Meme kanserli hastalarda thioldisülfit homeostasisinin klinik değeri

Amaç: Meme kanseri, dünyada akciğer kanserinden sonra en sık teşhis edilen ikinci malignitedir ve her yıl iki milyondan fazla vaka görülmektedir(1). Meme kanseri patogenezinde birçok mekanizma sorumludur. Bunlardan biri de oksidatif strestir. Oksidatif stres sonucunda oluşan serbest oksijen radikalleri (ROS) lipit, protein ve DNA gibi hücre komponentlerini etkileyerek kanser oluşumunda rol alırlar(2). Thioller, organizmada önemli antioksidan ajanlardır ve ROS'a karşı önemli bir savunma rolü vardır. Prospektif olarak yaptığımız bu çalışmamızda thioldisülfit homeostasisinin meme kanserindeki klinik değerini ve diğer klinik parametrelerle ilişkisini göstermeyi amaçladık. Yöntem: Prospektif olarak dizayn edilmiş bu çalışmaya 15.04.2021-30.09.2021 tarihleri arasında Dicle Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Onkoloji polikliniğine başvurmuş yeni tanı meme kanseri tanılı 40 kadın hasta ile herhangi bir komorbiditesi olmayan 33 sağlıklı kadın birey dahil edildi. Tanı aşamasında ve tedavi öncesinde hastalara ait klinik bilgiler, demografik özellikler (yaş, boy, kilo, alışkanlıklar, komorbidite, performans durumu, aile öyküsü, tümörün evresi) ve rutin tetkikleri (hemogram, ALT, AST, bilüribin, laktat dehidrogenaz) hastane kayıt sistemi kullanılarak elde edilmiştir. Serum native thiol, disülfit, total thiol, İMA seviyeleri ve disülfit/native thiol, disülfit/total thiol ve native thiol/total thiol oranları yeni bir kolorimetrik yöntem kullanılarak analiz edildi. Ayrıca hasta grubunun fatmass oranlarını ölçmek amacıyla tanita ölçümü yapılmış olup sağlıklı bireylerden thioldisülfit dışında tetkik bakılmamıştır. Bulgular: Serum native thiol düzeyi meme kanseri hastalarında (421,94 ± 96,87), sağlıklı kontrollere (461,30 ± 74,87) göre düşüktü fakat istatistiksel olarak anlamlı değildi(p=0,060). Serum total thiol düzeyi meme kanseri hastalarında(462,45 ± 100,2) sağlıklı kontrollere (507,28 ± 75,72) göre istatistiksel olarak anlamlı derecede düşüktü(p=0,038). Serum disülfit düzeyi meme kanseri hastalarında (20,25 ± 5,94) sağlıklı kontrollere göre (22,99 ± 3,56) istatistiksel olarak anlamlı derecede düşüktü(p=0,018). İMA düzeyi meme kanseri hastalarında (0,81 ± 0,73) sağlıklı kontrollere göre (0,73 ± 0,39) istatistiksel olarak anlamlı derecede yüksekti (p=0,016). Meme kanseri tanılı hastalarımızda native thiol, total thiol düzeyleri; fatmass yüzdesi ve VKİ ile orta düzeyde, yaş ile zayıf düzeyde korelasyon gösterdi (p<0,05). Ayrıca thioldisülfit düzeylerinin hastaların klinik özellikleri ile ilişkisini değerlendiren univariant ve multivariant analizde native thiol ve total thiol düzeylerinin vücut kitle indeksi ve menopozal durum ile istatistiksel olarak anlamlı şekilde ilişkili olduğu (p<0,05), postmenopozal hastalarda ve VKİ yüksek olanlarda native thiol ve total thiol düzeylerinin düşük olduğu gösterilmiştir. Thioldisülfit düzeyleri açısından meme kanseri subtipleri ve klinik evreleri arasında anlamlı bir farklılık saptanmamıştır (p>0,05). Sonuç: Çalışmamızda total thiol düzeyleri meme kanserli hastalarda anlamlı derecede düşük saptanmıştır. Ayrıca thioldisülfit düzeylerinin menopoz durumu ve VKİ gibi klinik özelliklerle ilişkili olduğu gösterilmiştir. Thioldisülfit homeostazisinin meme kanserinin patofizyolojisinde rol aldığı düşünülebilir.