Boyun ağrısı
Bu konu başlığı altında 70 tez
Kronik boyun ağrılı bireylere uzaktan uygulanan spinal stabilizasyon egzersizlerinin fonksiyonel düzey ve kas mimarisi üzerine etkilerinin karşılaştırılması.
Bu çalışma, kronik boyun ağrılı (KBA) bireylere uzaktan ve yüz yüze uygulanan spinal stabilizasyon egzersizlerinin (SSE) fonksiyonel düzey, kas mimarisi, ağrı şiddeti, yeti yitimi, boyun farkındalığı, kinezyofobi, yaşam kalitesi, fonksiyonel aktivite zorluğu, egzersiz memnuniyeti, uyumu ve motivasyonu üzerine etkilerini karşılaştırmayı amaçladı. Hastalar telerehabilitasyon grubu (TRG) (n=15) ve yüz yüze egzersiz grubu (YEG) (n=16) olarak randomize edildi. Her iki gruba sekiz hafta, haftada 3 gün, 45 dakika SSE uygulandı. Tedavi sonunda boyun fonksiyonel seviyesi, ağrı şiddeti, yeti yitimi, boyun farkındalığı, yaşam kalitesi, kinezyofobi, fonksiyonel aktivite zorluğu, egzersiz memnuniyeti, uyumu, motivasyonu ve omurga kaslarının mimarisinde her iki grupta iyileşmeler bulundu (p<0,05). TRG'da yaşam kalitesinde duygusal sorunlar, duygusal durum, sosyal fonksiyon; YEG'da fiziksel sağlık, duygusal sorunlar, enerji yorgunluk, sosyal fonksiyonda fark yoktu (p>0,05). TRG ve YEG'de Sağ Sternokleideomastoideus, TRG'de sağ Üst Trapez, Rektus Abdominis, İnternal ve Eksternal Oblik kaslarının kalınlıklarında, YEG'de sol İnternal Oblik ve sağ Eksternal Oblik kas kalınlıklarında fark yoktu (p>0,05). Gruplar arasında tedavi sonunda, bel fonksiyonel seviyesi (p=0,04) ve yaşam kalitesinde fiziksel sağlıkta TRG lehine (p=0,03) farklılık vardı ancak, yaşam kalitesinin fiziksel sağlık dışındaki parametreleri, ağrı şiddeti, yeti yitimi, boyun farkındalığı, kinezyofobi, boyun fonksiyonel seviyesi, fonksiyonel aktivitedeki zorluk ve omurga kas mimarisinde fark yoktu (p>0,05). Egzersiz programına uyum, memnuniyet ve motivasyon yüksekti, gruplar arasında bu parametreler açısından fark yoktu (p>0,05). Telerehabilitasyonun, yüz yüze rehabilitasyonun uygulanamadığı durumlarda KBA'lı hastaların egzersiz tedavisinde kullanılabilecek iyi bir alternatif yöntem olduğu görülmektedir. Anahtar kelimeler: Boyun ağrısı, yeti yitimi, egzersiz, fonksiyonel kapasite seviyesi, kas mimarisi, telerehabilitasyon, egzersiz uyumu, egzersiz memnuniyeti, boyun farkındalığı.
Latent tetik nokta tedavisinde yüksek güçte ağrı sınırında ultrason ve iskemik kompresyon yöntemlerinin etkinliğinin karşılaştırılması
Çalışmamızın amacı Latent Tetik Nokta (LTN) tedavisinde Yüksek Güçte Ağrı Sınırında Ultrason (YGAS-US) ve İskemik Kompresyon tekniklerinin ağrı, basınç ağrı eşiği (PPT), duygu-durum, yaşam kalitesi ve disabilite üzerine etkilerini belirlemektir. Üst trapez, Levator Skapula, Supraspinatus, İnfraspinatus, Deltoid Anterior, Pectoralis Majör, Pectoralis Minör kaslarında minimum 3 LTN bulunan 173 olgu çalışmaya dahil edildi. Ağrı, duygu-durum, yaşam kalitesi ve disabilite değerlendirmeleri tedavi öncesi, tedaviden 1 hafta ve 4 hafta sonrası yapıldı; PPT değerlendirmeleri tedavi öncesi, tedaviden hemen sonrası ile tedaviden 1 hafta ve 4 hafta sonrası yapıldı. Grup 1'e YGAS-US tekniği, dozun kişinin tolere edebildiği en üst seviyeye arttırıldığı ve US başlığının sabit tutulduğu evreden sonrasında dozun sabit tutulduğu şekilde uygulandı. Grup 2'ye YGAS-US tekniği, dozun kişinin tolere edebildiği en üst seviyeye arttırıldığı ve US başlığının sabit tutulduğu evreden sonrasında dozun yarıya düşürüldüğü şekilde uygulandı. Grup 3'e ise İskemik Kompresyon tekniği uygulandı. Ağrı Görsel Analog Skala (GAS) ile, PPT algometre ile, duygu-durum Beck Depresyon Ölçeği (BDÖ) ve Durumluk – Sürekli Kaygı Envanteri (STAI TX-1, STAI TX-2) ile, yaşam kalitesi SF-36 Sağlık Denetimi Formu ile, disabilite Boyun Ağrısı ve Disabilite Skoru (BADS) ile değerlendirildi. Grup içi değerlendirmede, Grup 1 ve Grup 2'de ağrı, PPT ve duygu-durum parametrelerinde iyileşme bulundu (p<0,05). Grup 3'te ise ağrı, PPT, duygu-durum ve disabilite parametrelerinde iyileşme bulundu (p<0,05). Gruplar arası fark "ANOVA" ile değerlendirildiğinde, ağrı parametresinde ve PPT'nin bazı alt parametrelerinde Grup 3 Grup 2'ye göre istatistiksel olarak anlamlı farklı bulundu (p<0,05). Duygu-durumun bazı altparametrelerinde, disabilite parametresinde ve PPT'nin bazı altparametrelerinde Grup 3 Grup 1'e göre istatistiksel olarak anlamlı farklı bulundu (p<0,05). Bu çalışmanın sonucunda, LTN tedavisinde hem YGAS-US tekniğinin iki farklı şekilde uygulanışı hem de İskemik Kompresyon tekniği etkili bulundu. İskemik kompresyon tekniği ağrı, depresyon, disabilite ve PPT üzerine YGAS-US uygulamasından daha etkin bulundu. YGAS-US tekniğinin doz sabit tutularak uygulanma şekli, ağrı üzerine YGAS-US tekniğinin doz yarıya düşürülerek uygulanma şekline göre daha etkili bulunurken; YGAS-US tekniğinin doz yarıya düşürülerek uygulanma şekli de depresyon üzerine YGAS-US tekniğinin doz sabit tutularak uygulanma şekline göre daha etkili bulundu. Anahtar Kelimeler: Tetik nokta, yüksek güçte ağrı sınırında ultrason, iskemik kompresyon.
Nonspesifik kronik boyun ağrılı hastalarda mulligan mobilizasyon tekniği ve kinezyolojik bantlamanın ağrı, eklem hareket açıklığı, kinezyofobi ve fonksiyonellik üzerine akut etkisi
Çalışmamızın amacı; Non-spesifik Kronik Boyun Ağrılı (NKBA) hastalarda Mulligan mobilizasyon tekniğinin (MMT) ve Kinezyolojik bantlamanın ağrı, eklem hareket açıklığı, kinezyofobi ve fonksiyonellik üzerine akut etkisini araştırmaktır. Nonspesifik Kronik Boyun Ağrısı tanılı, 18-65 yaş arasında 66 gönüllü hasta 3 gruba ayrıldı. 1. Gruba MMT ve Kinezyolojik Bantlama, 2. Gruba MMT ve plasebo kinezyolojik bantlama, 3. Gruba plasebo kinezyolojik bantlama uygulandı. Uygulamalar öncesi ve sonrası hastalar değerlendirildi. Ağrı düzeyi (boyun fleksiyonda ve boyun ekstansiyonda) sayısal ağrı skorlama skalası (NPRS) ile, eklem hareket açıklığı gonyometre ile, hareket korkusu Tampa kinezyofobi ölçeği (TKÖ) ile, fonksiyonellik hissindeki değişim küresel derecelendirme skalası (GRS) ile değerlendirildi. Uygulamalar sonrasında, ağrı düzeyleri Grup 1 ve Grup 2'de istatistiksel olarak anlamlı azalma gösterirken (p<0.05) Grup 3'te klinik olarak anlamlı bir değişim saptanamadı (p>0.05). Grup 1 ve Grup 2 ağrı düzeyi skorları arasında anlamlı bir fark bulunmadı (p>0.05). Uygulama öncesi ve sonrası aktif servikal fleksiyon açıları Grup 1 ve Grup 2'de anlamlı derecede farklı bulunurken (p<0.05) aktif sağ/sol lateral fleksiyon, sağ/sol rotasyon açıları yalnızca Grup 1'de anlamlı bir değişime uğramıştır (p<0.05). Gruplar arası aktif servikal fleksiyon açıları tedavi öncesi ve sonrası da anlamlı derecede farklıdır (p<0.05). Uygulama sonrası tüm gruplarda kinezyofobi düzeylerinde anlamlı bir değişim elde edilemezken (p>0.05) gruplar arası incelemeler istatiksel olarak sınırda anlamlılık gösterdi (0,05> p >0,10). Global rating skorları bakımından uygulama sonrasında bütün gruplarda istatistiksel olarak anlamlı fark vardır (p<0.05). Fonksiyonellik hissi değişiminde Grup 1; Grup 2 ve Grup 3'ten ve Grup 2 de, Grup 3'ten anlamlı derecede yüksektir (p<0.05). Bu çalışmada NKBA'da Mulligan Mobilizasyon Tekniği ve Kinezyolojik Bantlamanın etkili olduğu gösterilmiştir. Bu çalışmanın sonucunda, MMT-SNAGs tekniği tek veya Kinezyolojik Bantlama-Fonksiyonel Düzeltme tekniği ile birlikte uygulandığında fleksiyon ve ektansiyon ağrısında, Servikal EHA ve fonksiyonellik hissi değişiminde olumlu akut etki sağlarken, kinezyofobi üzerinde akut etki sağlayamadı ve plasebo kinezyolojik bantlama uygulaması yapılan grupta da benzer etkiler görüldü.
Boyun ağrısı olan ve omuz impingement tanısı alan olgular arasındaki postüral değişkenlerin spinal mouse ile değerlendirilmesi
Bu çalışmanın amacı; boyun ağrısı olan ve omuz impingement tanısı alan olgular arasındaki postüral değişkenlerin spinal mouse ile değerlendirmek ve sonuçları karşılaştırmaktır. Mayıs-Ekim 2018 tarihleri arasında yürütülen bu çalışmaya, yaşları 23-65 arasında olan, boyun ağrılı 25 olgu ( Boyun Ağrısı Olan Grup) ile omuz impingement tanılı 25 olgu (Omuz İmpingement Tanılı Grup) dahil edildi. Çalışmaya dahil edilen katılımcılar, ağrı şiddeti (VAS), yaşam kalitesi (SF-36), üst ekstremitenin bedensel etkinlikleri ve hastalık belirtileri (DASH) yönünden değerlendirildi. Omurgadaki total eğrilikleri, omurganın şeklini ve hareket açılarını sagital planda tespit etmek amacıyla Spinal Mouse (SM) kullanıldı. Ayrıca sosyodemografik özellikleri sorgulandı. Tüm ölçümler fizyoterapist tarafından yapıldı ve değerlendirildi. Grupların demografik ölçümleri karşılaştırıldığında, yalnızca beden kitle indekslerinin iki grup arasında istatistiksel olarak anlamlı fark olduğu bulunmuştur (p=0,03). Her iki grubun torasik kifoz açıları normal değerlerin üzerinde bulunmuştur. İki grup arasında torasik eğim dereceleri açısından istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmamıştır (p>0,05). Torasik mobilite değerleri açısından ise istatistiksel olarak anlamlı farklılıklar vardır (p=0,02). Omuz impingement tanılı grupta torasik eğim açısı ile SF-36'nın fiziksel fonksiyon, canlılık, ruhsal sağlık ve sosyal fonksiyon alt parametreleri arasında güçlü korelasyonlar bulunmuştur (p<0,05). İki grup arasında VAS, DASH ve SF-36 değerleri üzerinde istatistiksel olarak fark yoktur (p>0,05). Torasik kifoz açısı normal değeri 20˚-40˚ aralığında kabul edilmektedir. Çalışmamızda torasik kifoz açıları, SM ile gerçekleştirilen ölçümlere göre omuz impingement tanılı grupta ortalama 45˚±8,8˚, boyun ağrısı olan grupta ortalama 44,32˚±9,5˚'dir. Sonuç olarak; torasik kifoz açısının fazla olmasının, boyun ve omuz bölgesinde ağrı meydana getirebileceğini ve kişinin yaşam kalitesini olumsuz etkileyebileceğini düşünmekteyiz. Anahtar Kelimeler: boyun ağrısı, omurga, omuz impingement sendromu, spinal mouse, torakal postür.
Kronik boyun ağrısı olan bireylerde egzersiz programına ek olarak uygulanan konnektif doku masajının ağrı, eklem hareket açıklığı ve yaşam doyumu üzerine etkisi
Kronik boyun ağrısı olan bireylerde egzersiz programına ek olarak uygulanan konnektif doku masajının ağrı, eklem hareket açıklığı ve yaşam doyumu üzerine etkisi araştırmak amacıyla, yaş ortalaması 39,6 olan gönüllü 56 kronik boyun ağrılı kadın ve erkek bireyler çalışmaya dâhil edildi. Çalışmada, ağrı şiddetini değerlendirmek için Visüel Analog Skalası, eklem hareket açıklığını tespit etmek için Gonyometre, boyundaki özürlülüğü sorgulamak için Boyun Özürlülük sorgulama Anketi ve yaşam ile ilgili beklentilerini ölçmek için Yaşam Doyumu Anketi gibi geçerliliği ve güvenirliliği kanıtlanmış olan ölçekler kullanıldı. Bireyler deney grubu ve kontrol grubu olarak iki gruba ayrıldı ve deney grubuna haftada 2 gün fizyoterapist tarafından konnektif doku masajıuygulandı ve izometrik boyun egzersizleri verildi. Konnektif doku masajı toplam 8 seans uygulandı. Kontrol grubuna ise haftada 2 gün fizyoterapist tarafından sadece izometrik boyun egzersizleri verildi. Egzersizler her iki grup içinde 4 hafta boyunca 8 seansı fizyoterapist eşliğinde, kalan 22 gün yapılacak egzersizler ise ev programı olarak verildi. Günde 3 defa 10 tekrarlı yapmaları söylendi. Çalışma aşamasında elde edilen veriler SPSS 24 programı ile analiz edildi. Bulgulara göre tedavi sonrası VAS ölçüm düzeylerinin deney ile kontrol grupları arasındaki farkın %95 güven düzeyinde istatistiksel olarak anlamlı bir olduğu görülmüştür (p<0,05). Deney grubunda egzersiz grubuna kıyasla ağrıda azalma daha fazlaydı. Tedavi sonrası servikal eklem hareket açıklığı ekstansiyon ölçüm düzeylerinin deney ile kontrol grupları arasındaki farkın %95 güven düzeyinde istatistiksel olarak anlamlı bir olduğu bulunmuştur (p<0,05). Kontrol grubundaki katılımcıların tedavi sonrası servikal eklem hareket açıklığı ekstansiyon ölçüm düzeylerinin deney grubundaki katılımcılara göre daha yüksek düzeyde olduğu belirlenmiştir. Diğer ölçüm parametrelerin tedavi sonrasındaki ölçü düzeylerinin gruplar arasındaki farkların anlamlı olmadığı belirlenmiştir (p>0.05).
Kronik boyun ağrılı hastalarda manuel terapi uygulamasının ağrı, yaşam kalitesi ve fonksiyonel durum üzerine etkisi
Amaç: Bu araştırmada kronik boyun ağrılı hastalarda manuel terapi uygulamasının ağrı, yaşam kalitesi ve fonksiyonel durum üzerine etkisinin araştırılması amaçlandı. Gereç ve Yöntem: Çalışma İstanbul İli Bakırköy ilçesi İncirli semtinde bulunan Özel EKA-FİT Merkezinde gerçekleştirildi. Çalışmaya kronik boyun ağrısı tanısı konulmuş 40 hasta dahil edildi. Hatalar tek grup olarak değerlendirildi. Çalışmada Hasta Değerlendirme Formu, Normal eklem hareketi (NEH), Bournemouth Boyun Ağrısı Anketi, VAS, Boyun Özürlülük Sorgulama Anketi ve WHOQOL-BREF yaşam kalitesi anketi kullanıldı. Bulgular: Araştırmada katılımcıların % 55'i 31-40 yaş ve % 45'i ise 41-50 yaş aralığında olduğu, % 67,5'i kadın ve % 32,5'i erkek olduğu saptanmıştır. Katılımcıların %70'inde kronik hastalık varlığı bulunmadı. Kronik boyun ağrısı olan bireylerin BBA skalası ve VAS skalası değerlendirilmesinde Tedavi öncesi ve sonrası VAS ağrı puanları arasında istatistiksel olarak anlamlı fark saptandığı (p≤0,05), yaşam kalitesi ölçeğinin alt boyutu puan ortalamalarının Tedavi öncesi ve sonrasında puan ortalamaları arasında istatistiksel olarak anlamlı farkın olduğu, (p≤0,05), Manuel terapi tedavisi sonrasında boyun ağrılı hastalarda özürlülük puanlarında azalma olduğu ve tedavi öncesi, tedavi sonrasında puan ortalamları arasındaki istatistiksel farkın olduğu (p≤0,05), Kronik boyun ağrılı hastalarda manuel terapi sonucunda fleksiyon, ekstansiyon, sağ rotasyon, sol rotasyon, sağ lateral fleksiyon ve sol lateral fleksiyon açılarında hem pasif hem de aktif tarafta artış bulunduğu ve tedavi öncesi, tedavi sonrasında puan ortalamaları arasındaki istatistiksel farkın olduğu saptanmıştır (p≤0,05). Sonuç: Kronik boyun ağrılı hastalarda manuel terapinin yaşam kalitesi üzerinde olumlu etkisinin olduğu saptandı. Kronik boyun ağrılı hastalarda manuel terapinin fonksiyonel durum üzerinde etkisi saptandı. Kronik boyun ağrılı hastalarda manuel terapinin ağrı düzeylerini azaltması ve fonksiyonel durumu iyileştirdiğinden dolayı hastaların yaşam kalitesini arttırdığı düşünülmektedir. Anahtar kelimeler: Kronik boyun ağrısı, Manuel terapi, ağrı, yaşam kalitesi
Boyun ağrısında iki farklı ev egzersizi programının etkisinin karşılaştırılması
Bu çalışmanın amacı boyun ağrısı şikayeti olan bireylerde, iki farklı ev egzersizi yönteminin egzersiz devamlılığına, boyun ağrısı ve boyun özürlülüğü üzerine etkisinin karşılaştırılmasıdır. İstanbul Arel Üniversitesi Meslek Yüksekokulu'nda Şubat 2018 – Mayıs 2018 tarihleri arasında yürütülen çalışma, akademik ve idari çalışanlardan boyun ağrısı şikayeti olan, yaşları 25-60 yıl arasında değişen 60 kişi ile yapıldı. Olgular rasgele yöntemle iki gruba ayrıldı. Grup 1'e basılı materyal ile ev egzersiz yöntemi (B.M.E.Y) Grup 2'ye ise videolu telefon hatırlatıcı özellikli ev egzersiz yöntemi (V.H.E.Y) ile egzersiz verildi. Ağrı şiddeti 'Vizüel Analog Skala' (VAS), boyun özürlülük düzeyi 'Boyun Ağrı ve Disabilite Skoru' (BADS) ile egzersiz öncesi ve egzersiz sonrası değerlendirildi. Elde edilen sonuçlar uygun istatistiksel yöntemlerle analiz edildi. İki grup arasında yaş ve cinsiyet yönünden farklılık yoktu (p>0,05). Egzersiz devamlılığı yönünden iki grup arasında anlamlı bir farklılık bulundu. Tanımlayıcı istatistiklere bakıldığında Grup 2'nin (V.H.E.Y) egzersiz devamlılığının daha fazla olduğu görüldü. Her iki grupta egzersiz öncesi ve sonrası boyun ağrısı ve boyun özürlülüğü değerlendirmelerinde iyileşme gözlendi (p<0,05). Tanımlayıcı istatistiklere bakıldığında VAS ve BADS değerlendirmelerinde Grup 2 (V.H.E.Y) lehine anlamlı düzeyde fark bulundu. Sonuç olarak bu çalışmada egzersiz sonrası iki grubun da ağrı şiddeti ve boyun özürlülüğünde anlamlı düzeyde iyileşme izlendi. Basılı materyal ile verilen klasik ev egzersiz yöntemi yerine uygulanabilecek videolu ve telefon hatırlatıcı özellikli ev egzersiz yönteminin egzersiz devamlılığı, ağrı şiddeti ve boyun özürlülüğü üzerine daha etkilidir.
Fizyoterapistlerin pandemi süreci öncesi ve sonrası bel ve boyun ağrılarının iş doyumu, anksiyete ve yaşam kalitesi açısından değerlendirilmesi
Çalışanlar, yaptıkları iş gereği vücut sistemlerinin belirli bir kısmını fonksiyonel olarak az veya daha fazla kullanabilirler. Kişinin anatomik ve psikolojik özellikleri, sosyokültürel faktörler, çalışma tekniği ve çalıştığı ortamın fiziki koşullarına bağlı olarak gelişen risk faktörleri, kas-iskelet sistemi başta olmak üzere solunum, dolaşım ve diğer vücut sistemlerini olumsuz yönde etkilemektedir. Sağlık çalışanları arasında en fazla risk taşıyan gruplardan olan fizyoterapistlerin günlük rutin çalışmaları sırasında sürdürdükleri aktiviteler nedeni ile kas-iskelet sistemini ilgilendiren sağlık problemlerine sürekli olarak maruz kalmaktadır. Salgınlar, sağlık çalışanlarında da birçok olumsuz psikolojik sonuçlara sebep olmaktadır. Sağlık çalışanlarının maruz kaldığı psikolojik stresin dikkate alınmaması ise hem bireysel hem de toplumsal düzeyde sağlık hizmetlerinin uygulanma kapasitesinde önemli olumsuz sonuçlara yol açmaktadır. Bu çalışma, fizyoterapistlerde bel ve boyun ağrısının sıklıkla görüldüğü ayrıca pandeminin çalışan kesimi yaşam kalitesi ve anksiyete açısından da etkilediği vurgulanmaktadır. Bu nedenle fizyoterapistlerin pandemi öncesi ve sonrası bel ve boyun ağrılarının iş doyumu, anksiyete ve yaşam kaliteleri üzerindeki etkisini değerlendirmeyi amaçlanmıştır. Çalışmaya, 1-5 yıl arasında fizyoterapist olan, çalışma sürecinde en az bir kere bel ve boyun ağrısı yaşayan, boyun özür anket puanı 5 ve üzeri olan, gönüllü 50 fizyoterapist dahil edilmiştir. Katılımcıların iş doyumunun değerlendirilmesinde Minnesota İş Doyum Ölçeği, ağrının değerlendirilmesinde McGill - Melzack Ağrı Soru Formu, anksiyetenin değerlendirilmesinde Beck Anksiyete Ölçeği, bel ağrısının değerlendirilmesinde Oswestry Skalası, boyun ağrısının değerlendirilmesinde Boyun Özür Anketi, yaşam kalitesinin değerlendirilmesinde Nottingham Sağlık Profili kullanılmıştır. İstatiksel analizler, SPSS 22.0 for Windows ile gerçekleştirilmiştir. Anlamlılık düzeyi p<0,05 olarak kabul edilmiştir. Sonuç olarak, fizyoterapistlerde pandemi öncesi ve pandemi sonrası arasında ağrı, boyun ağrısı ve yaşam kalitesinde (fiziksel aktivite, ağrı, emosyonel reaksiyonlar, enerj, total skor) anlamlı fark bulunmuştur (p<0,05). Fizyoterapistlerin pandemi öncesine göre pandemi sonrasında ağrılarının, boyun ağrısının ve yaşam kalitesinin etkilendiği belirlenmiştir.
Kronik boyun ağrısı olan ev hanımlarında izometrik egzersize eklenen aerobik egzersizin ağrı, fonksiyonellik ve boyun farkındalığı üzerine etkisi
Bu randomize kontrollü deneysel çalışmanın amacı kronik boyun ağrısı olan ev hanımlarında izometrik egzersize eklenen aerobik egzersizin ağrı, boyun farkındalığı ve fonksiyonellik üzerine etkilerini araştırmaktır. Çalışmaya en az 3 aydır boyun ağrısı olan 20-60 yaş arası, İstanbul'da yaşayan 26 gönüllü ev hanımı katıldı. Katılımcılar randomize olarak deney (n=13) ve kontrol (n=13) gruplarına ayrıldı. Her iki gruba da boyun izometrik egzersizleri öğretildi ve günde 3 kez 10 tekrarlı yapmaları istendi. Deney grubuna boyun izometrik egzersizlerine ek olarak modifiye BORG skalasına göre 3-4 düzeyinde haftada 3 gün 30 dakika yürüyüş şeklinde aerobik egzersiz verildi. Tedavi öncesi ve sonrası katılımcıların boyun ağrısı şiddeti (VAS) ve boyun eklem hareket açıklığı (gonyometre) ölçülüp kaydedildi. Fonksiyonellik ve boyun farkındalığı ise Boyun Özürlülük Sorgulama Ölçeği, Bournemout Boyun Ölçeği ve Fremantle Boyun Farkındalık Anketi (FBFA) kullanılarak değerlendirildi. Kontrol ve deney grubunda müdahale sonrası boyun ağrısı, fonksiyonellik ve boyun farkındalığında anlamlı iyileşmeler görüldü (p<0.05). Fakat sağ-sol lateral fleksiyon EHA değeri hariç diğer tüm parametrelerde gruplar arasında bir üstünlük görülmedi. Sağ ve sol lateral fleksiyon eklem hareket açıklığındaki iyileşme deney grubunda kontrol grubuna göre anlamlı iyileşme gözlendi (p<0.05). İzometrik egzersizle beraber yapılan aerobik egzersizin boyun lateral fleksiyon değerleri üzerinde etkisi vardır.
Boyun ağrısı olan ofis çalışanlarında koruyucu fizyoterapi uygulamalarının başın anterior tilt postürü ve üst ekstremite iş ile ilişkili fonksiyonları üzerine etkisi
Bu çalışmada, boyun ağrılı ofis çalışanlarında iş ile ilişkili kas-iskelet sistemi bozukluklarına (KİSB) yönelik Koruyucu Fizyoterapi Yöntemlerinden (KFY); postür eğitimi ve ergonomik düzenlemeler, egzersiz ve EMG Biyofeedback (EMG-B) eğitimlerinin, başın anterior tilt postürü (BATP) ve üst ekstremite iş ile ilişkili fonksiyonları üzerine etkilerini araştırmak amaçlandı. Çalışmaya en az 3 aydır boyun ağrısı bulunan, 24-40 yaş aralığında, son 1 yıldır aktif tam zamanlı çalışan 51 ofis çalışanı dahil edildi. Tüm bireylere postür eğitimi verilerek, çalışma alanlarında ergonomik düzenlemeler yapıldı. Her grupta 17 bireyin bulunduğu EMG-B, Egzersiz ve Kontrol olmak üzere 3 grup oluşturuldu. EMG-B ve Egzersiz eğitimleri haftada 3 gün olmak üzere, 6 hafta boyunca uygulandı. Çalışma öncesi ve sonrasında ağrı (NDI ve NPAD), postür (BATP ve RULA), üst ekstremite fonksiyonelliği (DASH T/W, Constant-Murley Skoru), görev performansı (klavye / mouse görevi) ve Üst Trapez (ÜT) kas aktivasyonu (sEMG) değerlendirildi. Elde edilen bulgulara göre; her üç grupta da görev performansı ve kas aktivasyonu dışında tüm parametrelerde anlamlı gelişmeler gözlendi. ÜT kas aktivasyonunun sadece EMG-B grubunda azaldığı (p<0,01); Egzersiz grubunda ise BATP ve boyun ağrısının diğer gruplara göre daha düşük olduğu görüldü (p<0,01). RULA ve üst ekstremite fonksiyonelliğinde gruplar arasında anlamlı bir fark yoktu (p>0,05). BATP ile boyun ağrısı, mouse kullanma hızı ve ÜT aktivitesinin ilişkili olduğu belirlendi (p<0,05). Ofis çalışanları için fizyoterapistler tarafından verilen bireyselleştirilmiş postür eğitimi ve ergonomik düzenlemelerin ağrı, postür ve iş ile ilişkili fonksiyonlar üzerine olumlu etkiler gösterdiği, BATP ve ağrı üzerine daha etkin bir tedavi amaçlandığında programın egzersiz eğitimi ile, ÜT kas aktivitesini azaltmak hedeflendiğinde ise EMG-B ile desteklenmesinin yararlı olacağı sonucuna varıldı. KFY'nin uzun dönem etkilerinin ve psikososyal parametrelerin incelendiği ileri çalışmalara ihtiyaç duyulmaktadır.
Kronik boyun ağrısında boyun farkındalığı ile eklem pozisyon hissi, baş postürü ve kas enduransı arasındaki ilişki
Bu çalışma kronik boyun ağrısı olan bireylerde boyun farkındalığının eklem pozisyon hissi, baş postürü, kas enduransı ile ilişkisini araştırmak amacıyla planlandı. Çalışmamızda ek olarak boyun farkındalığı ile vücut farkındalığı ve psikososyal faktörler arasındaki ilişki de araştırıldı. Çalışmaya 20-50 yaş arasında, istirahat boyun ağrısı Numerik Ağrı Skalası'na göre 3 ve üzeri olan, Boyun Özür Anketi'ne (BÖA) göre 5 ve üzeri puan alan, nonspesifik boyun ağrısı tanısı almış 30 birey dahil edildi. Bireylerin demografik bilgileri kaydedildi, boyun farkındalıkları Fremantle Boyun Farkındalık Anketi (FreBFA), servikal eklem hissi Servikal Eklem Pozisyon Hissi Hata (SEPHH) testi, baş postürü Kraniovertebral Açı (KVA) ölçümü, servikal endurans zamanlı endurans testi, vücut farkındalıkları Vücut Farkındalık Anketi (VFA), servikal eklem hareket açıklıkları gonyometre, yaşam kalitesi Nottingham Sağlık Profili (NSP), emosyonel durum Hastane Anksiyete ve Depresyon Anketi, hareket korkusu Tampa Kinezyofobi Ölçeği ile (TKÖ) değerlendirildi. Bireylerin boyun farkındalığı ile servikal eklem pozisyon hissi fleksiyon ve rotasyon yönünde orta-zayıf kuvvette negatif yönde istatistiksel olarak anlamlı ilişkiler bulundu (sırasıyla r: -0,471, r: -0,518, r: -0,362, r: -0,409 r: -0,399; p<0,05). Boyun farkındalığı ile boyun özür seviyesi, yaşam kalitesi arasında orta kuvvette (r:0,632, r:0,411) ; boyun farkındalığı ile anksiyete, hareket korkusu arasında zayıf kuvvette (r:0,384, r:0,387) pozitif yönde anlamlı ilişkiler bulundu (p<0,05). Boyun farkındalığı ile baş postürü, servikal kas enduransı, ağrı şiddeti/süresi, vücut farkındalığı, servikal eklem hareket açıklığı ve depresyon düzeyleri arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki yoktu (p>0,05). Çalışmamızda kronik boyun ağrılı bireylerde pozisyon duyusunda değişme, boyun özür seviyesi ve bazı psikososyal faktörlerin boyun farkındalığını etkileyen faktörler olduğu belirlenmiştir. Kronik boyun ağrısı olan bireylerde boyun farkındalığına yönelik değerlendirme yapılmasının gerekli olduğu düşünülmüştür. Anahtar Kelimeler: Kronik boyun ağrısı, Boyun farkındalığı, Eklem pozisyon hissi, Postür, Kas Enduransı
Kronik boyun ağrısı olan kişilerde sanal gerçeklik uygulamalarının etkinliğinin incelenmesi
Bu çalışma kronik boyun ağrısı olan kişilerde sanal gerçeklik uygulamasının etkinliğinin incelenmesi amacıyla planlandı. Çalışmaya nörolojik defisiti bulunmayan ve en az 3 aydır boyun ağrısı devam eden 34 hasta dahil edildi. Hastalar basit randomizasyon yöntemiyle motor kontrol egzersizlerine ek olarak sanal gerçeklik uygulayan grup (SG grubu) (n=17) ve motor kontrol egzersizleri grubu (kontrol grubu) (n=17) olmak üzere 2 gruba ayrıldı. Her iki gruptaki hastalar haftada 3 gün ve toplamda 6 hafta tedavi programı aldı. Çalışmaya katılan tüm bireylerin, ağrı seviyesi, ağrı eşiği, eklem hareket açıklığı (EHA), eklem pozisyon hissi (EPH), kas performansı, postür, denge, özür seviyesi, anksiyete/depresyon, kinezyofobi ve yaşam kalitesi tedavi öncesinde ve sonrasında toplam 2 kez değerlendirildi. Çalışma sonrasında da tüm bireyler 1 aylık süreyle takip edilerek egzersiz sürdürülebilirliği belirlendi. Her iki grubun da tedavi sonrasında ağrı şiddeti, ağrı eşiği, EHA, EPH, kas performansı, postür, dengenin bazı parametrelerinde, fonksiyonel limitasyon, kinezyofobi ve yaşam kalitesi açısından gelişim gösterdiği bulunurken (p<0,05); servikal lordoz açısında (postür) ve dengenin bazı parametrelerinde gelişim göstermediği saptandı (p>0,05). SG grubu, C1-C2 ve C5-C6 ağrı eşiği, EPH, dengenin vestibüler komponenti, anksiyete/depresyon ve kinezyofobi açısından daha etkiliyken, kontrol grubu postür açısından daha etkiliydi (p<0,05). SG grubunun, bir aylık takip süresi içinde egzersiz yaptıkları gün sayıları daha fazlaydı (p<0,05). Bu sonuçlar, SG'nin motor kontrol egzersizlerine ek olarak uygulanmasının ağrının, fonksiyonel limitasyonların, anksiyete/depresyonun ve kinezyofobinin azaltılması, EPH ve dengenin vestibüler komponentinin geliştirilmesinde ve egzersiz sürdürülebilirliği açısından daha etkili olabileceğini, SG'nin kronik boyun ağrılı bireylerde tedavi programına ek olarak kullanılabileceğini gösterdi.
Kronik boyun ağrılı hastalarda temel vücut farkındalığı terapisinin ağrı, denge ve proprioseptif duyuya olan etkileri
Bu çalışmada, kronik boyun ağrısı olan hastalarda Temel Vücut Farkındalığı Terapisi (TVFT) ile konvansiyonel tedavilerin (KT) ağrı, denge ve servikal bölgenin proprioseptif duyusu üzerine olan etkilerini karşılaştırmak amaçlanmıştır. Çapraz tasarım olarak yapılan çalışmada hastalar A (n=17) ve B (n=18) gruplarına ayrılmıştır. A grubundaki hastalara 6 hafta süresince haftada 2 gün TVFT, B grubundakilere aynı gün ve sürede KT programı uygulanmıştır. Yaklaşık 5 haftalık aranın ardından A grubundakilere KT, B grubundakilere TVFT uygulanmıştır. Ağrı şiddeti; Görsel Analog Skalası (GAS), özür düzeyi; Boyun Özürlülük Ölçeği (BÖÖ), yaşam kalitesi; Kısa Form -36 (SF 36), hareket korkusu; Tampa Kinezyofobi Ölçeği (TKÖ), eklem hareket açıklığı (EHA); Cervical Range of Motion Deluxe (CROM) cihazı, baş yeniden pozisyonlama testi; CROM cihazı, denge, Bilgisayarlı Dinamik Postürografi cihazı, fonksiyonel denge; Tek Ayak Üzerinde Durma Testi (TAÜDT) ile değerlendirilmiştir. Değerlendirmeler birinci ve ikinci tedavinin önce ve sonrasında yapılmıştır. İlk tedaviler sonrasında aktivite ağrı şiddeti TVFT alan A grubunda KT alan B grubuna göre daha düşük bulunmuştur (p=0,024). A grubunda TVFT'nin aktivite ağrısına etkisi sonraki tedaviye yansımıştır (p=0,038). BÖÖ puanı açısından A grubunda TVFT'nin etkisi sonraki tedaviye yansımıştır (p=0,019). Her iki tedavinin etkisi SF 36 ağrı puanı ve hareket korkusu puanı açısından sonraki tedaviye yansımıştır (p<0,05). Gruplar arasında ikinci tedavilerden sonra aktif fleksiyon ve sağ rotasyon dereceleri B grubunda TVFT alan hastalarda daha yüksek bulunmuştur (p<0,05). Grup içi tedaviler sonrası sonuçlar karşılaştırıldığında A grubunda TVFT sonrasında aktif fleksiyon, sağ-sol lateral fleksiyon ve sol rotasyon dereceleri daha yüksek bulunmuştur (p<0,05). Grup içi tedaviler sonrası pasif EHA değerlerinde A grubunda sol lateral fleksiyonda TVFT lehine, ekstansiyon ve sağa rotasyonda KT lehine, B grubunda ise sağ rotasyonda TVFT lehine fark vardır (p<0,05). TVFT'nin KT'ye göre A grubunda sagital düzlem, B grubunda transvers düzlemle olan açısal hataları azaltmada daha etkili olduğu görülmüştür (p<0,05). TVFT sonrası A grubunda Duyusal Organizasyon Testi (DOT) konum 4,5,6 ve bileşik puan sonuçlarında anlamlı bir artış görülürken, KT ile başlayan B grubunda yalnızca konum 5 puanında anlamlı bir artış görülmüştür (p<0,05). Sola hareket hızı, sola son nokta gezintisi ve sola maksimum gezinti değerleri B grubunda TVFT'si sonrasında daha yüksek bulunmuştur (p<0,05). Grup içinde tedaviler sonrası sonuçlar karşılaştırıldığında B grubunda sağ taraf üzerinde gözler kapalı olarak yapılan TAÜDT sonuçlarında TVFT lehine anlamlı fark görülmüştür (p=0,011). TVFT'si aktivite ağrısı, aktif EHA, proprioseptif duyu ve denge üzerinde KT'den daha etkilidir. Bedensel bilinci geliştirerek doğru vücut dizilimi ve mekaniklerini yerleştirmeyi amaçlayan TVFT'nin kas iskelet sistemiyle ilgili problemlerin tedavisinde fizyoterapistler için iyi bir alternatif yöntem olduğu söylenebilir. Anahtar Kelimeler: Boyun ağrısı, eklem hareket açıklığı, farkındalık, egzersiz.
Kronik boyun ağrılı bireylerde manuel tedavinin solunum parametreleri, ağrı, postür ve yaşam kalitesi üzerine etkisi
Bu çalışmanın amacı, kronik boyun ağrılı bireylerde manuel tedavinin solunum parametreleri, ağrı, postür ve yaşam kalitesi üzerine etkisini araştırmaktır. Kronik boyun ağrılı 46 hasta blok randomizasyon yöntemi ile Servikal Mobilizasyon+Egzersiz Grubu (SM+E G, n=15, yaş:32,06±2,79), Torakal ve Servikal Mobilizasyon+Egzersiz Grubu (TM+SM+E G, n=16, yaş 31,86±2,98) ve Egzersiz Grubu (E G, n=15, yaş:32,73±3,23) olarak üç gruba ayrılmıştır. Manuel tedavide Maitland mobilizasyon yöntemleri uygulanmış; egzersiz programında stabilizasyon egzersizleri, boyun ve skapulo-torasik kuvvetlendirme egzersizleri kullanılmıştır. Çalışmaya katılan tüm hastalar haftada 2 seans, 6 hafta süre ile tedaviye alınmış; tedavi öncesi ve sonrasında değerlendirilmiştir. Ağrı şiddeti Görsel Analog Skalası (VAS) ile, servikal hareket açıklığı universal gonyometre ile, boyun derin fleksör kas enduransı (DFK) basınçlı Biyofeedback ile, postür (başın anterior tilti) fotoğraflama yöntemi ile değerlendirilmiştir. Yaşam kalitesi ve özür için Kısa-form 36 (SF-36) ve Boyun Özürlülük İndeksi (BÖİ) kullanılmıştır. Torakal ekspansiyon mezura ile, solunum fonksiyonları spirometre ile ölçülmüştür. Maksimum inspiratuvar (MIP) ve ekspiratuvar basınç (MEP), ağız basınç ölçüm cihazı ile değerlendirilmiştir. Tedavi sonrası Egzersiz Grubu hariç, her iki manuel tedavi grubunda solunum fonksiyonlarının geliştiği; aksillar ekspansiyonun ise hiçbir grupta gelişmediği görülmüştür. Üç grupta, solunum parametreleri dışındaki tüm parametrelerde anlamlı düzeyde gelişmeler olmuştur. TM+SM+E Grubu'nun, MIP, MEP, solunum fonksiyonları, subkostal ekspansiyon, aktivite ağrısı, boyun sol lateral fleksiyon ve sağ rotasyonu, anterior tilt, DFK enduransı, BÖİ, SF-36 açısından en etkili yöntem olduğu görülmüştür (p<0.05). TM+SM+E ile SM+E Grubu'nun, istirahat ağrısı, MIP ve subkostal ekspansiyonu geliştirme açısından benzer olduğu bulunmuştur (p>0.05). SM+E Grubu'nun, solunum fonksiyonları, MIP, subkostal ekspansiyon, istirahat ve aktivite ağrısı, sağ rotasyon ve sol lateral fleksiyon, anterior tilt ve DFK enduransı açısından E Grubu'ndan daha etkili olduğu; DFK kuvveti, MEP, BÖİ ve SF-36 açısından ise E Grubu ile benzer etkiye sahip olduğu gözlenmiştir (p>0.05). Çalışmamızda, kronik boyun ağrılı hastalarda her üç tedavinin de bazı yararları olduğu; ancak özellikle torakal bölgeyi de içeren manuel tedavinin, solunum fonksiyonları başta olmak üzere en etkili yöntem olduğu sonucuna varılmıştır. Anahtar Kelimeler: Kronik boyun ağrısı, manuel tedavi, solunum fonksiyonları, yaşam kalitesi
Musculus splenius capitis'in motor giriş noktalarının belirlenmesi
Musculus Splenius Capitis'in Motor Sinir Giriş Noktalarının Belirlenmesi Amaç: Boyun ve çevresindeki spazm ve ağrı ile karakterize çeşitli rahatsızlıkların tedavisinde kullanılan ajanların enjeksiyonunda bölgedeki kasların motor giriş noktalarının belirlenmesi tedavinin daha etkin, doğru ve kolay biçimde yapılabilmesi için gereklidir. Servikal distoni ve "whiplash" yaralanmaları gibi rahatsızlıklarda en çok etkilenen kaslardan biri olan musculus splenius capitis'e (MSC) Botulinum Toksin (BT) enjeksiyon uygulaması yapılmaktadır. Bu uygulamalarda ilacın yan etkilerinin azaltılması, çevre yapılara zarar verilmemesi ve tedavinin daha etkin yapılabilmesi için MSC'nin motor giriş noktalarının bilinmesi gerekmektedir. Bu kadavra çalışmasının amacı boyun kaslarının spazmı ile seyreden çeşitli rahatsızlıkların tedavisinde yer alan ajanların enjeksiyonuna yönelik MSC özelinde, hedef bölgelerin belirlenmesidir. Yöntem: Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Anatomi Anabilim Dalı envanterine kayıtlı, eğitim ve araştırma amacıyla ilgili yasalar doğrultusunda temin edilmiş ve %10 formalin solüsyonu ile tespit edilmiş 10 erişkin insan kadavrasının ense bölgeleri (toplamda 20 taraf) diseke edilerek incelendi. Diseksiyonların ardından anatomik kılavuz noktaları belirlendi ve aralarındaki mesafeler ölçüldü. Cilt ve cilt altı yapıları korunmuş kadavralarda motor giriş noktalarının derinliği ölçüldü. Musculus splenius capitis'e sinirlerin giriş yaptığı noktalar (motor giriş noktaları-MGN) tespit edildi ve işaretlendi. Tespit edilen motor giriş noktalarının anatomik kılavuz noktalarına uzaklığı ölçüldü ve kaydedildi. Bulgular: Diseksiyonların ardından MSC'ye ait, altı kadavrada sağ ve sol taraflarda ikişer MGN; iki kadavrada sağ ve sol taraflarda üçer MGN; bir kadavrada sağ ve sol taraflarda birer MGN; bir kadavrada ise sağ tarafta üç, sol tarafta bir adet MGN saptandı. Anatomik kılavuz noktaları arasındaki mesafeler ise, X ekseni için ortalama 88,48 mm (±7,66 mm), Y ekseni için ortalama 127,77 (±15,41 mm) olarak bulundu. Bütünlüğü bozulmamış beş kadavrada cilt, cilt altı doku ve m. trapezius'un kalınlığı ense bölgesinde ortalama 12,16 mm (± 2,04 mm) olarak bulunmuştur. Musculus splenius capitis'in ortalama kalınlığı ise 2,58 mm (± 0,76 mm) olarak bulunmuştur. X eksenine en yakın MGN olan 1. MGN'lerin, X eksenine ortalama uzaklığı 46, 41 mm (± 10,48 mm) ve Y eksenine ortalama uzaklığı 40,87 mm (±10,26 mm) olarak bulunmuştur. X eksenine en uzak MGN olan, 3. MGN'lerin, X eksenine ortalama uzaklığı 56,28 mm (± 12,44 mm) ve Y eksenine ortalama uzaklığı 33,72 mm (± 9,21 mm) olarak bulunmuştur. Sonuç: Çalışmamızda MSC'ye yapılacak olan enjeksiyon uygulamaları için anatomik kılavuz noktaları ve MGN'ler belirlenmiştir. Elde ettiğimiz verilerin bu bölgede uygulama yapacak olan klinisyenlerin daha doğru ve güvenli hareket etmesine yardımcı olacağını ve bu alanda yapılacak diğer çalışmalar için rehberlik edeceğini düşünüyoruz. Anahtar Kelimeler: m. splenius capitis; botulinum toksin; motor giriş noktası; enjeksiyon uygulamaları; servikal distoni; anatomik kılavuz noktaları
Kronik mekanik boyun ağrılı hastalarda konvansiyonel fizik tedavi ile birlikte servikal manipülasyonun ağrı şiddeti, yaşam kalitesi ve eklem hareket açıklığı üzerine etkilerinin incelenmesi
Bu araştırmanın amacı kronik mekanik boyun ağrılı olgularda fizik tedavi uygulamalarına servikal manipülasyon eklenmesinin etkinliğinin incelenmesidir. Araştırmada hastalar Fizik tedavi (n=20) ve Fizik tedavi + Servikal manipülasyon (n=20) uygulanacak şekilde iki gruba ayrılmıştır. Araştırma kapsamında olgularda ağrı (VAS), boyun disabilite (BDI), eklem hareket açıklığı (EHA) ve yaşam kalitesi parametreleri değerlendirilmiştir. Araştırma grupları arasında yaş, cinsiyet, eğitim durumu, sağlık durumu ve egzersiz durumu gibi sosyodemografik verilerin gruplar arsında farklılık göstermediği bulunmuştur(p≥0,05). Fizik tedavi yöntemleri uygulanan grupta VAS, eklem hareket açıklığı, boyun disabilite indeksi, yaşam kalitesi, canlılık, sosyal işlevsellik, ağrı ve genel sağlık algısı alt boyut puanlarının tedavi öncesi ve sonrasında farklılık gösterdiği saptanmıştır (p≤0,05). Fizik tedavi ve kayropraktik uygulanan grupta VAS, BDI, EHA ve yaşam kalitesi alt boyut düzeylerinin tedavi öncesi ve sonrasında farklılık gösterdiği saptanmıştır(p≤0,05). Ayrıca gruplar arsında tedavi sonrasında VAS, BDI, EHA ve yaşam kalitesi alt boyut düzeylerinin farklılık gösterdiği saptanmıştır(p≤0,05). Kronik boyun ağrılı olgularda fizik tedavi + kayropraktik uygulamasının sadece fizik tedavi uygulamasına göre daha etkin olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Anahtar Kelimeler: Kronik, Boyun Ağrısı, Fizik Tedavi, Kayropraktik
Diş hekimlerinin fiziksel aktivite durumlarının bel ve boyun ağrısı üzerine etkisinin incelenmesi
Bu çalışmanın amacı diş hekimlerinin fiziksel aktivite durumlarının bel ve boyun ağrısı üzerine etkisinin incelenmesidir. Çalışma kesitseldir. İlişkisel tarama modeli kullanılmıştır ve betimsel bir çalışmadır. Örneklem Ocak 2023 – Mart 2023 arasında oluşturulmuştur. Veri toplama araçları olarak; Kişisel Bilgi Formu, Vizuel Analog Skala (VAS), Oswestry Bel Ağrısı Engellilik Anketi (OBAEA), Boyun Özürlülük Sorgulama Anketi (BÖSA) ve Uluslararası Fiziksel Aktivite Anketi (IPAQ) kullanılmıştır. Araştırmaya yazılı bilgilendirilmiş onamı alınan 100 gönüllü diş hekimi dahil edilmiştir. Diş hekimlerinin demografik değişkenlerine göre ölçek puanları arasındaki farklar incelendiğinde, VAS puanlarının diş hekimlerinin cinsiyet ve boyun özürlülük düzeylerine göre, OBAEA puanlarının diş hekimlerinin boyun özürlülük düzeylerine göre, IPAQ puanlarının diş hekimlerinin fiziksel aktivite durumlarına göre istatistiksel olarak anlamlı fark olduğu bulunmuştur. Diş hekimlerinin yaşları ile BKİ değerleri ile ölçek puanları arasındaki ilişki incelenmiş ve sonucunda, diş hekimlerinin yaşları ve BKİ değerleri ile tüm ölçek puanları arasında istatistiksel olarak anlamlı korelasyon olmadığı bulunmuştur. Ayrıca diş hekimlerinin IPAQ puanları ile VAS, OBAEA ve BÖSA puanları arasında ilişki olup olmadığı incelenmiş ve sonucunda, diş hekimlerinin IPAQ puanları ile VAS, OBAEA ve BÖSA puanları arasında istatistiksel olarak anlamlı korelasyon olmadığı bulunmuştur. Bu araştırmanın bulgularının ilgili literatüre önemli katkı sağlayacağı düşünülmektedir. Anahtar Kelimeler: Bel Ağrısı, Boyun Ağrısı, Diş Hekimi, Fiziksel Aktivite
Boyun ağrısı olan hastalarda uygulanan kayropraktik diversified tekniği ile drop table uygulamasının karşılaştırılması
Non-spesifik boyun ağrısı yaşayan 18-65 yaş arası, kayropraktik tedavilere herhangi bir kontraendikasyonu bulunmayan bireylerden oluşan 45 kişilik bir çalışma grubu olan kişilerin randomize olarak gruplara ayrılması ve iki farklı kayropraktik tekniğinin boyun kas kuvvetine etkisi, ağrı üzerindeki etkisi ve boyun eklem hareket açıklığındaki etkileri karşılaştırılmalı olarak incelenmesi amaçlanmıştır. Bu çalışma Kayro-Fit Fizyoterapi ve Danışmanlık Merkezinde, her grupta 15 katılımcı olacak şekilde toplamda 45 kişi ile yapılmıştır. Katılımcıların yaş, boy, kilo ölçülecek olup randomize olarak 3 gruba ayrılmıştır. Gruplar ise; Kontrol Grubu (n=15), Drop Table Tekniği uygulama grubu (n=15), Diversified Tekniği Uygulama grubu (n=15) dur. 4 haftalık tedavi süresi sonrasında kontrol grubuna da uygulama öncesi yapılan değerlendirmeler tekrarlanmıştır. Değerlendirme zamanları; T0 (spinal manipülasyon tedavi programı öncesi), T1 (spinal manipülasyon tedavi programı sonrası) şeklinde oluşturulmuştur. Çalışmada ölçülecek parametreler; McGill – Melzack Ağrı Anketi, Servikal Eklem Hareket Açıklığı, MicroFet 2 Manuel Kas Testi Cihazı ile kas kuvvet ölçümü şeklinde ayarlanmıştır. Yapılan kayropraktik uygulama gruplarının(diversified grubu ve drop table grubu) her ikisinde de kontrol grubuna göre eklem hareket açıklıklarının arttığı,Mcgill ağrı anketine göre ağrıda azalma olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Boyun izometrik kas kuvveti ölçümlerinde diversified grubundaki artış anlamlı bulunmuştur (p<0,05). Drop table grubunda ise sadece boyun sağ lateral fleksiyon izometrik ölçümündeki artış anlamlı diğer izometrik kas kuvvetlerinde anlamlı bir sonuca ulaşılamamıştır (p>0,05). Kontrol grubunda sadece boyun fleksör kas kuvvetindeki düşüş anlamlı bulunmuştur diğer boyun kas izometrik kasılma kuvvetlerinde anlamlı bir sonuç elde edilmemiştir. Non-spesifik boyun ağrısı olan bireylerin ağrısının azalması ve boyun hareketlerini daha rahat gerçekleştirebilmesi için kayropraktik uygulamalardan yararlanabileceği kanısındayız. Anahtar Kelimeler: Kayropratik, Boyun Ağrısı, Diversified Tekniği, Drop Table Tekniği
Kronik boyun ağrılı bireylerde kayropraktik spinal manipülasyon ile enstrüman destekli yumuşak doku mobilizasyonu etkinliklerinin karşılaştırılması
Kayropraktik yöntemler son yıllarda kronik mekanik boyun ağrısının tedavisinde yaygın olarak kullanılmaktadır. Bunun yanında boyun tedavisinde kullanılan bir diğer koruyucu tedavi yöntemi ise alet yardımlı yumuşak doku mobilizasyonudur. Bu çalışmanın temel amacı kronik boyun ağrılı bireylerde kayropraktik spinal manipülasyon ile enstrüman destekli yumuşak doku mobilizasyonu etkinliklerinin karşılaştırılmasıdır. Araştırmanın hedef kitlesi 3 aydan fazladır boyun ağrısı ve özürlülüğü olan ve görsel analog skaladan en az 5 skor almış 20-65 yaş aralığında bireylerdir. Çalışma kontrol grubunun yer aldığı ön ve son test değerlendirme yöntemlerini içeren randomize kontrollü klinik bir çalışmadır. Tedavi uygulamaları Fizyogym Fizyoterapi ve Danışmanlık merkezi yerleşkesinde, her grupta 14 katılımcı olacak şekilde toplamda 42 kişi ile gerçekleştirildi. Katılımcılar randomize olarak 3 gruba ayrılmıştır. Uygulamalar sonrası elde edilen veriler SPSS paket program kullanılarak analiz edilmiştir. Araştırma verilerinin analizinde tanımlayıcı istatistikler ve Kruskal Wallis Testi kullanılmıştır. Araştırma sonuçlarına göre Kısa form – 36 ölçeği ile değerlendirilen günlük yaşam aktivitesi için, tüm gruplar ayrı ayrı değerlendirildiğinde tedavi sonrası tüm zamanlarda yaşam kalitesinin arttığı gözlemlenmiş ancak 3 grup arasında anlamlı bir farklılık görülmemiştir. Normal eklem hareket açıklığı için kullanılan gonyometrik değerlendirmelerde hastaların tedavinin 2. Haftası ve sonrası tüm gruplarda eklem hareket açıklığında artış bildirdikleri belirlenmiştir. Ayrıca Boyun özürlülük indexi ile yapılan değerlendirmelerde tüm gruplardaki artışın anlamlı olduğu ve boyun özürlülüğü azalttığı gözlemlenmiştir.
Kronik boyun ağrılı hastalarda boyun, sırt ve omuz güçlendirme egzersizleri ile desteklenmiş klasik boyun fizik tedavi programının ağrı, dizabilite ve uyku kalitesine etkisi
Bu çalışmada kronik boyun ağrılı bireylerde klasik boyun fizik tedavi programına ek olarak sırt ve omuz güçlendirme egzersizleri eklenerek ağrı, uyku kalitesi ve boyun dizabilite düzeyine etkisi araştırılmıştır. Çalışmaya kronik boyun ağrılı 18-60 yaş aralığında bulunan 40 gönüllü birey dahil edildi. Çalışmamıza dahil edilebilme kriterlerine uygun 40 katılımcı basit rastgele yöntem ile randomize edilerek klasik boyun egzersizleri ve sırt, omuz güçlendirme egzersizleri ile kombine edilmiş boyun egzersizleri yapılmak üzere eşit iki gruba ayrılmıştır. Klasik boyun fizik tedavi programı 50 dakika, egzersizler ise 25-30 dakika olacak şekilde haftada beş gün, üç hafta boyunca gerçekleşti. Klasik boyun fizik tedavi programı ve egzersizler klinikte fizyoterapist denetiminde uygulandı. Çalışma süresince katılımcıların ağrı düzeyi Görsel Analog Skala ile, boyun dizabilite düzeyi Boyun Özür İndeksi ile, uyku kalitesi değerlendirmesi ise Pittsburgh Uyku Kalitesi İndeksi ile değerlendirildi. Çalışma sonucunda, boyun egzersizleriyle beraber sırt ve omuz egzersizleri uygulanan grupta da, klasik boyun egzersizi grubunda da eklem hareket açıklıklarında, VAS, Boyun Özür İndeksi ve Pittsburgh Uyku Kalitesi İndeksi skorlarında grup içi karşılaştırmalarda anlamlı iyileşmeler bulunurken gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı farklar saptanamadı.
Kronik boyun ağrılı hastalarda miyofasyal indüksiyon tekniğinin ve eklem mobilizasyon tekniğinin ağrı şiddeti, farkındalık, fonksiyonellik üzerine anlık ve kısa süreli etkilerinin karşılaştırılması
Çalışmamız kronik boyun ağrılı hastalarda miyofasyal indüksiyon tekniği ve eklem mobilizasyon tekniğinin etkilerini karşılaştırmak amacıyla gerçekleştirilmiştir. Kronik boyun ağrılı 61 hasta randomize olarak miyofasyal indüksiyon tedavisi (MİT) (ortalama yaş: 45.26 ± 10.46 yıl) ve eklem mobilizasyon tedavisi (MOB) (43.6 ± 10.74 yıl) tedavisi alan grup olarak ikiye ayrılmıştır. İki gruptaki katılımcılar tek seans (ortalama 30 dk) tedavi almıştır. Çalışmamızda sonuç ölçümleri olarak ağrı şiddeti, boyun farkındalığı, özür ve fonksiyonel aktivite düzeyi, eklem hareket açıklığı (EHA), derin boyun fleksör kas enduransı (DFKE) değerlendirmeleri göz önüne alınmıştır. Tedavi öncesi, tedaviden hemen sonra ve tedaviden bir hafta sonra gerçekleştirilen tüm sonuç ölçümleri tedaviyi uygulayan fizyoterapist tarafından gerçekleştirilmiştir. Çalışmamızda uyguladığımız iki tedavi yaklaşımı da (EHA hariç) değerlendirilen diğer tüm parametrelerde anlamlı gelişme sağlamıştır (p<0.05). EHA değerleri ise MİT grubunda sağ lateral fleksiyon değerinde, MOB grubunda ise fleksiyon ve rotasyon (sağ ve sol) değerinde anlamlı gelişme sağlamıştır (p<0.05). İki uygulamanın da kronik boyun ağrılı hastalarda ağrı şiddeti, boyun farkındalığı, özür ve fonksiyonel aktivite düzeyi ve DFKE değerlendirmelerinde birbirlerine üstünlüğünün bulunmadığı belirlenmiştir (p>0.05). Çalışmadan elde ettiğimiz bulgular MİT ve MOB uygulamalarının boyun ağrılı hastalarda etkin olduğunu göstermiştir. Gruplar arası karşılaştırmalarda iki tedavi şeklinin EHA hariç birbirine üstünlüğü olmadığı görülmüştür. EHA da ise MİT'in sağ lateral fleksiyonu MOB'un ise fleksiyon ve rotasyonu (sağ-sol) artırmada daha etkili olduğu görülmüştür. Çalışmamız, kronik boyun ağrılı hastalara uygulanan tek seans uygulama sonrasında ağrı, farkındalık ve fonksiyonel düzey üzerinde iyileştirici etkiye sahip olduğunu göstermiştir. Bu etkilerin bir hafta boyunca devam etmesi, manuel terapi uygulamalarının kronik boyun ağrısında etkili bir tedavi yaklaşımı olduğunu düşündürmüştür.
Servikal disk patolojisi olan hastalarda benign paroksismal pozisyonel vertigo varlığının değerlendirilmesi
Servikal Disk Patolojisi Olan Hastalarda Benign Paroksismal Pozisyonel Vertigo Varlığının Değerlendirilmesi Servikal bölgedeki disk patolojilerinden dolayı servikal bölgenin normal duruşu, pozisyon algısı ve başın anatomik pozisyonu etkilenmektedir. Ağrı ve servikal bölgedeki pozisyon değişikliği, iç kulaktaki semisirküler kanalların pozisyonunu da etkileyecektir. Çalışmamızın amacı, servikal disk patolojili hastalarda Benign Paroksismal Pozisyonel Vertigo (BPPV) varlığını araştırmaktır. Bu çalışmanın, BPPV etyolojisine katkı sağlayacağını düşünüyoruz. Çalışmamıza servikal disk patolojisi olan 20-65 yaş arasında 75 (19 erkek, 56 kadın) gönüllü yetişkin birey dahil edildi. Hastaların demografik bilgileri kaydedildi. Gonyometre ile servikal bölge normal eklem hareket açıları, posterior tanjant yöntemiyle direk grafiden lordoz açıları ve Boyun Özürlülük İndeksi (BÖİ) ile hastaların yaşam kalitesi değerlendirildi. Hastaların vertigosu sorgulanıp, şiddeti visüel analog skala ile belirlendi. Vertigosu olan hastalar videonistagmografi test bataryası ile değerlendirildi. Olgularımızın yaş ortalaması 45.09 yıl ve servikal lordoz açısı 15.24 derece olarak bulundu. Vertigosu olan ve olmayan olgularda servikal lordoz açıları karşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmadı (p=0.692). Vertigosu olan ve olmayanlarda ağrı şiddeti karşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı bir fark vardı (p=0.004). Vertigosu olan ve olmayanlarda servikal bölge eklem hareket açıları karşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmadı (p>0.05). BÖİ toplam skoru ortalama 16.74'dü ve olguların %57.3 ü orta ve şiddetli özre sahipti. Vertigosu olan ve olmayan olguların BÖİ toplam skorları karşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı bir fark vardı (p=0.001). Vertigo şikayeti olan olgularda yapılan Videonistagmografi (VNG) testlerinde olguların %2.3 oranında sol posterior kanal BPPV ve %2.3 oranında sağ posterior kanal BPPV'ye rastlanıldı. Sonuç olarak, servikal disk patolojisi olan hastalarda BPPV prevelansı %2.6 ile çok düşük bulundu. Vertigolu bireylerde, servikal lordoz açısı ve servikal bölge eklem hareketliliğinin BPPV gelişiminde etkili olmadığı görüldü. Vertigonun, servikal disk patolojili hastalarda günlük yaşam aktivitelerini olumsuz yönde etkilediği bulundu. Anahtar Kelimeler: Benign Paroksismal Pozisyonel Vertigo, Servikal Disk Patolojisi, Boyun Özürlülük İndeksi, Servikal Lordoz Açısı
Boyun ağrısı semptomlu hastaların klinik özellikleri, lateral cervical grafilerinde COBB açısı ve PAL (Projection area per lenght squared) ölçümleri arasındaki ilişki
Amaç: Boyun ağrıları toplumda sık karşılaşılan yaygın bir kas-iskelet sistemi problemidir. Boyun ağrısının etiyolojisi incelendiğinde disk herniasyonu, servikal bölgedeki eklemler, kaslar, bağlar ve vertebraların dizilimi ile ilgili olduğu görülür. Tüm bunlar ergonomik, bireysel, davranışsal ve psikososyal etkenlerle ilişkilidir. Boyun ağrısı bireylerin hareket yeteneklerini kısıtlar, kişilerin günlük yaşamlarını olumsuz yönde etkiler. Aynı zamanda depresyon ve anksiyete düzeyinde artış görülmesine yol açabilir. Boyun ağrısına neden olan faktörler servikal stabilitenin giderek azalmasına ve servikal eğrilik kaybına neden olabilir. Lateral grafiler, servikal lordoz açılarını değerlendirmede en sık başvurulan yöntemlerdendir. Bu çalışma, boyun ağrısı semptomu bulunan hastaların klinik özelliklerini incelemek, boyun ağrısı şikâyeti olan hastaların grafilerinde servikal lordoz açısı ölçümünde en sık kullanılan klasik metotlardan Cobb metodu ile servikal lordoz değerlendirmesinde ilk kez kullanılacak olan PAL (Projection Area Per Length Squared Method) metodu arasında ilişki olup olmadığını değerlendirmek ve boyun ağrısının bireyler üzerindeki etkilerinin (yaşam kalitesi, hareket yetenekleri, ağrı ve psikolojik durum) bu ölçüm değerleri ile ilişkisini ortaya koymak için planlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışmamızda boyun ağrısı semptomuna sahip 43 olgunun hareket yeteneklerinin değerlendirilebilmesi için servikal bölge ROM (hareket açıklığı) ölçümleri, günlük yaşam aktivitelerinin nasıl etkilendiğini değerlendirmek için Boyun Özürlülük Sorgulama Anketi (NDI), depresyon düzeyini değerlendirmek için Beck Depresyon Ölçeği (BDI) ve ağrının şiddetini ortaya koymak için VAS (Visual Analog Scale) skalası kullanılmıştır. Servikal bölgedeki ROM'u değerlendirmek için gonyometrik ölçümler yapılmıştır. Cobb metodu ve PAL metodu ölçümleri ise lateral grafiler üzerinde gerçekleştirilmiştir. Bulgular: Elde ettiğimiz verilerle Cobb metodu ile PAL metodu arasında pozitif yönde yüksek düzeyde; NDI skorları ve VAS (Dinlenme) skorları arasında yüksek düzeyde, NDI ile VAS (Gece) ve VAS (Aktivite) skorları arasında orta düzeyde; PAL metodu ve VAS (Dinlenme) skorları arasında orta düzeyde; BKİ ve yaş arasında orta düzeyde, BKİ ve fleksiyon ölçümleri arasında orta düzeyde; yaş ve fleksiyon ölçümleri arasında orta düzeyde; BDI skorları ve NDI skorları arasında orta düzeyde anlamlı ilişki bulduk. Sonuç: Buna göre PAL metodunun servikal lordozu değerlendirmede klinisyenlere pratik ve alternatif bir metot olarak sunulabileceğini düşünmekteyiz.
Kronik boyun ağrılı akademisyenlerde spinal mobilite ve boyun farkındalığı
Amaç: Bu çalışmanın amacı, kronik boyun ağrılı akademisyenlerde spinal mobilite, servikal lordoz, boyun farkındalığı, boyun özür düzeyi ve hareket korkusunu araştırmaktır. Yöntem: Tanımlayıcı çalışmamız, Türkiye'de bir üniversitenin fakülte ve yüksekokullarda görev yapan 74'ü kadın 32'si erkek, 25-57 yaş aralığında, 106 kronik boyun ağrılı akademisyenin katılımı ile gerçekleştirilmiştir. Öncelikle katılımcılara tanımlayıcı bilgi formları verilerek kişisel bilgileri alınmıştır. Ardından Fremantle Boyun Farkındalık Anketi uygulanarak boyunlarını nasıl algıladıkları ve proprioseptif farkındalıkları değerlendirilmiştir. Kişilerin hareket ve yaralanma korkusu Tampa Kinezyofobi Ölçeği kullanılarak değerlendirilmiştir. Servikal lordoz flexible ruler ile değerlendirilmiştir. Spinal mobiliteyi değerlendirmek için gonyometrik ölçüm yapılmıştır. Verilerin istatistiksel analizinde bağımsız gruplarda t-testi ve tek yönlü ANOVA parametrik testleri kullanılmıştır. Sonuçlar: Katılımcıların boyun özür düzeylerinin hafif olduğu görülmektedir. Boyun farkındalığı hafif düzeyde azalmıştır. Akademisyenlerin kinezyofobisinin yüksek olduğu ve kinezyofobinin ağrı şiddeti ile ilişkili olduğu saptanmıştır. Çalışmamızda artan yaş ile fleksiyon hariç servikal bölgenin tüm yönlerdeki hareket açıklığında anlamlı bir azalma olduğu bulunmuştur (p<0,05). Bireylerin servikal lordozunun normal kabul edilen aralıklarda yer aldığı ve ağrı şiddeti ile servikal lordoz arasında bir ilişki olmadığı saptanmıştır. Servikal lordoz açısının cinsiyetten etkilenmediği ve yetişkin yaş grupları arasında önemli bir farklılık göstermediği bulunmuştur (p<0,05). Tartışma: Kronik boyun ağrısı, kadın akademisyenlerde daha yaygın görülmektedir. Şiddetli ağrı, boyun propriosepsiyon ve algısını etkileyerek farkındalığını azaltmaktadır. Hareket korkusu, ağrı şiddeti ile pozitif yönde ilişkilidir. Ağrı şiddeti ile servikal lordoz arasında ise ilişki olmadığı saptanmıştır. Anahtar Kelimeler: Kronik boyun ağrısı, boyun farkındalığı, spinal mobilite, servikal lordoz, akademisyen.