Paya dayalı kitle fonlamasına ilişkin muhasebe ve vergi uygulamaları: Türkiye örneği

2008 küresel finans krizi sonrasında bankacılık sistemine duyulan güvenin sarsılması ve geleneksel yöntemler ile finansman sağlamanın zorlaşması nedeniyle finansman ihtiyaçlarının karşılanmasına yönelik yenilikçi fikirlere ihtiyaç duyulmuştur. Kitle fonlaması finansman modeli bankaların standartlaşmış hizmet anlayışının tersine bireysel ihtiyaçlara çok daha iyi uyarlanabilir bir fonlama aracı olarak hayatımıza girmiştir. Kitle fonlaması, kâr amaçlı, sanatsal ve kültürel girişimlerin kurucularının, standart finansal aracılar olmadan interneti kullanan çok sayıda kişiden küçük katkılar alarak çabalarını finanse etmelerine olanak tanır. Kitle fonlaması araçları fon toplama şekline göre dört başlıktan oluşmaktadır. Bağış bazlı fonlama metodunda kar amacı yoktur ve fon verenler yalnızca projeyi desteklemek amacıyla hareket ederler. Ödül temelli finansman modelinde, projeye sağlanan destek karşılığında bir ürün veya hediye beklentisi oluşur. Borca dayalı kitle fonlaması, yatırımcıların faiz getirisi elde ettiği bir yöntemdir. Paya dayalı kitle fonlaması ise ihtiyaç duyulan fon tutarının yatırımcılara hisse senedi satılarak temin edildiği bir finansman modelidir. Kitlesel fonlama modelinin günümüzde daha yoğun bir şekilde kullanılmaya başlamasıyla birlikte, bu modele ilişkin düzenlemelerin anlaşılır olması büyük bir önem kazanmıştır. Bu tezin amacı, paya dayalı kitle fonlaması modelindeki muhasebe uygulamalarını incelemek ve bu modelin ülkemizde yaygınlaştırılmasına ilişkin vergi teşvikleri gibi konularda öneriler sunmaktır.