Kemik augmentasyon yöntemlerinin implant başarısı üzerine etkilerinin değerlendirilmesi: Kesitsel bir çalışma

Dental implantlar diş eksikliklerinin giderilmesi için kullanılan popüler ve etkin bir tedavi yöntemidir. Diğer yandan diş kaybı sonrası oluşan alveolar kemik atrofisi ve anatomik limitasyonlar, implant yerleştirilmesini engelleyebilir. Bu tür vakalarda, başarılı ve stabil bir implant uygulaması için kemik augmentasyon yöntemleri kullanılmaktadır. Çalışmamız 2010-2019 yılları arasında dental implant yerleştirilmiş 130 hastadaki 764 implant üzerinde yapıldı. Yerleştirilen 764 implanttan; 400'ü augmentasyon uygulanmadan yerleştirilen 1. grup'ta, 364'ü ise augmentasyon uygulanarak yerleştirilen 2. grup'ta yer almıştır. Alveolar augmentasyon olarak; yönlendirilmiş kemik rejenerasyonu, kret ayırma (split), maksiller sinüs tabanı yükseltilmesi ve onley blok otojen greftleme yöntemleri uygulanan hastalar dahil edilmiştir. Tüm implantlarda gingival indeks, plak indeksi, cep derinliği (mm), Pembe Estetik Skor (PES) ve marjinal kemik kaybı (mm) ve alanı (mm2) ölçüldü. Çalışmamızda kemik augmentasyonu uygulanarak yerleştirilen implantların klinik başarısı ile augmentasyon uygulanmadan yerleştirilen implantların klinik başarısı karşılaştırıldı. Ortalama sondalama cep derinliği, augmentasyon yapılan grupta yapılmayan gruba kıyasla daha yüksek bulunmuştur (P=0,003). Ortalama PES skoru, augmentasyon yapılmayan grupta daha yüksek bulunmuştur (P=0,027). Marjinal kemik kaybı ve alanı açısından gruplar arasında fark bulunamadı. Ortalama sondalama cep derinliği, sinüs augmentasyonu grubunda YKR grubuna göre daha yüksek bulundu (P=0,036). PES 5 skoru, sinüs grubunda kret split grubuna göre daha yüksek bulundu (P=0,049). Ortalama vertikal marjinal kemik kaybı, kret split grubunda sinüs grubuna göre daha fazla bulundu (P=0,006). Augmentasyon yapılan tüm gruplar (n=364) ve yapılmayan grup (n=400) arasında implant başarısı (P=0.654) ve sağkalımı (P=0.289) açısından anlamlı bir fark bulunmadı.