Tip 2 diyabetli bireylerde tedaviye uyum ve hipoglisemi korkusu

Amaç: Bu araştırma, tip 2 diyabetli bireylerde tedaviye uyum ve hipoglisemi korkusunun belirlenmesi amacıyla tanımlayıcı olarak yapılmıştır. Yöntem: Araştırma Ocak-Haziran 2019 tarihleri arasında Akdeniz Üniversitesi Hastanesi Endokrinoloji ve Metabolizma Hastalıkları Polikliniği'ne başvuran 376 tip 2 diyabetli birey ile gerçekleştirilmiştir. Verilerin toplanmasında, Kişisel Bilgi Formu, Tip 2 Diyabetes Mellitus Tedavisine Hasta Uyum Ölçeği ve Hipoglisemi Korku Ölçeği uygulanmış, verilerin istatistiksel analizinde SAS 9.4 paket programı kullanılmıştır. Veriler tanımlayıcı istatistikler, t-testi, ki-kare, Shapiro-Wilk ve varyasyon analizi kullanılarak değerlendirilmiştir. Bulgular: Araştırmaya katılan bireylerin %58.2'sinin kadın, yaş ortalamalarının 62.19±9.60, %57.7'sinin ilköğretim mezunu olduğu, %50.3'ünün oral antidiyabetik, %34.5'inin oral antidiyabetik ile birlikte insülin kullandığı belirlenmiştir. Bireylerin tedaviye uyumlarının orta düzeyde (%60.9) ve hipoglisemi korkularının düşük düzeyde (x̄=1.20) olduğu saptanmıştır. Tedaviye uyum ve hipoglisemi korkusu ile eğitim, ekonomik durum, birlikte yaşanan kişiler, evde kan şeker ölçümü yapma, fiziksel aktivite yapma, diyabete bağlı sorun yaşama, diyabet ile ilgili eğitim alma, hipoglisemi konusunda eğitim alma durumu arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark olduğu bulunmuştur (p<0.05). Tip 2 diyabetli bireylerin hipoglisemi korkularının artması ile tedaviye uyumlarının azaldığı saptanmıştır (p<0.05). Sonuç: Araştırmaya katılan bireylerin tedaviye uyumlarının orta düzeyde ve hipoglisemi korkularının düşük düzeyde olduğu; hipoglisemi korkusu arttıkça tedaviye uyumun azaldığı saptanmıştır. Tip 2 diyabetli bireylerin tedaviye uyumlarının artırılmasına ve hipoglisemi korkularının azaltılmasına yönelik uygun hemşirelik girişimlerinin planlanması önerilmektedir.