Serebral palsili çocuklarda izokinetik egzersizin etkileri

Serebral palsi; gelişmekte olan fetal veya infant beyninde oluşan progresif olmayan hasara bağlı olarak gelişen, aktivite limitasyonuna neden olan, hareket ve postür gelişiminin bir grup kalıcı bozukluğudur. Birinci motor nöron lezyonları sonucu gelişir ve çocukluk çağının en sık görülen gelişimsel hareket ve motor sistemini ilgilendiren hastalığıdır.SP rehabilitasyonunda amaç: Anormal postür ve paternlerin düzeltilmesi, oluşabilecek deformitelerin önlenmesi, mevcut becerilerin geliştirilmesi, yeni becerilerin öğretilmesi, üst ekstremitelerin fonksiyonel kullanımının sağlaması, yürüme eğitimi, anlaşılabilir konuşmanın öğretilebilmesidir. Biz bu çalışmada izokinetik kas eğitiminin yürüme, denge, kas gücü ve spastisiteye olan etkilerinin klasik güçlendirme tedavisinden daha etkili olup olmadığını saptamayı amaçladık.Çalışmaya SP tanısı almış 6-14 yaş arasında olan hastalar alındı. Çalışma grubuna izokinetik egzersiz verildi. Kontrol grubuna ise, izometrik egzersiz ve izotonik ( uygun ağırlıkla dirençli egzersiz, bisiklet, manuel dirençli egzersiz sistemi) egzersizler verildi. Hastalar 4 hafta süreyle haftada 5 gün egzersiz programına alındı. Hastaların yaş, boy, cinsiyet, vücut kitle indeksi ölçümleri kaydedildi. Hastaların fonksiyonel değerlendirmeleri kaba motor fonksiyon ölçeği (altmış altı), altı dakika yürüme testi, zamanlı kalk yürü testi ile yapıldı. Hastaların izometrik kas gücü, diz eklem hareket açıklığı, spastisite (Modifiye Ashworth Skalası), deformite, kontraktür ve bağ laksitesi değerlendirildi.Çalışmaya alınan gruplar arasında yaş, vücut ağırlığı, boy ve vücut kitle indeksleri açısından anlamlı fark izlenmedi. Hem kontrol hem de çalışma grubunda 6 dakika yürüme ve zamanlı kalk yürü testlerinde tedavi öncesi ve sonrası değerlerinde anlamlı artış oldu, ancak değişim miktarı gruplar arasında benzerdi. Kontrol grubunda kaba motor yürüme ve merdiven çıkma düzeylerinde artış olmakla birlikte anlamlı değildi.Çalışma grubunda ise hem yürüme hem de merdiven çıkma puanlarında anlamlı artış görüldü (p<0,01). Çalışma grubu ve kontrol grubu içerisinde tedavi öncesi ve sonrası spastisite derecelerinin dağılımı yönünden istatistiksel olarak anlamlı değişim görülmedi.Kontrol grubunda peak tork sağ ekstansiyon 60 derece/saniye, sol ekstansiyon 60 derece/saniye ve sol ekstansiyon 180 derece/saniye düzeylerinde anlamlı artış görüldü (p<0,025). Çalışma grubunda ise sadece sağ fleksiyon 60 derece/saniye ve sağ ekstansiyon 180 derece/saniye ölçümlerinde anlamlı artış görüldü (p<0,025).Gruplar arasında tedavi öncesine göre tedavi sonrası peak tork açısal değerlerindeki değişimler istatistiksel olarak benzer bulundu. Hem kontrol hem de çalışma grubu içerisinde girişe göre çıkış sağ ve sol diz ratio açılarında istatistiksel olarak anlamlı değişim görülmedi . Ayrıca, gruplar arasında tedavi öncesine göre tedavi sonrası diz ratio açısal değerlerindeki değişimler istatistiksel olarak benzer bulundu.Sonuç olarak bizim çalışmamızda parametreler açısından tedavi öncesi ve sonrası değerler arasında fark olmakla birlikte, gruplar arasında merdiven çıkma ve yürüme haricinde anlamlı fark görülmemiştir. Literatürde farklı sonuçlar saptanmış olmakla birlikte, bizim sonuçlarımıza göre SP'de izokinetik egzersiz programı imkan var ise önerilebilir. İzokinetik egzersiz sisteminin olmadığı koşullarda ise, benzer etkinlikleri gözlendiğinden klasik dirençli egzersiz programları tercih edilebilir.