Kur'ân'ı Kerîm'de Kâbe

Kâbe, kelime olarak " ka'b" kökünden gelen özel bir isimdir. Ka'b ise dört köşeli veya küp şeklinde olmak, dört köşe ev, yüksek olmak, tomurcuklanmak anlamlarına gelmektedir. Kâbe'ye bu ismin verilme nedenin dörtgen biçiminde, tümsek, ortada ve yüksek olması gösterilmektedir. Kutsal mekân Kâbe'nin başlangıcı ilk insan olan Hz. Âdem'e hatta öncesinde Meleklerin tavaf etmesine uzanan tarihi sürece dayanmaktadır. Peygamberlerinde inşa faaliyetlerinde bulunduğu anlatılmaktadır. Kâbe'nin çeşitli inşa faaliyetlerinin olduğu, Kur'ân'da ise Hz. İbrâhim ile yeniden inşa edildiği aktarılmaktadır. Kur'ân-ı Kerîm'e göre Kâbe'nin İslam öncesinde insanlar tarafından kutsal sayıldığı ve orada hac, kurban vb. ibadetlerin yapıldığı, ancak zamanla bu ibadetlerde asıl gayesinden kopularak şirke kadar gidildiği aktarılmaktadır. Hatta ekonominin merkezi sayılması ile, mevsimlerin ekonomiye olumsuz tesir etmemesi için Allah'ın aylarının yerini bile değiştirmeye kalktıkları bilgisine yer verilmektedir. Kur'ân'a göre İslam ile beraber Kâbe, özellikle kıble olarak tayin edilmiştir. Milyonlarca müslümanın bir araya geldiği, yapılan ibadetlerin ana merkezi olarak ölçü alınan Kâbe, İslam'ın en önemli şiârı mübarek bir mekan vasfına sahip olmuştur. Bu özelliği kıyamete kadar da kendisinde hâsıl olacaktır.