Futbol oyuncularında dinamik nöromüsküler stabilizasyon testleri, ayak bileği proprioseptif keskinliği ve alt ekstremitenin fonksiyonel performans testleri arasındaki ilişkinin incelenmesi

Bu çalışma, güncel bir yaklaşım olan gövde stabilizasyonu, ayak bileği proprioseptif keskinliği ve yaralanmadan sonra aktiviteye, spora, oyuna ve rekabete dönüşün her bir basamağı için kullanılan alt ekstremite fonksiyonel performans testleri arasındaki ilişkiyi incelemek amacıyla yapılmıştır. Ayrıca olası bir asimetrik cevabın test sonuçlarına etkisini incelemek için baskın ve baskın olmayan ekstremiteleri karşılaştırmıştır. Araştırmaya, yaşı 20.7 ± 1.6 yıl, boy uzunluğu 176.5 ± 6.7 cm, vücut ağırlığı 69 ± 7 kg, futbol deneyimi 8.2 ± 2.7 yıl, vücut kütle indeksi 22.1 ± 1.5 kg/m² olan 20 erkek futbol oyuncusu katılmıştır. Çalışmaya katılan futbolculara sağ ve sol taraf ekstremiteleri için sırayla, ayak bileği aktif hareket ayrımı proprioseptif keskinlik testi, DNS testlerinden intraabdominal basınç, diyafram ve kalça fleksiyon testleri daha sonra Y- denge testi, tek bacak sıçrama testi, yan sıçrama testi ve en son da çeviklik-T Testi yapılmıştır. DNS testlerinden diyafram testi ve kalça fleksiyon testi cevaplarında anlamlı pozitif farklılıklar bulunmuştur (p<0.05). Propriosepsiyonun sağ taraf ve sol taraf toplam skoru da pozitif ilişkili bulunmuştur (p<0.05). Bu sonuçlara ek olarak, ayak bileğinin dört farklı inversiyon derecesindeki proprioseptif keskinlik değerleri her bir derece için ayrı ayrı bakılmış olup sağ ve sol tarafta da sporcuların 16 derecedeki doğru yanıt ortalamaları, 12 ve 14 dereceye göre anlamlı ölçüde daha yüksek bulunmuştur (p<0.05). Ayrıca, Y denge sol kompozit skor ve Y denge uzuv simetri indeksi aralarında pozitif anlamlı çıkmıştır (p<0.05). Sonuç olarak bu üç test grubunun da spor klinik pratiğinde uygulanması çok yenidir bu yüzden spordaki ve günlük yaşamdaki nöromüsküler fonksiyon, stabilizasyon ve performans ilişkisi konusundaki farkındalığın arttırılması sağlanmıştır. Ayrıca spor profesyonelleri arasında, klinik taramayı kolaylaştırmak ve yaralanma azaltma potansiyeline sahip müdahalelerin geliştirilmesi için bu konular göz önünde bulundurmalıdır.