Kırsalda yaşayan yaşlıların ilaç uyumları ve yalnızlık düzeylerinin yaşam kalitesine etkisi

Amaç: Bu araştırmada, kırsalda yaşayan kronik hastalığı olan yaşlıların ilaç uyumlarının ve yalnızlık düzeylerinin, yaşam kalitelerine olan etkisinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Materyal ve Metot: İlişki arayan tipte tasarlanan bu araştırmanın evrenini Samsun ili Kavak ilçesine bağlı köylerde yaşayan 396 yaşlı bireyler oluşturmaktadır. Kırsal bölgede yaşayan, herhangi bir kronik hastalığa sahip olan ve sürekli kullandığı bir ilacın olan yaşlı bireyler araştırmaya dahil edilmiştir. Araştırma verileri bilgi formu, İlaç Uyumunu Bildirim Ölçeği, Yaşlılarda Yaşam Kalitesi Ölçeği (CASP-19) ve Yalnızlık Ölçeği kullanılarak elde edilmiştir. Veriler toplanmadan önce etik kurul onayı alınmıştır. Veri değerlendirilmesi, tanımlayıcı testler, Pearson korelasyon ve Çoklu regresyon analizleri kullanılarak yapılmıştır. Bulgular: Araştırmaya katılan yaşlı bireylerin %61.6'sı kadın ve yaş ortalamaları 70.4 ± 6.2'dır. Yaşlı bireylerin İlaç Uyumunu Bildirim Ölçeği puanı 20.2±4.6, Yaşlılarda Yaşam Kalitesi Ölçeği toplam puanı 18.16±6.23 ve Yalnızlık ölçeği puanı 5.7±1.9 olarak bulunmuştur. Yapılan analizler sonucunda kırsalda yaşayan yaşlıların ilaca uyumları ve yalnızlık düzeyleri yaşam kalitelerini etkilemektedir (R2=.084, p=0.001). Sonuç: Çalışmada kırsalda yaşayan yaşlı bireylerin yalnızlık düzeylerinin ve yaşam kalitelerinin orta düzeyde olduğu, ilaca uyum düzeylerinin yüksek düzeyde olduğu saptanmıştır. Yaşlı bireylerin yalnızlık düzeyleri ve ilaca uyumları yaşam kalitelerini etkilemektedir. Yalnızlık negatif yönlü etkilerken ilaca uyum pozitif yönde etkilemektedir.