Periodontology

Periodontitisli bireylerin cerrahi periodontal tedavisinde ilave hyaluronik asit bazlı jelin dişeti oluğu sıvısında anti-enflamatuar ve anti-oksidan seviyeleri üzerine etkisinin değerlendirilmesi

Amaç: Hyaluronik asitin (HA), yara iyileşmesi ve periodontal rejenerasyonu desteklemesi nedeniyle son dönemde periodontal tedavilerde lokal kemoterapötik ajan olarak kullanılabileceği belirtilmiştir. Bu çalışmanın amacı, periodontitisli bireylerde cerrahi periodontal tedaviye ek lokal kemoterapötik ajan olarak HA bazlı jelin kullanımının diş eti oluğu sıvısında (DOS) belirlenecek IL-6, IL-8, IL-10, IL-17A, TAS ve TOS seviyeleri ve klinik parametreler üzerine etkisini değerlendirmektir. Gereç ve Yöntem: Bu split-mouth çalışmaya, Evre III Derece B veya C periodontitis teşhisi konulan yaş ortalaması 43,44± 8,12 yıl olan 18 hasta (9 erkek, 9 kadın) dahil edildi. 18 hastanın sağ ve sol quadrantları rastgele iki ayrı gruba ayrıldı. Bu gruplardan 1. grup kontrol grubunu (cerrahi periodontal tedavi (CPT)) (n=18), 2. grup test grubunu (CPT+HA) (n=18) oluşturdu. Tüm bireylerin başlangıç (T0) plak indeksi (Pİ), gingival indeksi (Gİ), sondalamada kanama indeksi (SKİ), sondalama cep derinliği (SCD), klinik ataçman seviyesi (KAS) ölçümleri kaydedildi ve DOS örneği elde edildi. Başlangıç periodontal tedavileri tamamlandıktan sonra hastalar cerrahi periodontal tedaviye alındı. Operasyon sırasında defekt alanlarına test grubuna CPT'ye ilave %0.8'lik HA jel, kontrol grubuna ise CPT'ye ilave serum fizyolojik uygulandı. Klinik parametre ölçümleri ve DOS alımı cerrahi periodontal tedaviden önce (TS-1), 1 ay (TS-2) ve 6 ay (TS-3) sonra tekrarlandı. Bulgular: Grup içi karşılaştırmalar değerlendirildiğinde, her iki grupta tedavi başlangıcı ile kıyaslandığında tedavi sonrasında (TS-1,2,3) tüm klinik parametreler açısından istatistiksel olarak anlamlı azalma olduğu bulundu (p<0,05). T0 dönemi ile kıyaslandığında tedavi sonrasında (TS-1,2,3) istatistiksel anlamlı düzeyde daha düşük DOS IL-6, IL-8, IL-17A ve TOS seviyeleri, daha yüksek düzeyde DOS IL-10 ve TAS seviyeleri olduğu bulundu (p<0,05). Gruplar arası karşılaştırmalarda ise, TS-2 döneminde kontrol grubuyla karşılaştırıldığında test grubunda istatistiksel anlamlı düzeyde daha düşük KAS değeri belirlendi (p<0,05). TS-2 ve TS-3 dönemlerinde kontrol grubuna göre test grubunda istatistiksel anlamlı düzeyde daha yüksek DOS IL-10 seviyeleri, TS-3 döneminde ise anlamlı daha düşük DOS IL-17A seviyeleri olduğu belirlenirken (p<0,05), zaman dilimlerinde DOS IL-6, IL-8, TAS ve TOS seviyelerinde gruplar arası anlamlı farklılık belirlenmedi (p>0,05). Sonuçlar: Bu çalışma ile ilk kez periodontitisli bireylerde cerrahi periodontal tedaviye ilave HA kullanımının KAS artışı ve DOS IL-10 ve IL-17A seviyelerinde olumlu iyileşme sağladığı gösterilmiştir. Verilerin sınırlamaları dahilinde, çalışmamız HA'nın cerrahi periodontal tedavide lokal kemoterapötik ajan olarak kullanılmasının periodontal yara iyileşmesini etkili bir şekilde destekleyebileceği ve DOS sitokin seviyelerinde olumlu sonuçlar sağlayabileceğini ileri sürmektedir. Anahtar Kelimeler: Hyaluronik asit, Cerrahi periodontal tedavi, Dişeti oluğu sıvısı, Sitokinler, Oksidatif stres.

Aslı Şener

Farklı implant cerrahi prosedürlerinde iki farklı frezleme sisteminin karşılaştırılması: Retrospektif çalışma

Giriş ve Amaç: Dental implantlar günümüzde dişsizlik tedavisinde kullanılan en popüler yöntemdir. İmplantların başarılı olabilmesi için implantın kemik dokusuyla tam ve sağlıklı bir bütünleşme sağlaması zorunludur. İmplantın stabilite değerleri bu bütünleşmenin sağlanması için büyük önem taşımaktadır. Osseodensifikasyon yöntemi günümüzde stabilite artışı için kullanılan yöntemler arasında yer almaktadır. Çalışmanın amacı bu yöntemi geleneksel yöntemlerle karşılaştırarak etkinliğini anlamaktır. Gereç ve Yöntem: Bu çalışma, retrospektif bir çalışma olarak tasarlanmıştır ve 30.07.2021- 01.01.2023 tarihlerinde Ordu Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi Periodontoloji Anabilim Dalı'nda gerçekleştirilen dental implant uygulamalarını değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Çalışmamıza gerekli şartları sağlayan 80 hastada uygulanan 449 implant dahil edilmiştir. Çalışmamıza dahil edilen implantlar cerahi prosedürlere göre ayrılmış olup 47 implant kapalı sinüs yükseltme ile uygulanan gruba, 402 implant immediat yerleştirme ile uygulanan gruba dahil edilmiştir. Çalışmada kullanılan veriler (tork, ISQ, kemik yoğunluğu ve kemik kazanımı) hasta kayıtlarından ve radyolojik görüntülerinden elde edilmiştir. Bu değerler osseodensifikasyon ve konsiyonel frez sistemlerine göre ikiye ayrılmıştır. İmmediat implant uygulamalarında ve Kapalı sinüs yükseltme uygulamalarında tork değerleri operasyon sırasında, ISQ değerleri operasyon sırasında ve implant iyileşme başlığının takıldığı zamanda (3-4. Ay) ölçülmüştür. Kapalı sinüs yükseltme operasyon öncesi ve sonrası (3-4. Ay) radyolojik görüntüleri kemik kazancı ve yoğunluğu ölçümünde kullanılmıştır. Bulgular: Yapılan değerlendirmeler doğrultusunda Osseodensifikasyon (OD) ve Konvansiyonel frez sistemleri arasında tork değeri açısından anlamlı bir fark iki cerrahi yöntemde de bulunamamıştır. ISQ değerleri karşılaştırıldığında Kapalı sinüs yükseltme uygulamasında OD grubu daha yüksek değerler göstermiştir. İmmediat implantasyon uygulamasında ise maxilla anterior, maxilla posterior, mandibula posterior bölgelerinde OD grubu daha yüksek ISQ değerleri göstermiş fakat mandibula anterior bölgesinde anlamlı bir fark gözlemlenmemiştir. Kapalı sinüs yükseltme uygulamalarında kemik kazanımı açısından değerlendirildiğinde iki frez sistemi arasında bir fark gözlemlenmemiştir ancak implant çevresi kemik yoğunluğu değerlendirildiğinde Osseodensifikasyon grubu daha yüksek değerlere sahiptir. Sonuç: OD yönteminin düşük yoğunluklu kemiklerde stabilite arttırımı için iyi bir seçenek olduğu görülmüştür. Kapalı sinüs yükseltme uygulamalarında kemik seviyesinin yükseltilmesi açısından geleneksel yöntemler kadar başarılı ve stabilite açısından daha başarılı sonuçlar elde edilmiştir. İmmediat implantasyon gibi yeterli primer stabilitenin sağlanması zor bir uygulamada OD yönteminin implant stabilitesine olumlu katkıda bulunduğu gözlemlenmiştir. Anahtar Kelimeler: Dental İmplant, Osseodensifikasyon, Primer Stabilite, Kemik Kazancı

Barış Ufuk Dalkılıç

Konvansiyonel ve osseodensifikasyon yöntemiyle yapılan alveoler kret split operasyonlarının karşılaştırılması: Retrospektif çalışma

Amaç: Günümüzde diş eksikliğini rehabilite etmede kullanılan en yaygın yöntem dental implantlardır. İmplantın kemik dokusuyla tam ve sağlıklı bir bütünleşme sağlaması implant başarısı için zorunludur. İmplantasyon sırasındaki primer stabilite değerleri bu bütünleşmenin sağlanması için oldukça önemlidir. Osseodensifikasyon yöntemi günümüzde stabilite artışı için kullanılan en güncel yöntemlerden biridir. Çalışmanın amacı bu yöntemi konvansiyonel yöntemlerle karşılaştırarak etkinliğini incelemektir. Gereç ve Yöntem: Bu çalışma, retrospektif bir çalışma olarak tasarlanmıştır ve 30.07.2021-01.01.2023 tarihlerinde Ordu Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi Periodontoloji Anabilim Dalı'nda gerçekleştirilen alveoler kret split operasyonları sonrasında yerleştirilen dental implant operasyonlarını değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Çalışmamıza gerekli şartları sağlayan 65 hastada uygulanan 268 implant dahil edilmiştir. Çalışmamıza dahil edilen implantlar çenelerde uygulanan kadrana göre 4 gruba ayrılmıştır. Çalışmada kullanılan veriler (tork, ISQ ve kemik kazanımı) hasta kayıtlarından ve radyolojik görüntülerinden elde edilmiştir. Bu değerler osseodensifikasyon ve konvansiyonel yöntemle yapılan genişletme yöntemlerine göre ikiye ayrılmıştır. Yerleştirme torku değerleri operasyon sırasında, ISQ değerleri operasyon sırasında ve diş eti şekillendiricilerin takıldığı zamanda (3-4. ay) ölçülmüştür. Operasyon öncesi ve sonrası (4. ay) konik ışınlı bilgisayarlı tomografi görüntüleri kemik kazanımı ölçümünde kullanılmıştır. Bulgular: Yapılan değerlendirmeler doğrultusunda osseodensifikasyon ve konvansiyonel yöntemle yapılan alveoler kret split operasyonları arasında tork değeri açısından anlamlı bir fark bulunmamıştır. ISQ değerleri karşılaştırıldığında maxilla anterior, maxilla posterior, mandibula posterior bölgelerinde osseodensifikasyon grubu daha yüksek ISQ değerleri göstermiş fakat mandibula anterior bölgesinde anlamlı bir fark gözlemlenmemiştir. Kemik kazanımı açısından değerlendirildiğinde ise iki grup arasında anlamlı bir fark gözlemlenmemiştir. Sonuç: Osseodensifikasyon yönteminin düşük yoğunluklu kemiklerde primer stabiliteyi artırmak için iyi bir seçenek olduğu görülmüştür. Alveoler kret split uygulamalarında horizontal kemik genişliğinin artırılmasında geleneksel yöntemler kadar başarılı olduğu ve güvenle kullanılabileceği sonucuna varılabilir. İmplant stabilitesi açısından konvansiyonel gruba göre daha başarılı sonuçlar elde edildiği görülmüştür. Alveoler kret split operasyonları gibi yeterli primer stabilitenin sağlanması zor durumlarda osseodensifikasyon yönteminin implant stabilitesine olumlu katkıda bulunduğu gözlemlenmiştir. Anahtar Kelimeler: Dental İmplant, Osseodensifikasyon, Primer Stabilite, Kemik Kazanımı

Yunus Emre Güner

Alveolar kemik kaybıDental implantasyonDental implantlar+6

Radyografik kemik kaybı bulgularına sahip dental implant alanlarının radyolojik açıdan incelenmesi ve periimplantitis hastalarında tedaviye ilişkin klinik yaklaşım farklılıklarının değerlendirilmesi

Peri- implant kemik kaybı tedavisinin gerçekleştirilebilmesi için risk faktörlerinin doğru tanımlanması ile peri-implant hastalıkların etiyolojisinde rol oynayan birçok faktörün hassas biçimde belirlenmesi, elimine veya modifiye edilebilmesi özel önem taşımaktadır. Peri-implant dokuların durumunu değerlendirirken, radyografik parametrelerin de risk faktörlerini belirleme açısından yararlı olacağı düşünülmüş, peri-implant hastalıkların etiyolojisi ve tedavi seçeneklerine ilişkin standart bir protokol olmadığı gözlenmiş ve klinik uygulamalar arasındaki farklılıkların incelenmesi amaçlanmıştır. Bu amaçlarla, Hacettepe Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi'nde 01.01.2012–26.09.2019 tarihleri arasında implant tedavisi görmüş tüm hastaların arşivdeki radyografları retrospektif olarak incelenmiş ve fonksiyonda olan herhangi bir restorasyona sahip implant içeren radyografları çalışmaya dahil edilmiştir. Radyograftaki her bir implant için hastaların yaş, cinsiyet gibi demografik verileri ile, implant ve restorasyonlara ait parametreler incelenmiştir. Çalışmamızın multidisipliner kısmında; en az bir implant bölgesini ilgilendiren şikayeti olan hastalarda aynı implantlar 4 farklı disiplindeki diş hekimleri tarafından muayene edilmiş, tanı, etyolojik faktör, önerilen tedavi planlaması, bu tedavi sonrası öngörülen prognoz tayini, risk durumunun belirlenmesi ve önerilen idame aralıklarına ilişkin disiplinler arası olası yaklaşım farkı incelenmiştir. Çalışmamıza dahil edilen 2125 implantın %50.68'i maksillada yer alırken; %49.32'si mandibulada bulunmaktadır. Yaş (p=0.784) ve cinsiyetin (p=0.450), RKK üzerinde anlamlı etkiye sahip olmadığı ancak hem implantın tipi hem de implant üstü protezin tipinin RKK için etkili bir faktör olduğu görülmüştür (p<0.05). İmplantların mezial komşu bölgesi (p=0.027) ve karşıt arkındaki dentisyon durumu (p=0.024) RKK üzerinde etkiliyken; distal komşu bölgede (p=0.132) bu faktör etkili değildir. Hem mezial (p=0.001) hem distal (p=0.001) hem de karşıt arktaki (p=0.004) dişte radyografik olarak gözlenebilen alveol kemiği kaybı varlığı RKK üzerinde anlamlı etkiye sahiptir. Fraktal analiz bulguları için hem apikal hem servikal bölgede ölçümün yapıldığı zaman grup içi (p=0.312) ve gruplar arasında (p=0.736) etkili değilken; değerlerin elde edildiği grup (p=0.865) da etkili değildir.Multidisipliner yaklaşımda tanı ve prognoz tayini açısından hekimler arası görüş benzerlikleri olduğu; etiyoloji, tedavi planlaması, risk profili ve idame aralıklarının belirlenmesinde ise hekimlerin kendi bölümlerine ait mesleki tecrübeleri doğrultusunda farklı görüşler belirtebileceği görülmüştür. Sonuç olarak hekimlerin, çalışmamızda peri-implant kemik kaybı üzerinde etkili olduğu belirlenen risk faktörlerini radyografik değerlendirmede göz önünde bulundurmaları ve implant tedavisi başarısının klinik değerlendirmesinde multidisipliner bakış açısını kullanmaları gerekmektedir.

Ege Nadir Aytac

2020

Gingival oluk sıvıLazer diyoduLazer tedavisi+5

Cerrahi olmayan periodontal tedavi ile birlikte diode laser uygulamasının etkinliğinin klinik ve biyokimyasal olarak değerlendirilmesi

Periodontitis lokal ve sistemik etkenlere bağlı olarak gelişen, kompleks etiyolojiye sahip, periodontal dokularda yıkıma yol açan enfeksiyöz bir hastalıktır. Konak kaynaklı enzimler, sitokinler ve proinflamatuar belirteçler bu yıkımda rol oynayan ana elemanlardandır. Tedavisinde cerrahi olmayan veya cerrahi yöntemler ile birlikte laser uygulaması gibi yeni teknikler kullanılır. Bu çalışmanın amacı; periodontitis tedavisinde cerrahi olmayan tedaviye ek diode laser uygulamasının etkinliğini klinik ve biyokimyasal olarak değerlendirmek ve incelenen biyokimyasal parametrelerin biyobelirteç olarak kullanılabilme potansiyellerini değerlendirmektir. Bireyler "Cerrahi Olmayan Periodontal Tedaviye Ek Olarak Diode Laser Uygulanan Bireyler" (Laser grubu, n=15) ve "Cerrahi Olmayan Periodontal Tedavi (SRP) Uygulanan Bireyler" (Kontrol grubu, n=15) olarak iki gruba ayrıldılar. Kontrol grubunda bireylere yalnızca cerrahi olmayan periodontal tedavi uygulanırken; laser grubunda bu tedaviye ek olarak diode laser uygulaması yapıldı. Tüm bireyler tedaviden sonra 1. ay ve 3. ayda muayene edildi. Klinik parametreler (cep derinliği, klinik ataçman kaybı, sondlamada kanama, gingival indeks, plak indeksi) ve dişeti oluğu sıvısı (DOS) örneklemesi her kontrolde elde edildi. DOS örneklerindeki IL-1β, IL-10, IL-17, OPG, RANKL, TWEAK, Sklerostin düzeyleri ELISA yöntemi ile ölçüldü. Klinik parametreler iki grupta da zaman içinde sağlık yönünde anlamlı değişim gösterirken, laser grubunda 1. ayda sondlamada kanama değerleri ve DOS hacmi; 3. ayda DOS hacmi ve klinik ataçman kaybı değerleri kontrol grubuna göre anlamlı düzeyde azaldı. DOS örneklerindeki IL-17, TWEAK, Sklerostin düzeyleri zaman içinde iki grupta da anlamlı değişim gösterirken; laser grubunda kontrol grubuna göre 3. ayda IL-17 düzeyi anlamlı miktarda düşük çıktı. Tedavi gruplarında zaman içerisinde klinik ve biyokimyasal değişimler iki yöntemin de periodontitis tedavisinde başarılı olduğunu gösterdi. Diode laser uygulamasının periodontal iyileşmeye etkisinin sınırlı düzeyde olduğu kaydedildi. DOS içeriğindeki miktarları anlamlı düzeyde değişen IL-17, TWEAK, Sklerostin ile klinik parametrelerle korelasyon gösteren IL-1β ve RANKL'ın periodontitis teşhisinde biyobelirteç olarak kullanılması hedefine katkı sağlaması açısından değerlidir.

Ali Tuğrul Gür

2020

Master'sOpen AccessTR

Düşük yoğunluklu lazer uygulamasının tavşan kraniyal defektlerinde kemik rejenerasyonu üzerine etkilerinin incelenmesi

Daha sonra doldurulacaktır.Bu çalışmanın amacı, düşük yoğunlukta (diod) lazerin farklı uygulama protokollerinin tavşanlarda oluşturulan deneysel kraniyal defektlerinin iyileşmesine etkilerinin histolojik, histopatolojik ve mikroBT incelemeleri ile değerlendirilmesidir. Ayrıca, 2. hafta sonunda yapılan histolojik ve immunohistokimyasal incelemeler ile diod lazer uygulamasının biyolojik etki mekanizmalarının belirlenmesi hedeflendi. Çalışmada 2,5-3,5 kg arasında 26 adet Yeni Zelanda Beyaz Tavşan'ı kullanıldı. Bunun için öncelikle, tavşan kafalarında anestezi altında gerçekleştirilen cerrahi işlemle 8 mm çapında defektler hazırlandı. Tavşanlara post operatif (ameliyat günü) dahil olmak üzere gün aşırı olarak 10 gün boyunca toplam beş defa lazer uygulaması yapıldı. Her hayvanda oluşturulan 4 farklı defektin biri kontrol grubu olarak kullanıldı. Deney grubunda kullanılan diğer defektlere ise 4 j/cm2, 6 j/cm2 veya 8 j/cm2 enerjiyle diod lazer uygulaması yapıldı. İkinci hafta sonunda histopatolojik, immunohistokimyasal ve mikroBT analizler için 5 tavşan sakrifiye edildi. Dördüncü ve 8. haftalarda ise 10'ar hayvan olmak üzere 20 tavşan mikro BT, histopatolojik ve immünohistokimyasal analizler için sakrifiye edildi. İncelenen toplam tavşan sayısı 26'dır. Mikro BT görüntüleme inceleme sonuçları; düşük yoğunluklu lazer uygulaması yapılan tüm gruplarda kontrol grubuna kıyasla istatistiksel anlamlı olarak daha fazla yeni kemik oluşumu görüldü (p<0.0001). Lazer grupları arasında etkinliği en yüksek kemik oluşumu 6 jul düşük yoğunluklu lazer uygulaması yapılan grupta saptanırken, bu fark istatistiksel olarak anlamlı bulunmadı. Bu veriyle uyumlu olarak; hematoksilen eozin ve masson trikrom boyamalarında ikinci haftada sakrifiye edilen hayvanlar incelendiğinde kontrol gruplarına kıyasla test gruplarında defekt çeperinde daha çok kemik adaları izlendi ve bu kemik adaları çevresinde aktif osteoblastik aktivite tespit edildi. Sırasıyla 2., 4., 8. hafta grupları arasında konak kemikle yeni kemik formasyonu arasında daha geniş alanlarda füzyon görüldü. İkinci haftada sakrifiye edilen hayvanlar üzerinde yapılan immunohistokimyasal değerlendirmede BMP-2 seviyesinin 4 jul grubunda daha yüksek olduğu saptandı. Ancak bu fark istatistiksel olarak anlamlı bulunmadı. Osteokalsin boyamasında ise 4 jul grubunda daha fazla osteokalsin ekspresyonu istatistiksel olarak anlamlı ölçüde yüksek bulundu (P<0.0833, n=5). Çalışmadan elde ettiğimiz bulgular, düşük yoğunluklu lazer uygulamasının tavşan kraniyal defektlerinde yeni kemik formasyonunu olumlu şekilde etkilediğini göstermektedir. 4 j/cm2 ve 6 j/cm2 dozlarının yüksek etkinlikleri klinik uygulamalarda düşük yoğunluklu lazer uygulamasının, periodontal rejenerasyon, kret arttırma işlemleri ve diş implantı uygulaması gibi erken dönem iyileşmenin önem arz ettiği uygulamalar açısından umut verici olduğu düşünülmektedir.

Birtan Tolga Yılmaz

FibrozGingivaGingival oluk sıvı+5

Kistik fibrozisli hastalarda periodontal durumun klinik, immünolojik ve mikrobiyolojik olarak değerlendirilmesi

Bu çalışmanın amacı; kistik fibrozisli hastaların periodontal durumlarını belirlemek, dişeti oluğu sıvısında (DOS) sitokin ve biyokimyasal moleküllerin düzeylerini ölçmek ve hastaların bakteri plağında P. aeruginosa varlığını değerlendirmektir. KF'li 41 hasta ve 39 sağlıklı hastanın DOS ve plak örnekleri toplanarak, klinik ölçümleri yapıldı. Hastaların DOS hacmi kaydedildi. DOS'ta IL-1ß, IL-17, IL-10, ELA2, KFTR ve ß-defensin-1 miktarları ELİSA ile ölçüldü. Toplanan plak örneklerinin EMB ve MHB besiyerlerinde ekimi ve PCR ile değerlendirilmeleri yapıldı. KF'li hastalarda DOS IL-1ß, ELA2, ß-defensin-1 düzeyi, kontrol grubuna göre istatiksel olarak anlamlı yüksek ölçülürken; DOS IL-10 düzeyi ise kontrol grubuna göre anlamlı derecede düşük bulundu. Kontrol grubundaki hastaların plak örneklerinde P. aeruginosa tespit edilemezken; KF grubunda incelenen 18 hastanın 4'ünün plak örneklerinde P. aeruginosa saptandı. Periodontal durum, immünolojik ve biyokimyasal parametrelerin DOS'ta incelendiği ilk çalışma olan bu araştırmanın sonucunda; KF hastalığının, periodontal durumdan bağımsız olarak, lokal pro-enflamasyona ve düşük anti-enflamatuvar yanıta neden olduğu gösterilmiştir. Bu nedenle, KF hastalığının, sık aralıklarla periodontal açıdan kontrol altına alınması gereken, riskli sistemik hastalıklar grubuna dahil edilerek değerlendirilmesinin önemli olacağı kanaatine varılmıştır. Anahtar Kelimeler: Kistik fibrozis, periodontal durum, dişeti oluğu sıvısı, sitokin, Pseudomonas aeruginosa.

Onurcem Duruel

Hacettepe University · Institute of Health Sciences

Dental implantasyonDental implantlarKonik ışınlı bilgisayarlı tomografi+3

Anterior maksiller bölgede implantasyonu etkileyen parametrelerin retrospektif değerlendirilmesi

Dental implant cerrahisinde değerlendirilmesi gereken temel unsurlardan biri kemiğin özellikleridir. Klinik muayene önemli olsa da; kemiğin formu, şekli, yapısı, anatomik özellikleri gibi immediate implant yerleştirmeyi etkileyebilecek faktörler nedeniyle; radyografik değerlendirme doğru planlama ve uzun dönem başarı için değerlidir. Bu çalışmanın amacı; anterior maksiller bölgede immediate implant uygulamalarını etkileyen parametreleri Konik Işınlı Bilgisayarlı Tomografi (KIBT) ile cerrahi öncesi değerlendirmektir. 150 hastanın üst anterior 4 keser dişinin bukkal kemik kalınlıkları, bukkopalatinal kemik kalınlıkları, apikal kemik yükseklikleri, fenestrasyon ve dehisens varlığı/yokluğu KIBT görüntülerinde ölçülmüş; her hastanın yaşı, cinsiyeti ve sigara kullanımı kaydedilmiştir. BKK'nda en yüksek oran ince kemik fenotipinde görülmüştür. Ayrıca 2 ve 5 mm apikaldeki ölçümlerde lateral dişlerin, 8 mm'de ise santral dişlerin BKK daha kalın bulunmuştur. BPKK ise santral dişlerde ve erkeklerde daha kalın ölçülmüşken, sigara kullanımı ve yaşa bağlı bir fark görülmemiştir. FD oranı kadınlarda daha yüksek bulunmuştur. AKY erkeklerde daha yüksek bulunurken, sigara kullanımı ve yaşa bağlı istatistiksel olarak anlamlı bir fark gözlenmemiştir. Bu sonuçlar ışığında, maksiller anterior dişlerde, çevre yumuşak ve sert dokuların idamesi ve stabilitesi için yeterli ve doğru planlama yapılmadığı takdirde, immediate implantasyonun yararlarını ortadan kaldırabilecek ince bukkal kemik duvarı bulunmuştur. Bu nedenle, ince bukkal kemik duvarı varlığında, estetik bir sonuç elde etmek için implant bölgesinin ogmentasyonu önerilmektedir. Başarılı estetik sonuçlar elde etmek için; titiz bir preoperatif analiz ve uygun tedavi yaklaşımı için KIBT kullanımı gerekmektedir.

Buğra Çakın

Canalis palatinus majorCerrahiDental estetik+5

Kanalis palatinus major, foramen palatinum majus ve çevresindeki yumuşak doku ile ilgili parametrelerin KIBT üzerinde değerlendirilmesi

Giriş: Foramen palatinum majus (FPM)'un lokalizasyonun doğru olarak bilinmesinin, cerrahi klinik girişimlerinde, plastik estetik periodontal cerrahide ve anestezi uygulamaları açısından klinik olarak önemli olduğu belirtilmektedir. Verici alan olarak kabul edilen palatinal bölgeden serbest diş eti greftlerinin elde edilmesi sırasında damar sinir paketine (DSP) zarar verilmemesi önemlidir. Elde edilebilecek yumuşak doku greftinin boyutları, palatinal mukozanın kalınlığına (PMK) ve DSP'nin konumuna bağlıdır. Bu konu ile ilgili olarak Anadolu populasyonu üzerinde yapılmış kapsamlı bir çalışma mevcut değildir. Bu çalışmanın amacı konik ışınlı bilgisayarlı tomografi (KIBT) ile elde edilen görüntülerden PMK'nin ölçülmesi ve DSP'nin konumun belirlenmesiyle SDG elde etmek için ideal bölgenin saptanması ve klinik önem teşkil eden bu anatomik yapının lokalizasyonu ile, şekil ve sayısına ilişkin dağılımını, cinsiyet ve damak tipi bakımından inceleyip, sonuçları literatür bilgisi ile karşılaştırmaktır. Ayrıca, bu çalışmada foramina palatina minora (FPM)'ya ait bulgular ele alınmış, farklı parametreler kullanılarak Anadolu populasyonuna ait morfolojik veriler elde edildi. Araştırma, kapsamında mevcut olarak kayıtlı konik ışınlı tomografi görüntüleri incelendi. Araştırma sürecinde elde edilen veriler SPSS 25 yazılımı ile analiz edildi. Nicel değişkenler ortalama, standart sapma, ortanca, minimum ve maksimum istatistikleri ile nitel değişkenler ise sayı ve yüzde ile özetlendi. Bulgular: Sağ ve sol taraf için elde edilen nicel ölçümler, bağımlı gruplarda t testi ile; cinsiyet ve yaş gruplarının karşılaştırılması ise bağımsız gruplarda t testi ile yapıldı. Kategorik değişkenlerin grup dağılımları ki-kare testi ile değerlendirildi. Çalışmaya alınan bireylerin yaş ortalaması 44,3''tür (19 - 85). Katılımcıların cinsiyet dağılımlarına bakıldığında erkekler yüzde 56,8, kadınlar yüzde 43,2 dir. Foramen palatinum majus'un mine sement sınırından uzaklığı ortalama 14,54±2,69 mm olarak ölçüldü. Sağ ve sol tarafın arasında viii istatistik değerlendirilmede fark bulunmadı. Palatal mukozanın 3 noktada kalınlığının istatistiksel değerlendirmesi sonucu sağ ve sol taraf arasında anlamlı fark bulundu. Sol taraf palatal mukoza 3 noktada da sağ tarafa göre daha kalın olduğu belirlendi. Lesser palatina foramen incelenen tomografilerin %74'ünde tespit edilebildi. Sağ ve sol palatal foramen genellikle 7'nolu dişin distalinde lokalizedir. Ancak hastaların %1'ine yakınında ise 6 numaralı dişin hemen distalinde lokalizedir. Palatal Foramenin dişlere göre lokalizasyon dağılımları cinsiyetler arasında değerlendirildiğinde istatistiksel olarak anlamlı farklılık yoktur (ki-kare=4,598; p=0,596). Bulgular farklı etnik grupları içeren literatür bilgileri ile karşılaştırıldı. Farklı yaş ve cinsiyetlerde PMK ve ilgili yapıların anatomik özellikleri önemli farklar olmadığı görüldü. Ancak, bazı bireylerde klinik olarak önemli anatomik varyasyonlar olabileceği göz önünde bulundurulmalıdır. Anahtar Kelimeler: Kanalis palatinus majör, foramen palatinum majus, plastik estetik periodontal cerrahi, Serbest diş eti grefti, subepitelyal bağ dokusu grefti, konik ışınlı bilgisayarlı tomografi

Elnur Comerdov

Ege University · Institute of Health Sciences

AMAÇ: İmmediyat implant uygulaması ile birlikte uygulanan farklı verici bölgelerden alınan bağ dokusu greftinin implant çevresi sert ve yumuşak dokuların boyutsal değişimine etkisinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. GEREÇ YÖNTEM: Çalışmamıza üst çene 2. premolarlar arası bölgede endodontik ve restoratif nedenlerle çekim endikasyonu konmuş dişe sahip 20 birey dahil edildi. 20 diş eşit sayıda olacak şekilde randomize olarak test ve kontrol gruplarına ayrıldı. Diş atravmatik olarak çekildikten sonra, flep kaldırılmadan implant yuvaları hazırlandı ve implantlar yerleştirildi. İmplant ile vestibül kemik arasında kalan boşluk alloplastik kemik grefti ile dolduruldu. Hastanın çekilen dişinin kuronu ya da kompozit materyal kullanılarak geçici kuron hazırlanıp vidalandı. İmplantların vestibül bölgesinde yarım kalınlıklı flep kaldırılarak kontrol grubunda damaktan alınan bağ dokusu grefti, test grubunda ise tüberden alınan bağ dokusu grefti yerleştirildi. Sert dokularda meydana gelen değişimin değerlendirilmesinde konik ışın hüzmeli bilgisayarlı tomografi (KIBT), yumuşak dokuda meydana gelen değişimlerin değerlendirilmesinde ise 1:1 oranında çekilmiş fotoğraflar ve klinik ölçümlerden yararlanıldı. Fotoğraflar başlangıç ve 6. ayda çekildi. KIBT görüntüleri, 1. hafta ve 6. aylarda alındı. Klinik ölçümler ise başlangıç ve 6. ayda yapıldı. Dişeti kalınlığındaki ölçümler stent kullanılarak dişeti kenarından itibaren apikal yönde 1'er mm aralıklarla 3 noktadan yapıldı. Bukkal kemikteki boyutsal değişimler implant platformundan apikal yönde 0, 2 ve 4. mm'de ölçümler yapılarak hesaplanırken, vertikal kemik seviyesi değişimleri ise implant platformu ile krestal kemik tepe noktası arasındaki dikey mesafe ölçülerek saptandı. Hastaların verici bölgelerindeki ağrı miktarı VAS skalalarıyla değerlendirildi. Grup içi ve gruplar arası değerlendirilmelerin yapılmasında parametrik testler kullanıldı. Veriler α = 0.05 anlamlılık düzeyinde istatistiksel olarak analiz edildi. BULGULAR: 20 adet implantla çalışma tamamlandı. Başlangıç ve 6. ay bukkal kemik kalınlıklarındaki değişim gruplar arasında anlamlı değildir (p>0.05). İmplantın krestal seviyesindeki değişimin başlangıç (2.37mm) ve 6. ay (1.90mm) grup içi kıyaslanmasında kontrol grubunda istatistiksel anlamlı fark bulunmuştur (p<0.05). İmplantın bukkalindeki yumuşak doku kalınlığı her iki grupta da 6. ayda başlangıca göre istatistiksel anlamlı olarak yüksek bulunmuştur (p<0.01). Bu fark gruplar arasında anlamlı değildir (p>0.05). Bukkal ve aproksimal yumuşak doku seviyeleri arasında grup içi ve gruplar arası anlamlı fark bulunmamaktadır (p>0.05). Verici bölgedeki ağrı seviyeleri tüber bölgesinde istatistiksel anlamlı olarak daha az bulunmuştur ve tüber grubunda hissedilen ağrı miktarı daha hızlı azalmıştır. SONUÇ: İmmediyat implantasyon ile birlikte bireyselleştirilmiş geçici kuron ve bağ dokusu uygulaması yapıldığında damak ve tüber bölgesinden alınan bağ dokusu greftlerinin yumuşak ve sert dokular üzerinde benzer etkileri olduğu saptanırken, implantla birlikte uygulanan bağ dokusu tüberden alındığında ilk 6 aylık süreçte implantın krestal seviyesindeki kemik kaybını engellemektedir. Aynı etki damaktan alınan bağ dokusu grefti grubunda görülmemektedir. Ayrıca tüber bölgesinin bağ dokusu verici sahası olarak kullanılması operasyon sonrası hasta konforunu arttırmakta ve hastanın daha az ağrı hissetmesini sağlamaktadır.

Şive Ercan

2017

Alveolar kemik kaybıDental implantasyonDental implantlar+3

Radyografik olarak tespit edilen peri-implant defektler üzerinde sosyodemografik, sistemik ve lokal faktörlerin ilişkisinin değerlendirilmesi

Bu çalışmanın amacı implant etrafında kemik kaybı olan hastalar üzerinde yapılan anket ve ragyografik inceleme sonucunda kemik kaybına neden olan faktörlerin tespit edilmesi ve peri-implantitisin nedenlerinin araştırılmasıdır. Çalışmanın ilk bölümde peri-implantitise dair teorik bir çerçeve çizilmiş ve literatür taraması yapılmış; ikinci bölümde ise anket çalışması yapılarak sonlandırılmıştır. Anket katılımcıları grafilerde peri-implant defekt tespit edilen hastalar olarak seçilmiştir. Bu çalışmanın veri toplama süreci pandemiden dolayı klinik süreçten yoksun kalmış ve sadece film üzerinden bir değerlendirme ve hastalara anket yapılmıştır. Klinik inceleme kısmı gerçekleştirilmediği için katılımcılar için peri-implantitis ifadesi kullanılmamaktadır ancak radyografta perimplant defekte sahip hastalar şeklinde ifade edilmiştir. Bu nedenle ankete kemik kaybı olan hastalar dahil edilmiştir. Çalışmanın sonucunda kemik kaybı üzerinde istatiksel olarak anlamlı olan faktörlerin yalnızca komplikasyon varlığı, ağrı kesici ve antibiyotik kullanımı, karşıt diş türü faktörlerinin olduğu ve sabit protezlerin kemik kaybı olmayan implantların sayısını artırdığı sonucuna varılmıştır.

Altuğ Özbeycan

8-hidroksi deoksiguanozinOksidatif stresPeriodontal hastalıklar+2

Periodontitisli bireylerin tükürük ve serum örneklerinde 8-hidroksideoksiguanozin (8-OHDG) ve forkhead BOX-O1 (FOXO1) seviyelerinin değerlendirilmesi

Periodontitisli Bireylerin Tükürük ve Serum Örneklerinde 8-Hidroksideoksiguanozin (8-OHDG) ve Forkhead BOX-O1 (FOXO1) Seviyelerinin Değerlendirilmesi Periodontitis; diş destek dokularının yıkımı ve konak enflamatuar immün cevabın bozulmasıyla karakterize kronik bir hastalıktır.Periodontal doku yıkım mekanizmasında esas olarak, proteolitik enzimler ve inhibitörleri ile reaktif oksijen türleri (ROT) ve antioksidan (AO) sistem arasındaki homeostatik dengenin bozulması yer alır.ROT ekstraselüler matriks bileşenlerinin depolimerizasyonunda, lipit peroksidasyonunda, antiproteazlar gibi enzimlerin oksidasyonunda, proenflamatuar sitokinlerin indüksiyonu ve DNA hasarında aktiftir.Aşırı ROT aktivitesiyle birlikte antioksidan eksikliğinin doğrudan veya dolaylı bir sonucu olarak redoks duyarlı transkripsiyon faktörlerinin aktivasyonu gerçekleşir ve inflamatuar süreç başlar. Periodontal doku hasarı meydana gelir.8-hidroksideoksiguanozin (8-OHdG) DNA tamiri ile vücut sıvılarına salınan oksidize bir nükleozittir. Yapılan çalışmalar vücut sıvılarındaki 8-OHdG'nin bir oksidatif stres belirteci olarak görev yaptığını ve kronik enflamatuar hastalıkları da içeren bozukluklarda oksidatif hasarı değerlendirmede kullanıldığını göstermiştir. FoxO'lar, Forkhead süper ailesinin O (diğer) sınıfının üyeleridir. Bu sınıfın dört üyesi şu anda bilinmektedir, FoxO1, FoxO3, FoxO4 ve FoxO6.Aktif FOX-O, ROT'u bozan enzimlerin indüksiyonu yoluyla oksidatif stresten korunmada rol oynar FoxO ayrıca, O2'nin H2O2'ye dönüşümünü katalize eden manganez süperoksit dismutazın (MnSOD) transkripsiyonu yoluyla oksidatif stresi antagonize eder.Ayrıca FoxO1, antioksidan enzimleri yükselterek oksidatif strese direnir. Bir transkripsiyon faktörü olan FOX-O1 proteini; hücrenin hayatta kalması ve farklılaşması, reaktif oksijen türlerinin (ROT) azaltılması ve apoptoz dahil olmak üzere bir dizi hücresel süreçte anahtar düzenleyici olarak görev alır. FoxO1'in antioksidan savunmayı geliştirmedeki rolü, FoxO1'i periodontitis tedavisinin aday hedefi olarak gösterir.Diğer taraftan kardiyovasküler hastalık,beyin ve iskelet kas hastalıkları gibi bazı sistemik hastalıklarla ilişkisi ortaya konmuştur.Ancak yine inflamatuar bir hastalık olan periodontitis ile ilişkisi hakkında yeterli veri mevcut değildir.Çalışmamızın amacı; periodontitisli bireyler ve periodontal olarak sağlıklı bireylerin serum ve tükürük örneklerinde FOX-O1 ve 8-OHdG seviyelerinin saptanması ve aynı zamanda bu belirteçlerin birbirleri ile ve periodontal klinik parametreler ile ilişkisinin değerlendirilmesidir.Bu amaçla çalışmaya generalize evre III derece C periodontitis tanısı konmuş 19 , generalize evre III derece B periodontitis tanısı konmuş 20 ve periodontal ve sistemik olarak sağlıklı 20 hasta dahil edilmiştir.59 bireyden elde edilmiş olan serum ve tükürük örneklerinde FoxO-1 ve 8-OHdG seviyeleri ELISA yöntemi kullanılarak değerlendirilmiştir.Tüm klinik periodontal parametreler (PI, CD, SKİ, KAK), her iki periodontitis grubunda K grubuna göre istatistiksel olarak anlamlı yüksek bulunmuştur (p<0.05).8-OHdG tükürük seviyeleri her 2 periodontitis grubunda kontrol grubuna göre anlamlı yüksek bulunmuştur.FOXO1 tükürük seviyeleri ise her 2 periodontitis grubunda kontrol grubuna göre anlamlı düşük seviyede bulunmuştur.Tüm klinik periodontal parametreler tükürük 8-OHdG seviyesi ile orta dereceli pozitif korelasyon göstermektedir (sırasıyla CD için r= 0.570, SKİ için r= 0.573, PI için r= 0.470, KAK için r= 0.600). Tükürük FOXO1 seviyesi sadece SKİ ile düşük dereceli negatif korelasyona sahipken (r= -0.336) diğer klinik parametreler ile korelasyon göstermemektedir. Tükürük FOXO1 seviyesi; 8-OHdG tükürük seviyesi ile düşük dereceli negatif korelasyona sahiptir. (r= -0.395)Bu günkü literatür bilgilerimizle periodontal hastalığın, inflamatuar karakteri gereği artmış oksidatif stres ve azalmış antioksidan seviyenin artmış inflamasyon, endotelyal ve mitokondriyal disfonksiyon ve apopitozis gibi çeşitli destruktif mekanizmaları aktive ettiği bilinmektedir. Bu nedenle DNA hasarını ve oksidatif stresi gösteren önemli bir parametre olan 8-Ohdg seviyelerinin hastalık gruplarında artmış olması beklenen bir sonuç olup literatür verileri ile uyumludur.Doku homeostazında önemli fonksiyonları olan FoxO-1'in özellikle oksidatif strese karşı koruyucu etkisi olduğu gösterilmiştir ancak periodontal inflamasyonda doku homeostazının oksidanlar lehine bozulmuş olması azalmış FoxO-1 seviyesi ile uyumludur.FOX-O1'in antioksidan savunmayı desteklemedeki rolü, FOX-O1'in periodontitis tedavisinin aday bir hedefi olduğunu düşündürebilir. İleride yapılacak çalışmalarla FOXO1'in periodontitis tedavisindeki yeri açıklanmaya çalışılmalıdır. Anahtar sözcükler: Periodontitis, 8-Hidroksideoksiguanozin (8-OHdG), Forkhead Box-O1 (FOXO1), Oksidatif Stres

Elif Selin Gürbüz

Ağız sağlığıPeriodontal hastalıklarPeriodontitis+3

Kronik periodontitisli hastalarda periodontal tedavi öncesi ve sonrası çiğneme performansının ve ağız sağlığıyla ilişkili yaşam kalitesinin değerlendirilmesi

Çiğneme besin maddelerinin yutulmaya hazır hale gelmesi için yapılan ve nöromuskuler reflekslerden oluşan, nöromuskuler sistem tarafından yönetilen mandibular bir harekettir. Alveolar kemik, dişler, TME, kaslar ve ligamanlar ile periodontal ligament sağlıklı olduğunda çiğneme sisteminde okluzal bir uyum vardır. Bu uyum varlığında çiğneme sisteminin tüm bileşenleri fonksiyonel streslere dayanabilirler ve hastaların ısırma ve çiğneme yetenekleri yeterlidir. Dişlerin periodontal alan miktarının ısırma kuvvetini ve çiğneme performansını etkilediği bilinmektedir. Periodontitis nedeni ile ataşman kaybı olmuş dişlere yüksek miktarda ısırma kuvveti uygulandığında periodontal mekanoreseptörlerden iletilen bilgilerle ağrı hissedildiği ve refleks inhibisyonu nedeniyle çenenin açıldığı, bunun sonucunda da ısırma kuvvetinin dolayısıyla çiğneme performansının azaldığı bildirilmiştir. Ayrıca kronik periodontitis dişlerin farklı derecelerde mobilitesine neden olabilir. Mobilitenin çiğneme performansını azalttığı gösterilmemiştir ancak genel olarak mobil bir dişin çiğnemeye olumsuz etkisi olacağı düşünülmektedir. Ağız Sağlığı ile İlgili Yaşam Kalitesi, ağız sağlığının genel sağlık üzerindeki olumlu ve olumsuz etkilerini değerlendirip Dünya Sağlık Örgütü'nün yapı-fonksiyon-yeterlilik-katılımcılık modelini temel alarak geliştirilmiş, hastaların ağız sağlıkları ile ilgili algılarını ortaya koyan çalışma alanıdır. Ağız sağlığı ile ilgili yaşam kalitesi, ağız sağlığı araştırmalarında, klinik araştırmalarda ve klinik işlemlerin sonuçlarının incelenmesinde kullanılmaktadır. Çeşitli semptomları, problemleri ve hastaların ruhsal durumlarını sorgulayan çok yönlü ölçekler olarak değerlendirilebilir. Bu çalışmanın birincil amacı generalize kronik periodontitisli hastaların cerrahi olmayan ve cerrahi periodontal tedaviler sonrasında çiğneme performanslarının, diş mobilitelerinin, ağız sağlığı ile ilişkili yaşam kalitelerinin ayrı ayrı ve birbirleriyle ilişkilerinin değerlendirilmesidir. İkincil amaç ise generalize kronik periodontitisli hastaların çiğneme performanslarının, diş mobilitelerinin ve ağız sağlığı ile ilişkili yaşam kalitelerinin sağlıklı hastalarla kıyaslanmasıdır. Çalışmaya 20-45 yaş aralığında, 40 generalize kronik periodontitis hastası (20 test grubu, 20 kontrol grubu) dahil edilmiştir. Hastaların tedavi öncesinde, cerrahi olmayan ve cerrahi periodontal tedavilerden dört hafta sonra çiğneme performansları, mobiliteleri ve ağız sağlığı ile ilişkili yaşam kaliteleri değerlendirilmiştir. Çiğneme performası değerlendirmesinde hastalardan, silikon bir ölçü maddesinden küçük küpler haline getirilerek oluşturulan yapay test materyalini çiğnemeleri istenmiştir. Çiğnenen test materyali çoklu bir elek düzeneğinde incelenmiştir. Mobilite ölçümleri Periotest M® ile objektif sonuçlar alınarak gerçekleştirilmiştir. Ağız sağlığı ile ilişkili yaşam kalitesi ölçümleri ise ağız sağlığı etki profili ölçeğinin kısa formu olan OHIP-14'ün Türkçe versiyonu ile yapılmıştır. Generalize kronik periodontitisin cerrahi olmayan ve cerrahi tedavisinin, çiğneme performansını ve ağız sağlığı ile ilişkili yaşam kalitesini artırdığı kanıtlanmış ancak kısa dönemde mobiliteye bir etkisi olmadığı bulunmuştur. Sağlıklı bireylerin generalize kronik periodontitisli hastalara göre çiğneme performansının ve ağız sağlığı ile ilişkili yaşam kalitelerinin yüksek, mobilite değerlerinin düşük olduğu gözlenmiştir.

Ali Ursavaş

Ağız sağlığıPeriodontal hastalıklarPeriodontitis+4

Sigara içen periodontitis hastalarında cerrahi olmayan periodontal tedavinin yaşam kalitesi üzerine etkisi

Ağız sağlığı ile ilgili yaşam kalitesi, ağız sağlığının genel sağlık üzerindeki olumlu ve olumsuz etkilerini değerlendirip, bireylerin ağız sağlıkları ile ilgili algılarını ortaya koyan çalışma alanıdır. Günümüzde sağlık ve yaşam kalitesi üzerinde ağız içi problemlerin etkisini değerlendiren birçok anket sistemi bulunmaktadır. Objektif klinik ölçümlerin hastalığın yaşam kalitesi üzerine etkilerini tam olarak gösterememesinden dolayı, ağız sağlığı ile ilgili yaşam kalitesi ölçekleri geliştirilmiştir. OHIP (Oral Health Impact Profile) 14 ölçekleri, yaşam kalitesi ile ilgili çalışmalarda en yaygın ve güvenilir olarak kullanılan ölçektir. 14 sorudan oluşan anket hastaların ilgili problemi ne derecede yaşadığını ölçmektedir. Anket sonuçlarının skorlaması 4 lü Likert sistemi ile belirlenir ve skorun yüksek olması yaşam kalitesinin bozuk olduğunu göstermektedir. Periodontitis, diş destek dokularının yıkımı ve konak enflamatuar immun cevabın bozulmasıyla karakterize bir hastalıktır. Kronik periodontitis ise enflamasyona bağlı olarak, dişi destekleyen dokulardaki alveolar kemik ve ataçman kaybı ile karakterize, enfeksiyoz bir hastalıktır. Dişlerin yüzde 30undan fazlasının etkilendiği durumlarda generalize kronik periodontitis olarak sınıflandırılmaktadır. Sigara kullanımı periodontal hastalıkların başlangıcı ve ilerlemesi ile ilgili büyük sebeplerden biridir. Yapılan klinik çalışmalarda sigara kullanımı var veya yok şeklinde kriterlerin belirlenmesi sonuçların detaylandırılması ile ilgili problemler yaratmaktadır. Bu problemlerin azaltılması amacıyla sigara kullanan bireylerin hangi tip sigara içicisi olduğunun belirlenmesi, sonuçların yorumlanması açısından araştırmacılara daha çok bilgi sağlamaktadır. Fagerstrom testi sigara alışkanlığının ne tip olduğunu 6 adet soru ile belirleyerek 5 tip sigara içicisi grubu oluşturduktan sonra demografik verilerin daha sağlıklı değerlendirilmesini sağlamaktadır. Cerrahi olmayan periodontal tedavi, supra ve subgingival biyofilm ve diş taşının uzaklaştırılması, uyumsuz restorasyonlar gibi yerel hazırlayıcı faktörlerin giderilmesi ve çürük lezyonların tedavisi sağlanarak kapsamlı günlük plak kontrolünün uygulandığı, gerekiyorsa periodontal-sistemik durum arası ilişkinin kontrol altına alındığı bir tedavi anlayışıdır. Çalışmamız, Ankara Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi Periodontoloji Anabilim Dalına başvuran hastalardan sigara içen ve generalize kronik periodontitis teşhisi konmuş hastalarda yapılmıştır. Hastaların Fagerstrom testi yardımı ile hangi tip sigara içicisi olduğu belirlenmiş, tüm gruplara cerrahi olmayan periodontal tedavi uygulanmıştır. Tedavinin yaşam kalitesine olan etkilerini incelemek amacıyla OHIP 14 TR anketi tedavi öncesinde ve sonrasında hastalara uygulanmıştır. Çalışmamızda sigara kullanan ve periodontitis teşhisi konmuş 96 birey katılmıştır. Cerrahi olmayan periodontal tedavi sonrası en çarpıcı yaşam kalitesi değişimi evre IV grubunda görülürken, en az değişim hastalığın daha hafif seyrettiği evre I grubunda gözlemlenmiştir. Fagerstrom test sonuçlarına göre çok hafif bağımlılık gösteren grupta cerrahi olmayan periodontal tedavi sonrası yaşam kalitesi skor değişimi daha fazla görülürken, çok ileri derecede bağımlı olan gruplarda tedavi sonrası çok daha az oranda yaşam kalitesi skorları değişimi gözlemlenmiştir. Bu durum sigara kullanım yoğunluğunun periodontal problemlerin semptomlarının hissedilebilirliğini azaltmasına bağlanmaktadır. Anahtar Sözcükler: Fagerstrom Test, Generalize Kronik Periodontitis, OHIP 14 TR, Yaşam Kalitesi

Kardelen Başol

Medical SpecialtyOpen AccessTR

İnterdental papil kaybı olan hastaların tünel tekniği ile bağ doku grefti ve titanyum destekli trombositten zengin fibrin kombine tedavi sonuçlarının retrospektif olarak değerlendirilmesi

Amaç: Titanyum ile hazırlanan trombositten zengin fibrin (T-TZF), diş hekimliğinde umut verici bir biyomateryal olarak öne çıkmaktadır. Bu çalışma, Han ve Takei yöntemi kullanılarak gerçekleştirilen papil rekonstrüksiyon cerrahisinde de-epitelize bağ doku grefti (DBDG) ve T-TZF'nin etkinliğini retrospektif olarak değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Yöntem: Bu retrospektif çalışmaya, Han ve Takei yöntemi (DBDG veya T-TZF) kullanılarak tedavi edilen, Sınıf I, II ve III papil kaybına sahip 34 hasta (115 interdental papil) dahil edilmiştir. Demografik veriler (yaş ve cinsiyet), dentogingival parametreler (diş şekli, papil bölgesi, çene tipi ve papil kaybı sınıflandırması) ve klinik değerlendirmeler incelenmiştir. Klinik parametreler arasında sondlama derinliği (SD), gingival indeks (Gİ), plak indeksi (Pİ), doku kalınlığı (DK), keratinize doku genişliği (KDG), siyah boşluk genişliği (SBG), siyah boşluk yüksekliği (SBY), papil dolum yüzdesi (%PD) ve siyah boşluk alanı (SBA) yer almıştır. Bu parametreler, cerrahi öncesi ve cerrahi sonrası 1., 3. ve 6. aylarda kaydedilmiştir. Bulgular: Çalışmamızda, demografik ve dentogingival parametreler açısından gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmadı. Klinik olarak, DBDG grubunda başlangıçtan 6. aya kadar SD, KDG ve DK'de anlamlı artışlar gözlemlenmedi. Buna karşılık, T-TZF grubunda DK'de daha küçük bir artış ve hem SD hem de KDG'de azalma görüldü. Ayrıca hem DBDG hem de T-TZF gruplarında SBY, SBG, SBA ve %PD değerlerinde cerrahi sonrası 6. aya kadar azalma gözlenmedi. Sonuç: Her iki tekniğin de interdental papil defektlerinin tedavisinde etkili olduğu bulunmuştur. T-TZF, papil rekonstrüksiyonunda bağ dokusu greftinin altın standart kullanımına karşı, benzer sonuçlar sunarak uygulanabilir bir alternatif olarak potansiyelini göstermiştir. Anahtar Kelimeler: De-epitelize bağ doku grefti, Titanyum ile hazırlanmış trombositten zengin fibrin, İnterdental papil kaybı, Han ve Takei tekniği

Makbule Can

Pamukkale University

Ratlarda oluşturulan kritik boyutlu kalvaryal defektlerde liraglutid kullanımının farklı greft türlerinin iyileşmesine etkisinin incelenmesi

Amaç: Kritik boyutlu kemik defektlerinin tedavisinde greft materyalleri sıklıkla kullanılmakta olup, bu materyallerin rejeneratif etkinliğini artırmaya yönelik farmakolojik destekler giderek önem kazanmaktadır. Bu çalışmada, glukagon benzeri peptid-1 reseptör agonisti olan Liraglutide (LİRA)'ın, farklı greft materyalleri ile birlikte kullanıldığında kemik rejenerasyonu üzerindeki etkileri araştırılmıştır. Yöntem: Altı ila sekiz haftalık erkek Wistar sıçanlarında, her iki parietal kemikte 5 mm çapında kritik boyutta kalvaryal defektler cerrahi olarak oluşturuldu. Çalışmada sekiz deney grubu belirlendi: kontrol, otojen greft, allogreft, ksenogreft ve bunların LİRA ile tedavi edilen karşılıkları. LİRA, sekiz haftalık iyileşme süresi boyunca günlük 0,3 mg/kg dozunda subkutan olarak uygulandı. Deney sürecinin sonunda hayvanlara ötenazi uygulandı ve elde edilen örnekler histomorfometrik analiz, mikro bilgisayarlı tomografi (mikro-BT) ve immünohistokimyasal incelemeler için kullanıldı. İmmünohistokimyasal analizlerde β-Katenin, KMP-2, osteriks, osteoprotegerin, RANKL ve RUNX2 belirteçleri değerlendirildi. Bulgular: Histomorfometrik veriler, LİRA uygulamasının greftlerin osteojenik etkinliğini anlamlı şekilde artırdığını göstermiştir (p<0,05). LİRA+otojen grubunda yeni kemik oluşumu ve defekt kapanma oranı en yüksek düzeyde saptanmıştır. İmmünohistokimyasal analizlerde ise LİRA'nın osteoblastik aktiviteyi artırdığı, osteoklastik aktiviteyi ise baskıladığı görülmüştür. Mikro-BT bulguları, kemik hacminde, trabeküler kalınlıkta ve yapısal bütünlükte anlamlı artışlara işaret etmiştir. Sonuç: LIRA'nın kemik iyileşmesini artırdığı ve greft materyalleri ile birlikte kullanıldığında sinerjistik etki oluşturduğu belirlenmiştir. Bu bulgular, LIRA'nın kemik doku mühendisliği ve rejeneratif tıp uygulamalarında potansiyel bir yardımcı ajan olarak değerlendirilebileceğini düşündürmektedir. Anahtar Kelimeler: Allogreft, kalvaryal defekt, ksenogreft, liraglutid, otojen greft, rat

Necati Zavrak

Pamukkale University

2025

Ankara Yıldırım Beyazıt University

Peri-implantitisin cerrahi olmayan tedavisinde titanyum küretler ile kitosan fırçanın klinik etkinliğinin karşılaştırılması

Amaç: Çalışmamızın amacı, peri-implantitis hastalarının cerrahi olmayan tedavisinde kitosan fırça kullanımı ile titanyum küretlerin kullanımının klinik etkinliklerinin karşılaştırılmasıdır. Materyal ve Yöntem: Çalışmamıza, peri-implantitis tanısı konulmuş ve cerrahi olmayan tedavi endikasyonu bulunan sistemik olarak sağlıklı toplam 60 bireye ait 79 implant dahil edilmiştir. Hastalar randomize edilerek her grupta 30 hasta olacak şekilde iki gruba ayrılmıştır. Test grubuna kitosan fırça ile, kontrol grubuna ise titanyum küretler ile cerrahi olmayan tedavi uygulanmıştır. Hastaların başlangıç, 1, 3 ve 6. aylarda Plak indeksi, Gingival indeks, Sondlamada kanama, Sondlanabilir cep derinliği ve Klinik ataşman seviyesi değerleri her implantın altı bölgesinden olmak üzere kaydedilmiştir. Bulgular: Çalışmamızda hem test hem kontrol grubunda başlangıç ile karşılaştırıldığında 1, 3 ve 6. aylarda Pİ, Gİ, SK, SCD ve KAS değerlerinde istatistiksel olarak anlamlı derecede azalma gözlenmiştir (p<0,001). Her iki grupta da tüm ağız Pİ ve tüm ağız Gİ skorlarında başlangıca göre 6. ayda istatistiksel olarak anlamlı azalma görülmüştür (p<0,001). Başlangıca göre 6. ayda Pİ, SK, SCD ve KAS parametrelerindeki azalma kitosan fırça grubunda, titanyum küret grubuna göre istatistiksel olarak anlamlı düzeyde daha fazla bulunmuştur (p<0,05). Sonuç: Çalışmamızın sonuçları peri-implantitisin cerrahi olmayan tedavisinde kitosan fırça kullanımının, titanyum küretlere oranla klinik olarak daha başarılı sonuçlar gösterdiğine ve peri-implantitis tedavisinde alternatif olarak kullanılabileceğine işaret etmektedir. Uzun dönemli ve biyokimyasal parametreleri içeren klinik çalışmalar, kitosan fırçanın etkinliğine ilişkin verileri artıracaktır.

Çağatay Şahin

2025

Aydın Adnan Menderes University

Peri-implantitisli bireylerin peri-implant oluğu sıvısında TREM-1, MMP-8 ve TIMP-1 seviyelerinin değerlendirilmesi

Amaç: Bu çalışmanın amacı, peri-implantitis hastalarında peri-implant oluğu sıvısında (PIOS) TREM-1, MMP-8 ve TIMP-1 düzeyleri arasındaki ilişkiyi değerlendirmektir. Çalışmanın ikinci amacı ise ilgili belirteçlerin klinik periodontal parametrelerle korelasyonunu değerlendirmektir. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya toplam 54 hasta (26 peri-implantitis, 28 peri-implant sağlıklı) dahil edildi. Çalışma kriterlerine uyan hastalardan PIOS alındı ve klinik periodontal parametrelerin ölçümü yapıldı. TREM-1, MMP-8 ve TIMP-1 düzeyleri ELISA yöntemi ile belirlendi. Klinik ve biyokimyasal parametreler nonparametrik yöntemlerle değerlendirildi. Bulgular: TREM-1 (p=0.568) ve MMP-8 (p=0.945) arasında peri-implant sağlıklı ve peri-implantitis hastalarda istatistiksel olarak benzer bulunmuştur. TIMP-1 (p=0.000) düzeyleri peri-implantitis hasta grubunda peri-implant sağlıklı hastalara göre istatistiksel olarak anlamlı derecede düşüktü. MMP-8/TIMP-1 oranı peri-implantitis hasta grubunda daha yüksek bulundu (p=0, 000). Biyobelirteçler arasında pozitif korelasyon vardı (MMP-8 ve TIMP-1 (p=0.040) ve MMP-8 ve MMP-8/TIMP-1 (p=0.024)). Ayrıca, TIMP-1 ile MMP-8/TIMP-1 arasında negatif korelasyon vardı (p=0.001). TIMP-1 plak indeksi arasındaki negatif korelasyon vardı. Sonuç: Peri-implant hastalığın enflamatuar patogenezinde, TREM-1, MMP-8 ve TIMP-1'in sınırlı etkiye sahip olabileceği söylenebilir. Peri-implantitisin patogenezinde ilgili biyobelirteçlerin rollerinin değerlendirilmesi için çalışmalara ihtiyaç vardır.

Ceren Özcan

Büyütme faktörleriDental implantasyonDental implantlar+4

Dental implantların geliştirilmiş trombositten zengin fibrin ve konsantre büyüme faktörü ile kombine uygulamasının peri-implant oluk sıvısındaki TNF-alfa, RANKL ve OPG düzeylerine olan etkilerinin incelenmesi

Giriş ve Amaç: Dental implantlar, başarılı bir osseointegrasyon sürecini takiben protetik yükleme için ortalama 8-12 haftalık bir süreye gereksinim duyar. Bu süreyi kısaltmak için implant osseointegrasyonunu hızlandıracak çeşitli rejeneratif materyaller kullanılabilmektedir. Kanın santrifüjü ile elde edilen trombosit türevlerinin kemik formasyonunu hızlandırdığı bilinmektedir. Çalışmadaki amacımız, konsantre büyüme faktörü (CGF) ve geliştirilmiş trombositten zengin fibrin (A-PRF) ürünlerinin dental implantların osseointegrasyonuna etkilerini klinik, radyolojik ve biyokimyasal yönden değerlendirmektir. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya, sistemik olarak sağlıklı 20 hasta CGF çalışma grubuna, 20 hasta A-PRF çalışma grubuna olmak üzere 40 hasta dâhil edildi. Bölünmüş ağız dizaynı ile gerçekleştirilen çalışmada test tarafındaki implant bölgesine CGF veya A-PRF'ten biri uygulanırken kontrol tarafına herhangi bir materyal uygulanmadı. Toplamda 80 implant 0,5 mm subkrestal olarak yerleştirildi. İmplantasyondan sonra ikinci hafta, 4. hafta ve 3. ayda plak indeksi, gingival indeks, cep derinliği ve gingival kanama indeksi ölçümleri ile birlikte peri-implant oluk sıvısında TNF-α, RANKL ve OPG düzeylerinin belirlenmesi için absorban kâğıtlar ile oluk sıvısı elde edildi. Rezonans frekans analizi ise intraoperatif, 4. hafta ve 3. ayda yapıldı. Üçüncü ay panoramik radyografisi üzerinden implantın mezial ve distal yüzeyinden marjinal kemik kaybı ölçümü yapılarak ortalama değerler elde edildi. Verilerin analizi için Mann-Whitney U ve Student t ile birlikte Wilcoxon işaretli sıralar testi ve Friedman testi kullanıldı. Bulgular Plak indeksi, gingival indeks, cep derinliği ve gingival kanama indeksi açısından gruplar arasında anlamlı fark gözlenmedi (p<0,05). CGF-test grubunda, implantların başlangıç rezonans frekans değeri 74,90 ± 5,23 iken, A-PRF-test grubunda ise bu değer 77,65 ± 2,81 idi. CGF-test grubunda 3. ayda 79,80 ± 1,76, A-PRF-test grubunda ise 78,40 ± 2,91 rezonans frekans değeri elde edildi. İki grup arasında tüm zamanlardaki rezonans frekans değeri istatistiksel olarak farklı değildi (p>0,05). CGF-test grubunda 3. aydaki rezonans frekans değerinin istatistiksel açıdan anlamlı derecede yüksek olduğu saptandı (p=0,001). CGF-test grubunda marjinal kemik kaybı 0,12 ± 0,04 mm, kontrol grubunda ise 0,17 ± 0,06 mm idi. A-PRF-test grubunda marjinal kemik kaybı 0,19 ± 0,08 mm, kontrol grubunda ise 0,23 ± 0,09 mm düzeyinde ölçüldü. Gruplar arasındaki marjinal kemik kaybı düzeyi istatistiksel açıdan anlamlı değildi (p=0,998). CGF ve A-PRF test grupları için; 2. haftadaki ortalama TNF-α düzeyleri sırasıyla 1,69 ± 1,80 ve 1,69 ± 2,09 pg/mL'den, 3. ayda 0,64 ± 0,71 ve 0,45 ± 0,38 pg/mL'ye azaldı. TNF-α ve RANKL/OPG seviyesindeki azalma, XIII hem CGF hem de A-PRF test grupları için istatistiksel olarak anlamlıydı (p<0,05). CGF-test grubunda, RANKL'ın 2.hafta, 4. hafta ve 3. ay düzeyleri sırasıyla 4,56 ± 4,26 pg/mL, 6,13 ± 6,89 pg/mL ve 2,17 ± 2,64 pg/mL, A-PRF-test grubunda ise 3,06 ± 2,38 pg/mL, 4,97 ± 4,31 pg/mL ve 2,49 ± 2,30 pg/mL idi. RANKL düzeylerinin gruplar arasında istatistiksel olarak benzer olduğu gözlendi (p>0,05). Zaman içerisindeki değişim her iki grup için anlamlıydı (p<0,05). OPG'nin 2. hafta ve 3. ay düzeylerinin A-PRF-test grubu ile kıyaslandığında CGF-test grubunda daha yüksek olduğu belirlendi. (p<0,05). RANKL/OPG oranının A-PRF-test grubu lehine, 4. hafta ve 3. ayda daha yüksek olduğu gözlendi (p<0,05). Sonuç: Dental implantasyonda CGF uygulaması, implant osseointegrasyonuna katkı sağlamaktadır. Bununla birlikte CGF, implant çevresindeki biyokimyasal belirteçlerin kontrollü salınımını indükleyerek kemik remodelasyonunu hızlandırmaktadır. Anahtar Kelimeler: Dental implant osseointegrasyonu, konsantre büyüme faktörü, geliştirilmiş trombositten zengin fibrin, inflamatuvar sitokin, peri-implant oluk sıvısı.

Muhammet Atılgan

Hatay Mustafa Kemal University

2021

AugmentasyonDiş hekimleriDiş hekimliği+4

Diş hekimlerinin kemik grefti ve membran uygulama yöntemlerindeki farkındalık düzeylerinin ölçülmesi

Giriş ve Amaç: Bu çalışmada diş hekimlerinin kemik grefti ve membran uygulama yöntemlerinin ve farkındalık düzeylerinin ölçülmesi amaçlandı. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmaya yaşları 22-68 arasında değişen 208'i (% 57,3) erkek, 155'i (% 42,7) ise kadın olmak üzere toplam 363 diş hekimi dahil edildi. Diş hekimlerinin kemik grefti ve membran uygulama yöntemlerini ve farkındalık düzeylerini belirlemek amacıyla katılımcılara anket uygulandı. Anketin ilk altı sorusu diş hekimlerinin demografik özelliklerini belirlemeye yönelik sorulardan, geri kalan 15'i diş hekimlerinin kemik grefti ve membran uygulama yöntemlerindeki farkındalık ve bilgi düzeylerini belirlemeye yönelik sorulardan oluşmaktaydı. Bulgular: Diş hekimlerinin % 53,4'ünün kemik ogmentasyonunda çoğunlukla otojenik kemik kullandığı, % 50,4'ünün çoğunlukla kollajen membran kullandığı saptandı. Çalışmaya katılan diş hekimlerinin kemik grefti seçiminde dikkat ettikleri faktörler incelendiğinde kemik oluşturma potansiyeli, hasta konforu, hastanın sistemik durumu, greftin rezorpsiyon süresi, greftin partikül büyüklüğü ve greftin kaynağı faktörlerine daha fazla dikkat ettikleri, buna karşın hastanın yaşı, uygulama şekli, güncel literatür gibi faktörlere ise daha az dikkat ettikleri görüldü. Diş hekimlerinin en fazla karşılaştıkları komplikasyonun kemikleşmeyen greft partiküleri olduğu bunu sırasıyla greftin rezorbe olması, membran ekspozu, yara yüzeyinin açılması, enfeksiyon, kanama, yumuşak doku gelişimi ve sinir yaralanması takip ettiği görüldü. Periodontoloji uzmanlarının kemik grefti seçiminde sıklıkla dikkat ettiği faktörler; kemik oluşturma potansiyeli, greftin kaynağı, greftin rezorpsiyon süresi ve greftin partikül boyutu idi. Ağız, Diş ve Çene Cerrahisi uzmanları ise en sık kemik oluşturma potansiyeli, güncel literatür, greftin rezorpsiyon süresi ve greftin kaynağına dikkat etmekteydi. Bu sayılan faktörlere Periodontoloji ve Ağız, Diş ve Çene Cerrahisi uzmanlarının, uzmanlığı olmayan diş hekimlerine göre daha fazla dikkat ettiği saptandı. Membran seçiminde Periodontoloji ve Ağız, Diş ve Çene Cerrahisi uzmanları genellikle rezorpsiyon süresi, uygulama kolaylığı ve güncel literatüre dikkat ederken; uzmanlığı olmayan diş hekimleri sırasıyla uygulama kolaylığı, rezorpsiyon süresi ve maliyet faktörlerine dikkat etmekteydi. Katılımcıların materyal ve membran seçiminde dikkat ettiği faktörlerin uzmanlık alanlarına göre farklılıklar gösterdiği tespit edildi. Sonuç: Çalışma sonucunda elde ettiğimiz verilere göre ogmentasyon işlemi ile ilgili tüm uzmanlık alanları arasında gerek klinik uygulama gerekse bilgi düzeyleri arasında belirgin farklar olduğu ortaya çıktı. Çalışmamız içinde kullanım alışkanlıkları ile ilgili saptanan istatistiksel farklılığın da büyük bir çoğunluğu uzmanlığı olmayan diş hekimlerinin kullanım alışkanlıklarından kaynaklanmaktadır. Bu farkların giderilmesi ve ogmentasyon işlemi sırasında gerekli standardizasyonun sağlanması amacıyla meslek içi eğitimlerin oluşturulması ve diş hekimlerinin her zaman güncel literatüre ulaşabileceği bir ortam oluşturulması önerilmektedir.

Abdullah Furkan Köse

Hatay Mustafa Kemal University

2022

Kemik ve kemiklerNanomateryallerOsteotomi+2

Kemik osteotomilerinin piezo-uçların mekanik özellikleri üzerindeki etkilerinin karşılaştırılması: Deneysel bir çalışma

Giriş ve Amaç: Bu çalışmadaki amacımız; farklı sayıda osteotomi gerçekleştiren piezo-uçların nano-sertlik, elastisite modülü ve yüzey pürüzlülüğü gibi mekanik özellikleri ile aşınma düzeylerinin kesi performansı üzerindeki etkilerini karşılaştırmaktır. Gereç ve Yöntem: Çalışmada 3'ü kontrol, 28'i ise test amaçlı olmak üzere 31 adet piezo-uç kullanıldı. Test grubundaki uçlar farklı sayıda kesi yapmak üzere 4 gruba ayrıldı. Bu gruplar, 4 kesi grubu (7 adet uç), 8 kesi grubu (7 adet uç), 16 kesi grubu (7 adet uç) ve 32 kesi grubu (7 adet uç) şeklinde oluşturuldu. Osteotomiler 1-3 yaş aralığındaki taze kesilmiş sığırın sağ ve sol 6. ve 7. kostalarından elde edilen kemik blokları üzerinde gerçekleştirildi. Her bir kostadan 40 mm uzunluğunda 7 eşit kemik bloğu elde edildi. 4 kaburgadan elde edilen 28 adet kemik bloğu arasından osteotomi grupları için 4 kemik bloğu seçildi. Kemik blokları üzerine 10 mm uzunluğunda ve birbirine 2 mm uzaklıkta 15 kılavuz çizgi çizilerek sıralı bir şekilde numaralandırıldı. Uçların hangi kesiyi yapacağı rastgele belirlendikten sonra, her gruptan alınan bir uç ile kemik bloğu üzerinde 10 mm uzunluğunda ve 4,5 mm derinliğinde osteotomiler gerçekleştirildi. Böylelikle her bir kemik bloğu üzerinde 4 kesi grubundaki uç ile 1, 8 kesi grubundaki uç ile 2, 16 kesi grubundaki uç ile 4 ve 32 kesi grubundaki uç ile 8 adet kesi gerçekleştirildi. Osteotomi sırasında ortalama kesi süreleri kaydedildi. Osteotomi grubunda yer alan uçların osteotomi öncesi ve sonrası taramalı elektron mikroskop görüntüleri elde edildi ve iki görüntü üst üste çakıştırılarak uçlarda meydana gelen aşınma miktarları hesaplandı. Nanoindentasyon ile uçların nano-sertlik, elastisite modülü ve yüzey pürüzlülüğü analiz edildi. Osteotomi gruplarına ilişkin nanoindentasyon değerleri kontrol grubu ile kıyaslandı. Bulgular: Piezo-uçların nano-sertlik değerlerinde osteotomi sayısına bağlı olarak istatistiksel açıdan anlamlı bir artış gözlendi (p=0,007). Kullanım sıklığına bağlı olmaksızın kullanım durumu ile ilişkili olarak tüm osteotomi gruplarındaki uçların elastisite değerlerinin kontrol grubuna nazaran anlamlı şekilde arttığı belirlendi (p=0,007). Osteotomi sayısına bağlı olarak uçların kullanım sıklığı ile yüzey pürüzlülüğü arasında doğrusal bir ilişki elde edildi. Kullanım sıklığı artıkça yüzey pürüzlülüğünde anlamlı bir artış meydana geldi (r=0,961; p=0,001). Benzer şekilde, uçların kullanım sıklığı ile aşınma miktarları arasında pozitif korelasyon tespit edildi (r=0,833; p=0,001). Uçların yüzey pürüzlülüğü ve aşınma miktarları arasında güçlü bir korelasyon saptandı (r=0,847; p=0,001). Piezo-uçların kullanım sıklığı ile birlikte ortalama kesi sürelerinde istatistiksel açıdan anlamlı düzeyde artış gözlendi (p=0,01). Sonuç: Sığır kemiği üzerinde gerçekleştirilen deneysel çalışmanın verilerine göre, kesi sayısının artması ile piezo-uçların mekanik ve fiziksel özelliklerinde kayda değer değişiklikler olduğu, buna bağlı olarak kesi performanslarının etkilendiği sonucuna ulaşılmıştır. Anahtar Kelimeler: Kesi performansı, Nanoindentasyon, Osteotomi, Piezo-uç

Bünyamin Güzel

Hatay Mustafa Kemal University

2022

Eskişehir Osmangazi University

Erken dönem dental implant kaybında diş hekimlerinin farkındalık düzeyinin değerlendirilmesi

Giriş ve Amaç: Araştırmanın amacı, erken dönem implant kayıplarının önüne geçebilmek adına diş hekimlerinin olası risk faktörleri hakkındaki farkındalık düzeylerini saptamaktır. Gereç ve Yöntem: Anket çalışmamıza 26 yaş ve üzeri 342 (124 kadın/218 erkek) diş hekimi katıldı. Katılımcılara; çevrimiçi anket yöntemiyle; instagram, facebook ve mail aracılığı ile anket linki gönderilerek, demografik ve mesleki verilerin de sorgulandığı 23 soruluk anket formu yöneltildi. Verilerin istatistiksel analizleri frekans analizi ve Ki Kare testi ile yapıldı. Bulgular: Katılımcıların % 75,1'i (257) nadiren erken dönem implant kaybı sorunu ile karşılaştıklarını belirtti. Katılımcıların % 70,2'si (240) cinsiyetin, % 46,2'si (158) ise yaşın erken dönem implant kaybında önemli bir faktör olmadığını vurgulamışlardır. Katılımcıların çoğunluğu implant cerrahilerinde hastalara genellikle (% 68,4) amoksisilin (işlem sonrası 1 g 2x1) reçete etmektedirler. İşlem öncesi profilaktik antibiyoterapi uygulayanların oranı ise % 22,5'tir. Profilaktik antibiyoterapi uygulanmasının erken dönem implant kaybında çoğunlukla ve her zaman etkili olduğunu düşünenlerin oranları % 17,6 iken postoperatif antibiyoterapi uygulamaları için bu oran % 42,7 idi. Profilaktik antibiyoterapinin erken dönem implant kaybını önlemede etkili olduğunu düşünme oranı en yüksek Periodontoloji uzmanı (% 20,5) grubunda saptandı. Postoperatif antibiyoterapinin bu konudaki etkinliğinin en az olduğunu düşünen grup yine Periodontoloji uzmanları (% 23,3) idi. Periodontitis öyküsü (% 76,3) ve postoperatif komplikasyon gelişimi (%73,1) erken dönem implant kaybında en fazla etkisi olan faktörler olarak değerlendirilmiştir. Katılımcılar; en sık erken dönem implant kaybına neden olan sistemik faktörlerin sırasıyla diyabet (% 92,4), sigara kullanımı (% 89,8) ve osteoporoza (% 78,7) bağlı geliştiğini düşünmektedir. Ayrıca; spongiyöz kemikte ve maksilla posterior bölgede erken dönem implant kaybının daha sık gözlemlendiği belirtilmiştir. Sonuç: Ankete katılan diş hekimlerinin erken dönem implant kaybı ile ilgili genel bilgi düzeylerinin yeterli olduğu ancak bazı konularda farkındalık düzeylerinin artırılması gerektiği düşünülmektedir. Hastalara dental implant cerrahisi uygulamadan önce sistemik ve genel durumlarının kapsamlı değerlendirilmesi ve periodontal sağlık açısından muayeneleri erken dönem implant kaybının önlemesi açısından önemli yaklaşımlardır. Diş hekimlerinin bilgi düzeyleri arasındaki farklılıkları giderebilmek için mezuniyet sonrası mesleki eğitim programlarının düzenlenmesinin ve güncel literatüre kolaylıkla ulaşılabilecek imkânların sağlanmasının faydalı olabileceği kanaatindeyiz

Periodontoloji kliniğinde implant hastalarının periimplantitis açısından demografik, klinik, radyolojik olarak değerlendirilmesi

Amaç: Periodontoloji kliniğinde implant cerrahisi yapılmış hastaların periimplantitis açısından demografik, klinik, radyolojik olarak değerlendirilmesini yapmak ve periimplatitise neden olan faktörlerin implant üzerine etkisini araştırarak, implant kayıplarını önlemektir. Gereç ve yöntem: Periodontoloji kliniğinde implant cerrahisi yapılmış hastaların cinsiyet, yaş, sistemik durum, sigara kullanımı, oral hijyen, uygulanan implant sayısı, implantın fonksiyonda kalma süresi, implantın uygulandığı bölge, karşıt diş, plak indeksi (Pİ), gingival indeks (Gİ) ve sondalanabilir cep derinliği verileri, yapışık dişeti genişliği ve dişeti kalınlığı verileri alınmış, ortopantomograf üzerinde kemik kaybı miktarı ölçülmüştür. Elde edilen veriler tanımlayıcı istatistiksel yöntemler ile değerlendirilmiştir. Bulgular: Toplam 199 hasta (111 erkek ve 88 kadın) ve 968 implant üzerinde yapılan çalışmada yaş, sistemik durum, sigara, oral hijyen, implantın fonksiyonda kalma süresi ve dişeti kalınlığı ile periimplant hastalıklar arasında anlamlı ilişki bulunmuştur (p<0.05). Hastaların yaş ortalaması 56.06 ± 9.45'dir. Sonuç: Oral hijyen idamesi periimplant sağlık açısından önemlidir. Hastaların sistemik durumu ve sigara kullanımı periimplant hastalıklar için risk faktörüdür. Dişeti kalınlığı ince olan hastalarda periimplant hastalıkların oluşma riski daha fazladır. Anahtar kelimeler: Dişeti Kalınlığı, Oral Hijyen, Periimplantitis, Sigara, Sistemik Hastalık.

Ulfat Mashadıyev