19. ve 20. yüzyıl resim sanatında iç mekana bakış

Milattan önceki devirlerden bu yana, yapıların dış ve iç görkeminden hareketle, insanoğlundaki öncelik hep yapı içinde bulunma, estetik olarak algılama odaklı olmuştur. Bunun sebebi, tarih öncesi devirlerden itibaren, insanoğlunun kendini iç mekâna sığınma içgüdüsü ile güven duygu bulmasındandır. Artemis tapınağının ünlü kahramanı "Herostratus" ile verdiğimiz örnekten yola çıkarak, mekânların içinde bulunduğu çağın düşünce gücünü tetikleyip bazen bir kahraman olmaya, bazen de ruhsal bir mekân algısına hizmet ettiği örneğine değinilmiştir. Gösterge bilimi yardımıyla, mekânın sanatçı hayatındaki konumunu incelemeye yönelik araştırmayı daha da açacak olursak; sanatçıların iç mekânı konu alan eserleri, özellikle bazı akımlarda yaşam koşullarına göre değişkenlik göstermektedir. Bu çalışmada, resim akımları göz önünde bulundurularak, o döneme ait eserler sanatçı bakış açısıyla detaylı bir şekilde incelenmiştir. 19. Yüzyıl'dan başlayarak 20. Yüzyıl'ı da içerecek şekilde, birçok sanat akımının analiz edilerek oluşturulduğu ve birçok görselle örneklenen bu çalışmada, Oryantalizm'in doğu mistisizmi duyarlılığını geliştirdiği, Romantizm'in duygusallığı ve öznelliği doruk noktasına taşıdığı ve Simgecilik akımı ile bunun taçlandırılmış olduğu ön plana çıkarılmıştır. Ayrıca, Ön Rafaelcilik, Art Nouveau, Danimarka Okulu Ressamları, Nabiler Grubu, Ard İzlenimcilik, Dışavurumculuk ve Yeni Nesnelcilik'te, iç mekânı konu alan yapıtlarda tinsel temalar ön plana çıkmıştır. Tüm bu akım ve oluşumlarda resim sanatında özellikle iç mekâna odaklanıldığı gözlemlenmiştir. 20. Yüzyıl'a değin gelinen süreçte ise, toplumsal, siyasi, kültürel gelişmelerle şekillenen meydanlar, sokaklar, yapılar özetle, 'Endüstri devrimi'nden ve savaşlardan ağır bir şekilde etkilenmiş dünya uluslarının sanatçılarının eserlerine mekanik bir şekilde yansıması üzerinde durulmuştur.