Hemodiyaliz hastalarında epikardiyal yağ doku kalınlığı ölçümlerinin insülin direnci, ateroskleroz ve inflamasyon ile ilişkisi

Günümüze değin yapılan geniş ölçekli çalışmalar, obesitenin SDBY olan hastalara paradoksik olarak bir sağ kalım avantajı getirdiğini göstermiştir. Ancak, son yıllarda elde edilen veriler, tanımlanan sağ kalım avantajının kas kitlesi artışına ikincil olduğunu, yağ doku artışının insülin direnci, ateroskleroz ve inflamasyon ile ilişkili olduğunu desteklemektedir. Epikardiyal yağ doku (EYD) kalbin etrafını saran viseral bir yağ doku kompartmanıdır ve genel populasyonda kardiyovasküler bir risk belirteci olarak tanımlanmıştır. Bu çalışmada, epikardiyal yağ doku ölçümlerinin, hemodiyaliz uygulanan SDBY hastalarında kardiyometabolik risk tahminindeki yerinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır.Çalışmamızın sonuçlarına göre, SDBY olan hastalarda transtorasik ekokardiyografi ile değerlendirilen EYD kalınlık ölçümlerinin, biyoimpedans analizi ile değerlendirilen yüm vücut yağ doku kitlesi, antropometrik ölçüm parametreleri, HOMA metodu ile saptanan insülin direnci, dislipidemi, bozulmuş kardiyak morfoloji, karotis intima media kalınlıkları ve SV kitlesi ile pozitif, diyaliz yeterliliği ve yağsız doku yüzdesi ile negatif korelasyonlar gösterdiği saptanmıştır. Bu hasta populasyonunda EYD kalınlıkları ile proinflamatuar sitokinler, hs-CRP ve visfatin düzeyleri arasında anlamlı bir korelasyon gösterilememiştir.Sonuç olarak, SDBY olan hastalarda, non-invazif ve ucuz bir yöntem olan ekokardiyografi ile ek maliyet ve uygulama zorluğu getirmeden yapılabilecek EYD kalınlık ölçümlerinin, eşlik eden kardiyometabolik hastalık risklerinin tanımlamasında anlamlı katkı sağlayabileceğini düşünmekteyiz.