Türkiye'deki engelli mültecilerin toplumsal uyum düzeylerinin değerlendirilmesi ve sosyal politika önerileri

Mültecilerin menşe ülkelerinden göç ettikten sonra gittikleri ülkede karşılaştıkları en büyük sorunun toplumsal uyum olduğu bilinmektedir. Her ülke, mülteciler ile kendi vatandaşlarının bir arada yaşaması ve toplumsal bir bütünlüğün sağlanabilmesi amacıyla farklı politikalar uygulamaktadırlar. Bu politikalar doğrultusunda gelişen toplumsal uyum süreci kuşaklar arası devam etmekte ve entegrasyondan asimilasyona varacak şekilde farklı sonuçlar ortaya çıkarmaktadır. Dünyada en fazla mülteci nüfusuna sahip ülke olan Türkiye'de mültecilerin toplumsal uyumuna dair birçok farklı çalışmalar yürütülmektedir. Heterojen bir yapıya sahip mülteciler içerisindeki farklı gruplar toplumsal uyum sürecini farklı şekillerde deneyimlemektedirler. Bu gruplardan biri olan engelli mülteciler engelli ve mülteci olmanın yarattığı dezavantajlar nedeniyle diğer mülteci gruplara göre toplumsal uyum sürecinde daha fazla dezavantajlı durum ile karşılaşabilmektedirler. Daha fazla desteğe ihtiyaç duyan engelli mültecilere yönelik çalışmaların yeterli düzeyde yapılmadığı görülmektedir. Başarılı bir toplumsal uyum süreci yaşamadıkları düşünülerek bu tez çalışmasında engelli mültecilerin toplumsal uyum düzeylerinin anlaşılması amaçlanmıştır. Nitel araştırma yöntemi kullanılarak Ankara'da yaşayan farklı uyruklardan engelli mülteciler ile bire bir görüşmeler yapılarak elde edilen bulgular yaş ve cinsiyet farklılıkları, geçmiş yaşantıları, aile yapıları, sosyo-ekonomik düzeyleri, toplumsal cinsiyet normları, engellilik alanındaki mevcut politikaların işlevselliği üzerinden tartışılmıştır. Engelli mültecilerin karşılaştıkları dezavantajlar doğrultusunda toplumsal uyum düzeylerinin ne şekilde etkilediği anlaşılmaya çalışılmış, elde edilen bulgular bağlamında sosyal politika önerilerinde bulunulmuştur.