Görsel etnografiyle bir kültürü anlamak: Nusayriler üzerine foto-etnografik bir çalışma

19. yüzyılda yaşanılan Endüstri Devrimi beraberinde birçok yeniliği getirmiştir. Fotoğraf da bu zamanlarda ortaya çıkan önemli bir buluş olarak yerini almış ve yine aynı dönemlere denk gelen toplum bilimiyle aynı zamanlarda gelişmiştir. Fotoğraf günümüzde birçok sanatsal disiplin ve bilimsel araştırmada yardımcı veya ana unsur olarak kullanıldığı gibi görsel kültürün en etkili olduğu iletişim araçlarından birisi olarak da kullanılmaktadır. Foto etnografi ise etnografik araştırmalarda fotoğrafı kullanmanın yeni bir yolunu önermektedir. Birçok bilimsel araştırmanın yanı sıra toplumsal ve tarihi olaylara tanıklık ederek olayların daha rahat anlaşılması içinde kullanılan fotoğrafın, foto etnografi çalışmalarında kullanılması toplumsal olayların hâkim olduğu zamanlara denk gelmektedir. Özellikle 1970'lerden sonra fotoğraf daha görünür bir kavram olarak kullanılmaya başlamıştır. Bu çalışmada da Adana yerelinde yaşayan Nusayri topluluğu üzerine odaklanılarak, fotoğrafın etnografik araştırmalarda bir kültürü anlamak için sunabileceği imkân ve olanakların ortaya koyulması amaçlanmıştır. Nitel araştırma deseninde görsel etnografi kullanılmış olup elde edilen fotoğraflar kültürel bir materyal aracı olarak saha çalışmasında değerlendirilmiştir. Veriler etnografik araştırmalarda kullanılan araçlardan olan görüşme ve gözleme ek olarak fotoğrafçılıkla elde edilmiş, anlam derinliği yakalayabilmek adına kasıtlı örneklem yöntemi tercih edilmiştir. Fotografik görüntülerin doğasında var olan belirsizlikler, fotografik eklenme, betimleme ve incelemeler ile ortadan kaldırılmıştır. Nusayri topluluğunun bazı belirgin özellikleri kayıt altına alınarak kültürün analizi yapılmaya ve varsa kültürel değişimler anlaşılmaya çalışılmıştır. Bulgular kısmında katılımcıların gündelik yaşam pratikleri, kültürü tanımlamaları, yorumları ve görüşleriyle yapılan analizlerle özgün sonuçlara ulaşılmıştır. Foto etnografinin fotoğrafın sağladığı olanaklarla toplumsal hafızayı zinde tutarak kültürü, kültürü inşa eden yaşamları, ilişki biçimlerini ve kültürel aktarımı sağlayan oldukça etkili bir araç olduğu görülmüştür.