Yeni-Ricardocu sermaye ve bölüşüm kuramının genel bir değerlendirmesi

İktisadi sorunların daha iyi anlaşılması ve daha etkili çözümlerin geliştirilebilmesi için iktisat tarihinin ve iktisadi düşüncenin geçirdiği dönüşümün doğru bir biçimde anlaşılması önemli bir ön koşuldur. Bu çalışmanın amacı, Neo-klasik sermaye ve bölüşüm teorisi ile Yeni-Ricardocuların bu teoriye yönelttikleri eleştirileri açıklamak; bu eleştirilerin geçerliliği, etkileri ve eleştirmenlerin Neo-klasik teoriye alternatif bir yöntem geliştirme noktasında ne kadar başarılı olduklarını saptamaktır. Bu bağlamda, Quesnay'in görüşlerinden başlayarak Smith, Malthus ve Say'in değer, sermaye, üretim ve bölüşüm konusundaki Klasik yaklaşımları ve 19. yüzyıl'ın hâkim görüşleri olan Ricardo ve Marx'ın öne sürdükleri tezler açıklanmıştır. Ayrıca Neo-klasik teorinin ortaya çıkışı, rasyonellik ve Marjinalizm kavramları ile bu kavramların iktisat teorisinde neden olduğu değişim açıklanmış; Piero Sraffa'nın, bu teoriye yönelik eleştirileri ile temelleri atılan Yeni-Ricardocu sermaye ve bölüşüm kuramı incelenmiş ve son olarak "Cambridge Sermaye Tartışmaları"na değinilmiştir. Gerek Sraffa'nın iktisat metodolojisinde Klasik yönteme geri dönüşü öneren eleştirileri, gerek Cambridge tartışmalarına katılan diğer eleştirel iktisatçıların katkıları, her ne kadar Neo-klasik teoriye alternatif olabilecek nitelikte kapsamlı bir iktisat teorisi oluşturulması için yeterli olamasa da; eski Klasik düşünürlere önyargıyla bakmayan, geniş kapsamlı bir literatür oluşmasını sağlamıştır. Ortaya çıkan yeni yaklaşımlar bir bütünün parçaları gibi günün birinde bir araya getirildiğinde; tıpkı Neo-klasik teorinin gelişim sürecinde yaşandığı gibi, bütüncül bir iktisat teorisi oluşturma şansına her zaman sahip olacaktır.