Theses supervised by Prof. Dr. Cemil Oruç
10 theses · İnönü University
'Çocuklar için felsefe (P4C)' eğitiminin dini düşünce gelişimine etkisi üzerine bir araştırma
Günümüz toplumu çok kültürlü, çok dinli bir yapıya doğru evrilmiştir. Kaçınılmaz olarak farklı kültür ve inançtaki birçok bireyle bir arada yaşamak durumunda olan çağımız insanı, hem kendi hem de diğer insanların değerlerini diyalojik bakış açısıyla ele almak zorundadır. Diğer taraftan bireysel düzlemde yaşanmakta olan dinin, sorgulamaya dayalı bir yaklaşımla derinleştirilip özümsenmesi otonom bireyler yetiştirmek adına önem arzetmektedir. Çocuklar için felsefe eğitim programının söz konusu kazanımları sağlamada etkili bir araç olduğu varsayılmaktadır. Bu nedenle çocuklar için felsefe eğitim programı ile yapılacak din eğitiminde felsefi kazanımların neler olabileceği ile ilgili araştırmalara ihtiyaç vardır. Oldukça zengin felsefi literatüre sahip olmamıza ve İslam'ın temel kaynakları olan Kur'an ve Sünnetin sorgulamaya, soru sormaya açık teşvikine rağmen bu alandaki düşünsel engeller henüz aşılabilmiş değildir. Bu araştırmanın din eğitimi araştırmalarına katkı sağlaması ve dini düşüncenin şekillendirilmesinde yeni ufuklar kazandırması umulmaktadır. Bu araştırmanın amacı dini düşünce gelişiminde Çocuklar için felsefe eğitiminin etkisini ortaya koymaktır. Araştırmada karma yöntem kullanılmıştır. Araştırmanın deseni karma yöntem araştırmalarında sıkça kullanılan yakınsayan paralel desendir. Buna bağlı olarak araştırmanın nicel verileri oluşturulan bir deney ve bir kontrol grubuna uygulanan 'İnanç veya Dünya Görüşü Gelişim Ölçeği'nden elde edilmiştir. Araştırmanın nitel verileri ise öğrenci günlükleri, öğrenci görüşme formları ve oturumlar boyunca tutulan video kayıtlarının analizinden elde edilmiştir. Araştırmanın nitel ve nicel verilerinden elde edilen bulgular, Çocuklar için felsefe eğitim programının öğrencilerin dini bağlılıklarını tahrip etmediğini, aksine güçlendirdiğini göstermiştir. Ayrıca öğrencilerin anlama, sorgulama (eleştirme), farkına varma, günlük hayatla ilişkilendirme, yorumlama ve düşüncelerini temellendirme becerilerinin gelişimine katkı sağladığı görülmüştür. Peygamber kıssalarının uyaran olarak kullanıldığı bu çalışmada dini metinler üzerinden oluşturulan diyalog ve sorgulama ortamının öğrencilerin ilgisini çektiği ve dersi daha eğlenceli hale getirdiği anlaşılmıştır. Anahtar kelimeler: Din eğitimi, Dini düşünce gelişimi, Çocuklar için felsefe
Eğitsel oyun ve Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi dersinde eğitsel oyun kullanımı
Bu çalışmada çocuğun temel ihtiyacı olan oyun ve oyun kategorilerinden biri olan eğitsel oyun deneysel bir çalışma olarak uygulanarak ele alınmıştır. Çalışmamızın amacı öğretim metotlarından biri olan eğitsel oyunun din eğitiminde kullanımının önemini istatistik analizler ile ortaya koymaktır. Yöntem olarak literatür taraması yapılıp, deneysel model kullanılmıştır. Araştırmanın örneklemi, Ağrı ili Doğubayazıt ilçesi Hasan Çoktin Cumhuriyet Ortaokulu 6-C, 6-D, sınıflarında eğitime devam eden 44 öğrencidir. Verilerin analizi IBM SSPS 24 İstatistik programı ile yapılmıştır. Çalışmanın sonucunda öğretim süreci bitiminde deney grubu ve kontrol grubuna uygulanan son-test puan ortalamaları karşılaştırıldığında deney grubu lehine istatistiki olarak anlamlı bir fark çıkmamıştır. Deney grubu ön-test, son-test puanları arasında istatistiki olarak anlamlı bir fark saptanmıştır. Kontrol grubu ön-test, son-test puanları arasında istatistiki olarak anlamlı bir fark çıkmıştır. Fakat deney grubunda ortaya çıkan fark daha yüksektir. Eğitsel oyunla öğretim, uygulama seviyesi kazanımları sağlamada başarıyı artırmıştır. Deney uygulaması sırasında ve sonrasında yapılan gözlemler sonucunda eğitsel oyun yöntemiyle ders yapılan sınıflarda öğrencilerin derse ve öğretmene kaşı olumlu tutum geliştirdiği gözlemlenmiştir. Ayrıca çocukların öğrenme süresinde hevesli, heyecanlı ve sevinçli oldukları gözlemlenmiştir. Anahtar Sözcükler: Din Eğitimi, Eğitsel Oyun, Oyunla Öğretim, Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi.
Özel eğitim III. kademe Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi dersinin öğretmen görüşü açısından değerlendirilmesi
Bireysel özellikleri açısından akranlarına kıyasla farklılıklar gösteren bireyler için düzenlenen eğitim uygulamalarına "özel eğitim" adı verilmektedir. Bu eğitim faaliyetleri, özel eğitim okullarında gerçekleşmektedir. Bu kapsamda, özel eğitim programlarında çeşitli dersler yer almaktadır. Bu derslerden biri de Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi (DKAB) dersidir. Dolayısıyla bu çalışmanın amacını, özel eğitim uygulama okulu üçüncü kademesinde yer alan DKAB dersinin öğretmen görüşü açısından değerlendirilmesi oluşturmaktadır. Bu araştırmada, özel eğitim uygulama okullarının üçüncü kademesindeki DKAB dersine dair birçok içerik, katılımcıların görüşlerine göre değerlendirilmiştir. Bu içerikler; öğretim programı, ders kitabı, eğitim ortamı, öğrenci tutumu ve öğretmen yeterliliğidir. Bu içerikler, ders öğretmenleri tarafından değerlendirilmiştir. Bu bağlamda yapılan bu çalışma nitel bir araştırmadır. Araştırmanın deseni durum çalışmasıdır. Çalışma grubuna aşırı veya aykırı durum örneklem yöntemi ile ulaşılmıştır. Bu bağlamda çeşitli illerin özel eğitim uygulama okullarında görev yapan 10 DKAB öğretmeni çalışma grubunu oluşturmaktadır. Veriler, yüz yüze ve telefonla yapılan yarı yapılandırılmış görüşme formları ile toplanmıştır. Elde edilen veriler, içerik analizi ile değerlendirilmiştir. Çalışma sonucunda; ders kitabında yer alan içeriklerin öğrenci seviyesine uygun olmadığı, öğretmenlerin özel eğitim alanı ile ilgili gerekli yeterliliğe sahip olmadığı, eğitim ortamının din eğitiminde verimliliği etkilediği, DKAB öğretmenlerinin ders işlerken birden fazla yöntem kullandığı görülmüştür. Aynı zamanda ders kitabında yer alan içeriklerin, öğrencilerin öğrenme ihtiyaçlarını karşılamadığı, öğrencilerin derse yönelik tutumunun DKAB öğretmenine bağlı olduğu, katılımcıların öğretim programında yer alan soyut içerikli konuları aktarırken zorlandığı da çalışmanın sonuçlarında görülmüştür. Anahtar kelimeler: Özel eğitim, Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi, Engelli, Öğretim programı
Proje tabanlı öğrenme yaklaşımının ahlak eğitimine etkisi
Genel amacı, proje tabanlı öğrenme yaklaşımının (PTÖY) ortaokul 7. Sınıf Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi (DKAB) dersi Ahlaki Davranışlar Ünitesinin ahlaki değerlerle ilgili kazanımlarına etkisini belirlemek olan bu araştırma, 2021-2022 eğitim-öğretim yılında Elazığ il merkezindeki dört ortaokulda öğrenim gören toplam 332 öğrenci üzerinde yürütülmüştür. Nicel ve nitel boyutları olan karma desendeki araştırmada, yarı deneysel yöntem nicel; içerik analizi ise nitel boyutu oluşturmaktadır. Nicel boyutta deneysel işlemden önce örnekleme dâhil öğrenciler basit seçkisiz örnekleme ile deney ve kontrol grupları şeklinde yansız olarak atanmışlardır. Nitel boyutta ise çalışma grubu, maksimum çeşitlilik dikkate alınarak toplam 90 deney grubu öğrencisinden oluşturulmuştur. Nicel boyutta deneysel işlemden önce, deney ve kontrol grubunun ahlaki gelişim düzeyleri bakımından eşleştirilmesinde, Umar ve Kanger (2018) tarafından geliştirilen, 10-13 yaş çocukları için Evrensel Ahlaki Değerler Ölçeği, ön-testi olarak kullanılmıştır. Her iki grubun eşleştirilmesinden sonra toplam altı hafta süren deneysel işleme geçilmiştir. Bu süreçte deney grubunda dersler, PTÖY ve kontrol grubunda ise mevcut öğretimle yürütülmüştür. Altı hatfa sonunda her iki gruba Evrensel Ahlaki Değerler Ölçeği, son-test şeklinde uygulanmıştır. Nicel boyutta veriler Evrensel Ahlaki Değerler Ölçeği; nitel boyutta ise veriler, çalışma grubuna uygulanan Öğrenci Bilgi Formu, Yarı Yapılandırılmış Görüşme Formu ve öğrenci proje formlarından elde edilmiştir. Her iki boyutta elde edilen veriler, SPSS 22 Paket Programı vasıtasıyla, nicel veriler betimsel istatistiki analizlerle ve nitel veriler de açımlayıcı desen ve maxqda veri analiz programıyla çözümlenmiştir. Araştırmada nicel ve nitel verilerin çözümlenmesiyle ulaşılan sonuçlar şöyledir: Nicel boyutta, PTÖY ortaokul 7. Sınıf (DKAB) dersinde öğrencilerin Evrensel Ahlaki Değerler Ölçeği toplamına bağlı genel ahlaki değerler gelişimi üzerinde kısmi derecede etkili olduğu belirlenmiştir. Buna dayanarak, ortaokul 7. Sınıf DKAB dersinde öğrencilerin genel ahlaki değerler gelişiminde, PTÖY' nin, mevcut öğretimden daha etkili olduğu sonucuna varılmıştır. Evrensel Ahlaki Değerler Ölçeğinin alt boyutları itibarıyla; PTÖY'nin ortaokul 7. Sınıf DKAB dersinde öğrencilerin, bilişsel ahlaki değerlerinin gelişimi üzerinde kısmen; davranışsal ahlaki değerlerinin gelişimi üzerinde orta derecede ve duyuşsal ahlaki değerlerinin gelişimi üzerinde ise etkili olmadığı belirlenmiştir. PTÖY belirtilen bu etkileri; öğrencilerin demografik değişkenlerine göre anlamlı farklılık göstermemektedir. Nicel boyutta, mevcut öğretimin ortaokul 7. Sınıf DKAB dersinde öğrencilerin, bilişsel ahlaki değerlerinin gelişimi üzerinde kısmen etkili iken; duyuşsal ve davranışsal ahlaki değerlerin gelişimi üzerinde ise etkili olmadığı belirlenmiştir. Nicel ve nitel verilerin birlikte ele alınmasıyla belirlenen bu durum, ortaokul 7. Sınıf DKAB dersindeki ahlaki gelişimde PTÖY ile mevcut öğretimin, öğrencilerinin tüm boyutlardan tümel ahlaki gelişimini sağlamada tek başlarına yeterli olmadıkları, şeklinde değerlendirilmiştir. Araştırmada buna dayanarak, küresel ve milli dinamikler ile Bilgi Çağı ve İslamı buluşturan özgün bir ahlak eğitimi modeli tesis edilemesinin önemine vurgu yapılmıştır. Araştırmanın nitel boyutunda, deney grubu öğrencilerinin, PTÖY, dair algılarının genelde olumlu olduğu ve bununla ilgili görüşlerinin ise literatür çerçevesinde olduğu belirlenmiştir. Nitel boyutta ortaokul 7. Sınıf DKAB dersi Ahlaki Davranışlar ünitesi kazanımlarıyla ilgili; sorumluluk, merhamet, nezaket, adalet ve dürüstlük ahlaki değerlerine dair farkındalığa sahip oldukları, bunları genel olarak benimsedikleri ve literatüre uygun şekilde betimledikleri belirlenmiştir. Araştırmada buna dayalı olarak, ortaokul 7. Sınıf öğrencilerinin, DKAB dersinde PTÖY yönelik genelde olumlu tavır sergiledikleri ve bunun da, onların akademik başarıları ile derse karşı olumlu tutumlarına katkı sağlayabileceği vurgulanmıştır. Araştırmanın nitel boyutunda öğrencilerin, PTÖY yönelik gösterdikleri olumlu tavırların, öğrenen merkezli bu yaklaşımın, bireyi aktif kılan, grupla etkinliklere yönelten, işbirliği ve iletişimi gerektiren uygulamalı doğasının yansıması olduğu değerlendirilmiştir. Anahtar Kelimeler: Proje Tabanlı Öğrenme, Ahlaki Gelişim, Ahlak Eğitimi, Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi
Çizgi roman tekniğinin işitme engelli bireylerde kıssa öğretimine etkisi
İşitme engelli bireyler, normal işiten bireylere göre kendilerine anlatılan konuları anlamakta birtakım güçlükler yaşamaktadır. İşitme engelli bireylere eğitim veren eğitimciler ise ilgili dersi öğrencilere anlatırken zorluk çekmektedirler. Bu zorlukların sebeplerinden biri de anlattıkları konuyu görselleştirerek anlatmak zorunda olmalarıdır. Çoğunluğu soyut konular olan din derslerinde bu zorluk bir hayli artmaktadır. Bu araştırmada, bu sorun üzerine yoğunlaşılmış, eğitimcinin konuyu daha kolay ve anlaşılır bir şekilde anlatabilmesi, öğrencilerin de konuyu daha iyi anlayabilmesi için çizgi roman tekniğinin etkililiği araştırılmıştır. Bu amaçla, fil kıssası çizgi romana aktarılarak, çizgi romanın işitme engelli bireylerde, anlatılan kıssanın öğrenilmesi üzerindeki etkililiği araştırılmıştır. Araştırmada kontrollü öntest-sontest deneysel desen kullanılmıştır. Araştırmanın çalışma grubu, İstasyon Gençlik Merkezi Kur'an Kursuna devam eden 14 işitme engelli öğrenciden oluşmaktadır. Bu öğrenciler deney ve kontrol grubu olmak üzere iki gruba ayrılmıştır. Araştırmaya katılan bu gruplara deney öncesinde ön test, uygulama sonrasında ise son test uygulanmıştır. Araştırmanın nicel verileri, bir deney ve bir kontrol grubuna uygulanan "başarı testinden" elde edilmiştir. Araştırmada, işitme engellilerin eğitiminde görsel içerikli materyal kullanılmasının, işitme engelli öğrencinin, konu daha kolay öğrenmesini sağladığı ve öğrenciyi derse karşı daha ilgili ve motive hale getirdiği, dersi öğreten öğreticiye kolaylık sağladığı sonucuna ulaşılmıştır. Anahtar Kelimeler: Din Eğitimi, İşitme Engeli, Çizgi Roman, Fil Suresi
Müslüman gençlerde soyut dini düşünce gelişimi: Ronald Goldman'ın dini düşünce gelişim kuramı temelinde bir incelenme
Bu çalışmanın amacı, Jean Piaget'nin bilişsel gelişim kuramından hareketle Ronald Goldman'ın dini gelişim kuramı çerçevesinde, Müslüman gençlerde dini düşüncenin gelişimsel özelliklerini incelemektir. Araştırma, katılımcıların dini kavramları yaş ve zihinsel gelişim düzeylerine bağlı olarak nasıl anlamlandırdıklarını ortaya koymayı hedeflemektedir. Nitel araştırma yöntemlerinden fenomenolojik desenin kullanıldığı bu çalışmada, 14-18 yaş aralığında bulunan ve Malatya ilindeki farklı lise türlerinde (Fen Lisesi, Anadolu Lisesi, İmam Hatip Lisesi, Proje İmam Hatip Lisesi, Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi, Spor Lisesi) öğrenim gören öğrenciler çalışma grubu olarak belirlenmiştir. Amaçlı örnekleme yöntemlerinden ölçüt örnekleme tekniği ile belirlenen 24 öğrenciyle yarı yapılandırılmış görüşmeler gerçekleştirilmiştir. Elde edilen veriler içerik analizi yöntemiyle değerlendirilmiştir. Araştırma bulguları, dini düşüncenin gelişiminde hem bireysel hem de çevresel faktörlerin belirleyici olduğunu ortaya koymaktadır. Özellikle aile yapısı ve okulda verilen din eğitiminin, öğrencilerin dini kavramları anlama düzeylerinde etkili olduğu görülmüştür. Bazı öğrenciler dini kavramlara sezgisel ve somut bir bakış açısıyla yaklaşırken, bazıları kavramları daha ilişkisel, bütüncül ve anlam odaklı biçimde değerlendirmişlerdir. Sonuç olarak, soyut dini düşüncenin Müslüman gençler arasında çoğunlukla geliştiği görülmüştür.
Waldorf okullarında manevi eğitim: Öğretmen görüşleri çerçevesinde bir inceleme
Bu çalışma, Waldorf eğitimi kapsamında öğretmenlik eğitimi almış ve fiilen Waldorf okullarında eğitim veren öğretmenlerin maneviyat algısını incelemeyi amaçlamaktadır. Çalışmada nitel araştırma yöntemlerinden fenomenolojik (olgubilim) desen kullanılmıştır. Nitel verilerin toplanması amacıyla yarı yapılandırılmış görüşme formu geliştirilmiş ve elde edilen bulgular fenomenolojik yaklaşım çerçevesinde literatür ile ilişkilendirilmiştir. Çalışma, Eğitim Sanatı Dostları Derneği bünyesinde yurt içi ve yurt dışında Waldorf erken çocukluk eğitimi alanında eğitimlerini tamamlamış ve Waldorf unvanı veya ilhamı ile farklı kurumlarda görev yapan altı öğretmen ile gerçekleştirilmiştir. Çalışmada Waldorf pedagojisi çerçevesinde manevi eğitimin, çocukların içsel gelişim süreçleri ve kazanımları üzerindeki etkileri incelenmiştir. Araştırma bulgularına göre eğitimciler, çocukların eğitim sürecinde bireysel özellikleri ile sosyo-ekolojik faktörleri dikkate alarak Waldorf eğitiminin çocukların manevi gelişimini desteklemesi ve bu gelişim sürecinin bütüncül bir yapı içerisinde tamamlanması gerektiğini belirtmişlerdir. Öğretmenler farklı yöntem ve yaklaşımlar kullanarak menevi gelişimi, içsel gelişim çerçevesinde yorumlamış ve folklorik bazı örnekler üzerinden maneviyatı açıklamışlardır. Sonuç olarak öğretmenler, manevi gelişimi dini gelişimden farklı olarak yorumlamış, maneviyatı seküler bir temel üzerinden anlamlandırmışlardır.
Dısney pedagojisinin dönüşümü: Animasyon sinemasında din, ahlak ve kültür temsillerinin değişimi üzerine bir inceleme
Bu araştırma, toplum yapısındaki değişime paralel olarak Disney animasyonlarında yer alan dini, ahlaki ve kültürel değerlerin zaman içindeki dönüşümünü inceleyerek Disney'in değer eğitimi yöntemlerini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Yöntem olarak nitel araştırma yöntemlerinden doküman analizi kullanılmış; belirlenen ölçütler doğrultusunda gerçekleştirilen içerik analizine ve film analizlerine yer verilmiştir. Bu çalışmada, ölçüt örnekleme yöntemiyle belirlenen on dört birimden oluşan bir örneklem kullanılmıştır. Bu filmlerden 10 tanesi analiz edilmiş; dini, ahlaki ve kültürel değer temsilleri ortaya çıkarılmıştır. Sözü edilen dini, ahlaki ve kültürel değerlerin Klasik, Rönesans, Revizyon ve Yenilenme olmak üzere dört döneme göre farklılık içerdiği gözlenmiştir. Buna bağlı olarak dönemler arasındaki değer temsil dönüşümleri sistematik bir biçimde ortaya konmuştur. Disney'in değer eğitimini açık, alegorik, sembolik, metaforik ve sinemasal olmak üzere beş farklı biçimde yapılandırdığı tespit edilmiştir. Ardından ölçüt örneklem içerisinden amaçlı örnemleme yöntemiyle dört film daha belirlenmiştir. Bu beş anlatı biçiminin filmlerde nasıl yapılandırıldığı ve sunulduğu somutlaştırılmıştır. Araştırma sonucunda, Disney'in dini değer temsillerinde, yaygın söylemin aksine, Hristiyan teolojik anlayışa sıkı bir şekilde bağlı kaldığı tespit edilmiştir. Dönemlere göre de Protestanlık mezhebine daha yakın çizgiyi takip ederek filmlerde Eski Ahit anlatılarını derinleştirdiği gözlenmiştir. Ahlaki değer temsillerinde tüm dönemlerde evrensel ahlaki ilkelerin öncelendiği; bu temsillerin büyük ölçüde hümanist değerlerden beslendiği saptanmıştır. Kültürel temsillerde dönemler ilerledikçe birtakım iyileştirmeler gerçekleştirilse de, hâlen sorunlu temsillerden arındırılmadığı ve egemen kültür normlarının sürdürüldüğü tespit edilmiştir. Öte yandan, Disney'de son dönemde çevresel sorunlara yönelik anlatıların belirgin biçimde arttığı gözlenmiştir. Disney'in animasyon filmler aracılığıyla yalnızca eğlence sunmakla kalmayıp, dini, ahlaki ve kültürel içerikler taşıyan özgün anlatı yapısıyla informal değer eğitimi gerçekleştirdiği sonucuna ulaşılmıştır.
Beliren yetişkinlik dönemindeki bireylerin cinsel kimlik gelişimi: Cinsel kimlik ve din eğitimi ilişkisi üzerine fenomenolojik bir araştırma
Araştırmanın amacı, beliren yetişkinlik dönemindeki bireylerin cinsel kimlik gelişimleri ile din eğitiminin ilişkisini incelemektir. Çalışmada nitel araştırma yöntemlerinden fenomenolojik (olgubilim) desen kullanılmıştır. Araştırmanın evreni, İnönü Üniversitesinin sağlık, sosyal ve fen bilimleri alanlarında öğrenim görmekte olan 18-25 yaş arasındaki bireylerden oluşmaktadır. Örneklem grubu belirlenirken amaçlı örnekleme yöntemlerinden ölçüt örnekleme yöntemi kullanılmıştır ve 24 genç birey seçilmiştir. Nitel verilerin toplanması amacıyla yarı yapılandırılmış görüşme formları geliştirilmiştir. Yapılan görüşmeler sonucunda ailede ve din eğitimi kurumlarında alınan din eğitiminin bireylerin cinsel kimlik gelişimini etkilediği görülmüştür. Katılımcılar, din eğitimi kurumlarında cinsel kimlik gelişimi hakkında yeterince eğitim verilmediğini belirtmişlerdir. Araştırma sonucunda bireyler, ailenin ve din eğitimcilerinin kendileri üzerinde dini kullanarak baskı kurduklarını ve bu durumun kendilerini olumsuz etkilediğini ifade etmişlerdir. Bu nedenle, dinin baskı unsuru olarak kullanıldığı durumlarda bireylerin cinsel kimlik gelişimi açısından olumsuz yönde etkilendikleri ve bu durumun dine karşı önyargıya da neden olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Sağlıklı cinsel kimlik kazanımı için ailede ve eğitim kurumlarında verilen eğitimlerin içeriğinin de düzenlenmesi gerektiği sonucuna ulaşılmıştır.
Din Kültürü ve Ahlak Bilgi dersinde akran öğretiminin öğrencilerin başarı ve tutumlarına etkisi
Bu araştırmanın amacı akran öğretiminin Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi (DKAB) dersindeki etkisini "Çevremizde Dinin İzleri" ünitesi örnekliğinde ele almaktadır. Bu kapsamda söz konusu yöntemin öğrenci başarısına ve öğrencilerin derse yönelik tutumlarına etkisi incelenecektir. Araştırma nicel bir çalışma olup araştırmada deneysel desenlerden ön test- son test kontrol gruplu yarı deneysel desen kullanılmıştır. Araştırmanın evreni Şanlıurfa ilinin Haliliye ilçesindeki Süleymaniye Ortaokulu'nda öğrenim gören 5. sınıf öğrencileri olarak belirlenmiştir. Örneklemin seçiminde uygun örneklem yöntemi benimsenmiştir. Bu doğrultuda biri deney biri kontrol grubu olmak üzere 5. sınıflardan 2 farklı sınıf belirlenmiştir. Araştırmanın verileri her iki gruba uygulanan Çevremizde Dinin İzleri'ne ilişkin başarı testi ile Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi dersine ilişkin tutum ölçeğinden elde edilmiştir. Araştırmada kullanılan başarı testi araştırmacı tarafından hazırlanırken tutum ölçeği ise başka bir araştırmacının hazırladığı şekliyle kullanılmıştır. Çalışmadan elde edilen veriler SPSS paket programıyla analiz edilmiştir. Elde edilen verilerin normal dağılıma uygunluğu test edilmiştir. Bu doğrultuda deney ve kontrol gruplarının başarı testine ilişkin ön test puanlarının karşılaştırılmasında parametrik testlerden bağımsız örneklem t- testi kullanılmıştır. Kontrol grubunun başarı testine ilişkin ön test- son test puanlarının karşılaştırılmasında ise Wilcoxon İşaretli Sıralar testi kullanılmıştır. Deney grubunun başarı testine ilişkin ön test- son test puanlarının karşılaştırılmasında bağımlı örneklem t-testi kullanılmıştır. Deney ve kontrol gruplarının başarı testine ilişkin son test puanlarının karşılaştırılmasında ise Mann Whitney- U testi kullanılmıştır. Deney ve kontrol gruplarının tutum ölçeğine ilişkin ön test- son test puanlarının karşılaştırılmasında Mann Whitney- U testi kullanılırken grupların kendi içerisinde ön test- son test puanlarının karşılaştırılmasında Wilcoxon İşaretli Sıralar testi kullanılmıştır. Çalışmanın bulgularından hareketle akran öğretiminin öğrencilerin akademik başarılarını arttırdığı ancak derse yönelik tutumlarında anlamlı bir farklılık oluşturmadığı sonucuna ulaşılmıştır. Anahtar Kelimeler: Din eğitimi, yapılandırmacılık, akran öğretimi