55 yaş ve üstü osteoporotik kırıklı olgularda d vitamini düzeyi ile kırık tipi ilişkisi

AMAÇ: Çalışmamızda 55 yaş ve üstü osteoporotik kırıklı olgularda vitamin D düzeyi ile kırık tipi arasındaki ilişki araştırılmıştır. Vitamin D yetersizliği ile artan osteoporotik kırık riski arasındaki ilişkiyi vurgulayan birçok literatür bulunmaktadır. Ancak vitamin D yetersizliği ile kırık tipi ilişkilendirilmemiştir. Bu ilişki saptandığı takdirde, ileri tipteki kırıkların önlenmesinde vitamin D tedavisinin yararı vurgulanabilecekti. Böylece ileri tipteki kırıkların yol açacağı mortalite, morbidite ve cerrahi güçlüklerin önlenmesine önemli kazanımlar sağlanabilirdi. GEREÇ VE YÖNTEM: Bu çalışma Adnan Menderes Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Ortopedi ve Travmatoloji Kliniği'ne 01.03.2012 ile 01.03.2014 tarihleri arasında başvuran 55 yaş ve üstü osteoporotik kırıklı kadın ve erkek hastalar üzerinde yapıldı. Çalışmamızda temel amaç osteoporotik kırıklı 55 yaş ve üzeri olguların D Vitamini düzeyleri ile kırık tipi ilişkisini araştırmaktı. Bu amaçla 01.03.2012 ile 01.03.2014 tarihleri arasında kliniğimize osteoporotik uzun kemik kırığı nedeniyle başvuran ve D vitamini düzeylerine bakılan 52 hasta değerlendirildi. Araştırmamıza dahil edilme kriterleri 55 yaşın üzerinde olmak, düşük enerjili travmaya maruz kalmak ve osteoporotik uzun kemik kırığı olmaktı. Hastaların kırık tipleri direk grafilerden yararlanılarak AO Müller sınıflama sistemine göre tiplendirildi. D vitamin düzeyleri üç gruba ayrıldı. 20ng/ml altında ise eksik, 20-30ng/ml arasında ise yetersiz ve 30ng/ml üzerinde ise normal kabul edildi. D vitamini ölçümleri gruplanarak kırık tiplerine göre değerlendirilmesinde ki-kare testi kullanıldı. İstatistiksel anlamlılık düzeyi p< 0.05 olarak belirlendi. BULGULAR: Adnan Menderes Üniversitesi Ortopedi ve Travmatoloji Anabilim Dalı'na osteoporotik uzun kemik kırığı nedeniyle başvuran 52 hastanın 10'u erkek (%20), 42'si kadındı (%80). Her hastada tek bir kemik kırığı mevcut olup yaş ortalaması 73,7 yıl (55 - 87 yaş) idi. 5 hastanın vitamin d düzeyi >30 ng/ml (%9,6), 8 hastanın vitamin d düzeyi 20-30 ng/ml (%15,4) ve 39 hastanın vitamin d düzeyi ise <20 ng/ml'di (%75). Osteopotik kırıklı 52 hastanın 32'si tip A (%61,5) ve 20'si tip B (%38,5) idi. Tip C kırık yoktu. Olgularımızda kırık tipleri ile D vitamini düzeyleri arasında p değeri 0,142 olarak bulundu. Bu da istatistiksel olarak anlamlı değildi (p>0,05). Bunun en önemli nedeni hasta sayımızın az olması olabilir. Olgularımızda hiç C tipi kırığın olmaması da kırıkların düşük enerjili travmayla meydana gelmiş olmasına bağlandı. SONUÇ: Olgularımızda kırık tipleri ile D vitamini düzeyleri arasındaki ilişkide p değeri 0,05'den büyüktü. Bu da bize osteoporotik kırıklı hastaların d vitamini düzeyi ile kırık tipleri arasında istatistiksel bir anlamın olmadığını gösterdi. Olgu sayısının kısıtlı olması çalışmamızın zayıf tarafı olarak düşünüldü.