U ve Wilcoxon testi kullanıldı.Yapılan interval antrenmanda, 1. antrenman ve 24. antrenman ön test VA, VKİ ve VYY' de (P<0,05) düzeyine göre anlamlı bir farklılık gözlenirken, son test değerlerinde ise VA ve VKİ' de (P<0.05) düzeyinde anlamlı bir düşüş bulundu. Ayrıca VYY son test değerlerinde (P<0.01) düzeyinde istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulunmuştur. Sürekli koşular antrenman program sonucunda 1. ve 24. antrenman ön test sonuçlarında VA' da (P<0.01), VYY' de (P<0.05) düzeyinde anlamlı bir düşüş gözlenmesine rağmen, VKİ değerinde istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmamıştır. İlk ve son antrenmanın son test değerlerinin karşılaştırılması VA ve VYY bakımından anlamlı bir farklılık gösterirken (P<0.05), VKİ değerlerinde anlamlı bir farkın olmadığını göstermiştir.Her iki grubun maxVO2 değerleri anlamlı derecede artmıştır (p<0,01). Gruplar arasındaki farklarda, herhangi bir farklılık görülmemektedir.Çalışmanın sonuçlarına göre, interval koşular grubunda (İKG), antrenman öncesi ve sonrasında GSH, MDA ve PON değerlerinde düşüş görülmekte, ancak bu düşüşün istatistiksel olarak anlamlılık ifade etmediği, ARE' de ise (P<0.01)'e göre anlamlı bir düşüşün olduğu, sürekli koşular grubunun (SKG), antrenman öncesi ve sonrası değerleri arasında (P<0.05)'e göre, PON' da anlamlı bir farklılık bulunurken, MDA, GSH ve ARE' de istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulunmamıştır. Sıcak ortamda yapılan farklı antrenman metotlarının ön-son test sonuçlarına göre antioksidan değerleri karşılaştırılmış ve gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık görülmemiştir.Çalışmanın sonucunda elde edilen bulgular, sıcak ortamda yapılan sürekli koşular antrenmanının lipid peroksidasyonu artırarak oksidatif stresi daha fazla etkilediği görülmektedir.Sonuç olarak; uygulanan antrenman programlarının tipi, süresi ve şiddeti, deneklerin özellikleri ve antrenmanın yapıldığı ortamın deneklerin antioksidan seviyeleri üzerinde etkili olduğu sonucuna varılmıştır.Anahtar Kelimeler: Sıcak ortam, Dayanıklılık antrenmanı, Antioksidanlar, Serbest radikaller, Maksimal oksijen tüketimi
Beden eğitimi öğretmenlerinin okul içi ve okul dışı yaşantılarının incelenmesi
Bu araştırmada beden eğitimi öğretmenlerinin eğitim bütünlüğü içindeki yeri ve öneminin yanı sıra okul içi ve okul dışı yaşantılarının değerlendirilmesi üzerinde durulmuştur.Bu nedenle Erzurum il ve ilçelerinde orta dereceli ve ilköğretim okullarında görev yapan Beden eğitimi öğretmenlerinden ulaşılabildikleri (100 kişi) örnekleme alınarak, araştırma yapılmıştır. Beden eğitimi öğretmenlerinin okul içi yaşantılarının yanı sıra okul dışı yaşantılarının nasıl olması gerektiği üzerinde ayrı ayrı durulmuştur. Sağlıklı bilgiler elde etmek için beden eğitimi öğretmenlerine anket uygulanmıştır. Bu anketten çıkan sorular itibariyle görülmüştür ki, beden eğitimi öğretmenleri üzerine düşen ve yapmaları gerektiği görevlerini tam anlamıyla yerine getirmemektedir.Ancak bunu tamamen beden eğitimi öğretmenlerinin üzerine yüklemek de hatadır.Bu nedenle araştırmada meydana gelen olumsuzlukların giderilmesine yönelik çeşitli öneriler sunulmuştur.
Elit güreşçilerde aerobik ve anaerobik kapasitenin vücut kompozisyonu ve antropometrik ölçümler açısından incelenmesi
Bu araştırma; elit düzeydeki güreşçilerin bazı antropometrik ve vücut kompozisyonu parametreleri ile aerobik ve anaerobik performansları arasındaki ilişkiyi belirlemek amacıyla yapılmıştır. Bu araştırmaya toplam 30 erkek güreşçi gönüllü olarak katılmıştır. Çalışmaya katılan denekler serbest ve grekoromen olmak üzere iki gruba ayrılmıştır. Çalışmaya katılan deneklerin yaş ortalaması serbest güreşçilerde 23,46±2,99, grekoromen güreşçilerde 24,66 ± 3,75 olarak belirlenmiştir. Bu çalışmada verilerin toplanması 4 aşamadan oluşmuştur. Birinci aşamada antropometrik ve vücut kompozisyonu ölçümleri alınmıştır. İkinci aşamada aerobik) ölçümler alınmıştır. Üçüncü aşamada anaerobik (Ayak wingate test protokolü) ölçümleri alınmıştır. Dördüncü aşamada pençe, bacak ve sırt kuvveti ölçümleri alınmıştır. Verilerin analizi SPSS paket programında istatistiksel analiz yapılmıştır. Kategorik karşılaştırmalar için sürekli ölçümlü değişkenler arasındaki doğrusal ilişkinin büyüklüğü Pearson'un korelasyon (r) katsayısı hesaplanarak incelenmiştir. İstatistiksel olarak p<0,05 anlamlılık düzeyi olarak kabul edilmiştir. Bulgular incelendiğinde; Vücut kompozisyonlarının anaerobik ölçümleri ile ilişkisini gösteren korelasyon incelendiğinde, "serbest" güreşçilerde; yağsız vücut kitlesi ile Peak Power arasında pozitif yönlü yüksek derecede anlamlı bir ilişki olduğu görülmüştür. "Grekoromen" güreşçilerde; yağsız vücut kitlesi, ile Peak Power arasında pozitif yönlü yüksek derecede anlamlı bir ilişki olduğu, Vücut Yağ yüzdesi ile Peak Power arasında pozitif yönlü anlamlı bir ilişki olduğu, Yağ kitlesi ile Peak Power pozitif yönlü yüksek derecede anlamlı bir ilişki olduğu görülmüştür. Güreşçilerin vücut kompozisyonlarının aerobik ölçümleri ile ilişkisini gösteren korelasyon incelendiğinde, serbest güreşçilerde; vücut yağ yüzdesi ile MaxVO2 arasında negatif yönlü anlamlı bir ilişki olduğu, Grekoromen güreşçilerde MaxVO2 ile vücut yağ yüzdesi arasında negatif yönlü yüksek bir ilişki bulunmuştur. Sonuç olarak literatür sonuçlarını dikkate alındığımızda, güreşçilerde ideal vücut kompozisyonu belirlenirken, performans artışı için vücut yağ yüzdesi oranının fazlalığından ziyade yağsız vücut kütlesinin yükseltilmesi sağlanmalıdır. Çünkü yağsız vücut kütlesi artıkça, üretilen kas kuvveti miktarı da artacaktır.